Ολοφ Πάλμε, ο “άτυπος πρεσβευτής της ειρήνης”, θα αφήσει την τελευταία του πνοή τη νύχτα της 28 Φεβρουαρίου 1986, ώρα 23:21 στον κεντρικό δρόμο της Στοκχόλμης - Sveavägen-, πέφτοντας από σφαίρες δολοφονικές.

Στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο, πήρε το πρώτο του πτυχίο το 1948. Συμπλήρωσε τις σπουδές του με λίγη... περιπέτεια. Με οτοστόπ διέσχισε την Αμερική και έφθασε ως το Μεξικό.   
Επιστρέφοντας στη Σουηδία ξανακάθισε στα θρανία, και πήρε πτυχίο Νομικής το 1951. Στη διάρκεια των σπουδών του, κόλλησε το "μικρόβιο της πολιτικής", και προσχώρησε στο Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Κόμμα.

Το ταξίδι του στην Ασία το 1953, και οι εμπειρίες του από τη ζωή των ανθρώπων σε αυτές τις χώρες, άλλαξαν τον τρόπο της πολιτικής του σκέψης.
Αντιστάθηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στο πρόσωπό του, οι καταπιεσμένοι στις χώρες του τρίτου κόσμου απέχτησαν ένα πιστό υποστηριχτή, στους απελευθερωτικούς αγώνες τους.

Χαρακτηριζόταν για τη ρητορική του ικανότητα και τις γνώσεις του σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και διεθνούς διπλωματίας.
Αν και προερχόταν από την ανώτερη κοινωνική τάξη, απέκτησε το στίγμα του σοσιαλδημοκράτη με έντονο κοινωνικό προφίλ. Είναι ο μεταρρυθμιστής του Σουηδικού μοντέλου κοινωνικής ασφάλισης και πρόνοιας. Μοντέλο που συνεχίζει και σήμερα να αποτελεί πρότυπο κρατικής μέριμνας απέναντι στους φορολογούμενους πολίτες για πολλά δυτικά κράτη. Οι Σουηδοί δεν θυμούνται τον Πάλμε με ότι οι επικριτές του προσάπτουν, αλλά για την προσήλωσή του στην ανθρωπιά, την ελευθερία, την ειρήνη.

 

Στο Φλικ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ο αναγνώστης εύκολα διαπιστώνει την έμπρακτη συμπαράσταση του σουηδικού λαού, όλων των πολιτικών κομμάτων, στον ελληνικό λαό απ' την πρώτη μέρα της δικτατορίας.

 

 "Αρετή που για σένα πασχίζουν οι άνθρωποι, σπουδαίο απόκτημα της ζωής, για τη δική σου μορφή, ω Παρθένα, ο θάνατος θεωρείται από τους ΄Ελληνες αξιοζήλευτος".

Με ενδιαφέρον και περιέργεια -κυρίως- περιέργεια, διάβασα ένα βιβλίο, με τίτλο "Στη σκιά του Ολοφ Πάλμε" που αναφέρεται στην επίδραση που άσκησε η φυσιογνωμία του Πάλμε, στην πολιτική ολοκλήρωση του Νίκου Παπαδόπουλου. Ενδιαφέρον γιατί το όνομα Ολοφ Πάλμε, εξακολουθεί να συγκινεί, είκοσι τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του.

Palme

Η πλάκα αυτή, είναι τοποθετημένη στο σημείο δολοφονίας του, Σουηδού πρωθυπουργού στις 28/2 1986, Ολοφ Πάλμε.

Η απουσία αυτού, του "επαναστάτη μεταρρυθμιστή" είναι εμφανής, όχι μόνο στη Σουηδία. Πίστευε -έκανε πράξη- ότι στη Σουηδία, δεν γίνονται εκπτώσεις στα ιδανικά και τον απλό τρόπο ζωής, που απ΄ όλους ακολουθείται. Πρωθυπουργός, δεν ήθελε φρουρούς εκείνη την αποφράδα μέρα -το βράδυ 28 Φλεβάρη 1986- και του στοίχησε τη ζωή.

Ο Νίκος Παπαδόπουλος εμφανίσθηκε στην παροικία στα μέσα του '70, όταν άρχισε να δραστηριοποιείται στους μεταναστευτικούς συλλόγους. Και έτρεχε, όχι μόνο όπου υπήρχαν σύλλογοι αλλά και εκεί που δεν υπήρχαν. Ήταν ακούραστος και πανταχού παρών, σε ότι είχε σχέση με μεταναστευτικούς συλλόγους μετά το '74. Σημαντική είναι η συμβολή του στην ίδρυση του συλλόγου στο Skärholmen, νότια της Στοκχόλμης.  

«Φίλος μεν ο Πλάτων, φιλτάτη δε η Αλήθεια».

Θλίψη και απογοήτευση αντικατέστησαν τα αρχικά κίνητρα.

Το βιβλίο που επιμελήθηκε η Κυριακή Τρακάδα-Καρπούζα, δημοσιογράφος και πολιτική συντάκτρια, σύμφωνα με την ίδια, εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο "Nostalgia", δεν είναι  λογοτεχνικό ούτε ιστορικό, και δεν μπορεί να κριθεί σαν τέτοιο. Γίνεται προσπάθεια, μεγάλη προσπάθεια, να πεισθεί ο αναγνώστης για τον κεντρικό ρόλο του Ν.Π, στην πολιτική οργάνωση των ελλήνων στο χώρο της Σουηδίας, και τις πρωτοβουλίες του για την οργανωμένη συμπαράσταση ελλήνων, της Σουηδίας, και σουηδών ενάντια στη φασιστική χούντα.

Η αρχή γίνεται απ τους προλογίζοντες.

" Το βιβλίο του Νίκου Παπαδόπουλου είναι αναμφισβήτητα μια σημαντική συνεισφορά στην καταγραφή της Ιστορίας. Μέσα από την καταγραφή των αναμνήσεων μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια των ανθρώπων που συμμετείχαν στα ιστορικά γεγονότα, να ανασυνθέσουμε την ατμόσφαιρα, τα αισθήματα, τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Διατηρούμε μ΄ αυτόν τον τρόπο την ιστορική μνήμη για τις επερχόμενες γενιές." "... του αξίζουν θερμά συγχαρητήρια για τη συμβολή του σ΄ αυτό το Βιβλίο... "

Γ. Παπανδρέου. [1]

Η συγγραφέας αγνόησε, δεν ακολούθησε τον Κικέρωνα όταν αυτός μας διδάσκει:

" Nam quis nescit primam esse historiae legem, ne quid falsi dicere audeat, deinde ne quid veri non audeant." Διότι αγνοεί κανείς ότι ο πρώτος νόμος της ιστορίας είναι να μην τολμά να λέει κανείς ψέμα, ο δεύτερος να τολμά να λέει ό,τι είναι αλήθεια. "

Δυο διαφορετικές περίοδοι διαφαίνονται στο μικρού σχήματος βιβλίο. Η περίοδος που αρχίζει να δραστηριοποιείται στους μεταναστευτικούς συλλόγους, το 1974, και πείθει τον αναγνώστη.
Η περίοδος της δικτατορίας, που είναι το ουσιαστικό, γιατί

παραποιούνται τα γεγονότα, δυσφημείται ο σουηδικός λαός. Μειώνει τη φυσιογνωμία του Πάλμε. Το βιβλίο βρίθει από παραποιήσεις των γεγονότων και διαστρεβλώσεις της συνείδησης του σουηδικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία.

Η συγγραφέας εμφανίζει τον Ν.Π να είναι ο στυλοβάτης του φοιτητικού, μεταναστευτικού, και κινήματος συμπαράστασης στον ελληνικό λαό, την περίοδο της δικτατορίας.

"Καταρχήν, ήμουν πρόεδρος στους φοιτητές του Πανεπιστημίου και εκεί είχαμε δημιουργήσει μια κοινότητα φοιτητών από το εξωτερικό.... Ήμουν πρόεδρος. Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Ούλοφ Πάλμε ο οποίος ερχόταν στις συγκεντρώσεις μας. Συγκεντρώσεις και οργανώσεις κατά της χούντας που τις στήριζε ο μεγάλος δημοκράτης.."(Σελ 53 )

Προφανώς εννοεί  τον σύλλογο ελλήνων φοιτητών όπως ρητά αναφέρεται στο παρακάτω απόσπασμα.

"Χαρακτηριστικά εξάλλου είναι όσα θυμάται ο κ. Παπαδόπουλος από τότε που ήταν πρόεδρος των Ελλήνων φοιτητών στη Σουηδία και συναντήθηκε με τον Ούλοφ Πάλμε ως υπουργό Παιδείας τότε. «Εγώ του ζητούσα να μας δοθεί το δικαίωμα ψήφου τουλάχιστον στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εκείνος όμως μου απάντησε πως το πρώτο που θα έπρεπε να κατακτήσουμε ήταν το δικαίωμα της ιθαγένειας και ύστερα θα έρχονταν όλα τα άλλα. “Διαφορετικά Νίκο, κανένας πολιτικός δεν θα ενδιαφερθεί ποτέ για εσάς” μου είχε πει  (ΣΑΕ 04.01.2010 Πηγή Τα ΝΕΑ ). [2]
Από ότι ο "Τοξότης" γνωρίζει, ο φοιτητικός σύλλογος ιδρύθηκε το 1967. Πρώτος πρόεδρος ήταν ο Η. Κ. δεύτερος ο Θ.Κ. Το όνομα του Ν.Π δεν αναφέρεται ούτε στον πρώτο ούτε στους επόμενους προέδρους, σε όλη τη διάρκεια της δικτατορίας.

".. είχαμε δημιουργήσει μια κοινότητα των Ελλήνων μεταναστών στην Στοκχόλμη, η οποία είχε μεγάλη δραστηριότητα. Όταν έγινε η χούντα.. δημιουργήσαμε ( λάθος χρόνος, σημείωση του γράφοντα) μια επιτροπή, τη Δημοκρατική Επιτροπή κατά της χούντας στην οποία είχαν συμμετοχή ο Ούλοφ Πάλμε..." (Σελ 54 )
Αγνοεί εντελώς,δεν θέλει να γνωρίσει, διαστρεβλώνει και κακοποιεί τα γεγονότα.

Medlems_Kort

Δεν είχαν όλοι οι έλληνες της Σουηδίας τέτοια κάρτα.

 

Υπήρξαν δυο επιτροπές: "Η Ελληνική Αντιδικτατορική Επιτροπή για τη Δημοκρατία στην Ελλάδα",ιδρύθηκε την πρώτη μέρα της δικτατορίας στους χώρους του Έλληνο Σουηδικού συλλόγου Στοκχόλμης, με την εξής σύνθεση.


Εμμ. Πονηρίδης Πρόεδρος
Γεώρ. Κακοσαίος Αντ)δρος
Δημ. Βαρβούζος Αντ)δρος
Χαρ. Καλατζής Γρ/τέας
Θεόδ. Δημόπουλος  β.Γρ/τέας
Παντ. Πριφτάκης β.Γρ/τέας
Ιωάν. Πετρίδης  Ταμίας
Σπυρ. Παπασπυρόπουλος μέλος
Δημ. Βασιλιάδης μέλος
Κων. Συνοδινός μέλος
Γεώρ. Τσοκάνης μέλος
Χρυσ. Κοτσίνας μέλος

Και η "Σουηδική Επιτροπή για τη Δικτατορία στην Ελλάδα". Οι συζητήσεις για την ίδρυση της επιτροπής αυτής, άρχισαν, με σουηδούς , στις 23 Απρίλη μετά την μεγάλη διαδήλωση στη Στοκχόλμη, και πάλι στον  Έλληνο Σουηδικό σύλλογο Στοκχόλμης. Προσωρινό συμβούλιο ορίσθηκε μια βδομάδα αργότερα , στο οποίο συμμετέχουν οι:


Hαns Göran Franck Πρόεδρος
Μανώλης Πονηρίδης Αντ)δρος
Arne Eriksson ταμίας

Η ίδρυση της επιτροπής ανακοινώθηκε στα ΜΜΕ της Σουηδίας.
"Händelserna i Grekland är en allvarlig påminnelse om den fara, som militanta diktaturanhängare kan utgöra även i ett europeiskt land..."


"Τα γεγονότα στην Ελλάδα είναι μια σοβαρή υπενθύμιση του κινδύνου που οι υποστηρικτές της δικτατορίας μπορεί να αποτελέσουν ακόμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα... "


Αναφέρεται στην πρώτη ανακοίνωση της επιτροπής, που στάλθηκε στα ΜΜΕ την πρώτη Τετάρτη  μετά την επιβολή της δικτατορίας. Το κύμα συμπαράστασης όχι μόνο στη Σουηδία αλλά σε όλες τις Σκανδιναβικές χώρες άρχισε αμέσως! Φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία, ΟΛΑ τα σουηδικά πολιτικά κόμματα, εκδηλώνουν την συμπαράστασή τους με λόγια και έργα.
Το πρώτο συνέδριο -της Σουηδικής Επιτροπής-, έγινε στις 14 Ιούνη 1967. Στο πρώτο συμβούλιο εκλέχθηκαν 30 άτομα με τον Hans Göran Francκ πρόεδρο.
Έλληνες που εκλέχθηκαν -στο πρώτο συμβούλιο-ήταν οι Πονηρίδης Μανώλης, Δημόπουλος Θόδωρος,Μύρα και Γεώργιος Κακοσσαίος, Μπάμπης Καλατζής και Κωσταντίνος Συνοδινός.

Καμιά επιτροπή δεν φέρει το όνομα, Δημοκρατική Επιτροπή κατά της χούντας, που η συγγραφέας λανθασμένα αναφέρει. Αν διέθετε ελάχιστο χρόνο για συγκέντρωση ή διασταύρωση στοιχείων, θα διαπίστωνε ότι υπάρχει πληθώρα σε: φωτογραφικό υλικό, αφίσες ανακοινώσεις στα ΜΜΕ, αρθρογραφία σε ΜΜΕ, Περιοδικά, εφημερίδες και άλλα.

Diadilosi_1

Θα διαπίστωνε η δημοσιογράφος-συγγραφέας το αυτονόητο. ότι οι συγκεντρώσεις δεν ήταν μυστικές. Είχαν τόπο και χρόνο με προκαθορισμένους ομιλητές. 

"Τα Χριστούγεννα του '68 είχαμε μια γιορτή και καλέσαμε τους πολιτικούς από όλα τα κόμματα για να έρθουν να μας επισκεφθούν και να μας ενημερώσουν. Μου υποσχέθηκαν ότι θα έρθουν και εμείς κάναμε μεγάλη προετοιμασία. Ήμασταν γύρω στα εκατόν είκοσι άτομα και περιμέναμε. Τελικά κανένας δεν φάνηκε". Πέρασε η ώρα και αρχίσαμε θλιμμένοι το φαγητό. Πραγματικά με είχε πειράξει πάρα πολύ που δεν ήρθε κανένας. Ένιωθα πόνο γιατί δεν ήρθε κανείς από κανένα κόμμα."σελ 57-58 
"....Από τη στιγμή που δεν είχαμε δικαίωμα ψήφου, ποιο θα ήταν το κίνητρο για ένα πολιτικό προκειμένου να έρθει στη δική μας εκδήλωση; Μας μίλησε για το δικαίωμα ψήφου και για διπλή υπηκοότητα...αντί να κυνηγάμε τους πολιτικούς για να έρθουν να μας ενημερώσουν, το έκαναν οι ίδιοι!" ( σελ 59)

Ανακρίβειες, ύβρεις προς το σουηδικό λαό, δεν αντέχουν κριτικής και σχολιασμού τα λόγια αυτά. Προσβάλλουν το δημοκρατικό αίσθημα και τη διεθνή αλληλεγγύη του σουηδικού λαού.

"... Πόσο αξίζουν τα ιδανικά μας για την ελευθερία, τι σημαίνει πραγματικά να λέμε ότι είμαστε υπερήφανοι για την διεθνή μας αλληλεγγύη, εάν δεν συγκεντρώσουμε όσες δυνάμεις μπορούμε ώστε με λόγια και έργα, να συμπαρασταθούμε στον ελληνικό λαό. Ακούμε συχνά την καταγγελία ότι η δημοκρατία και η ελευθερία ποδοπατούνται σε τόσες πολλές χώρες.
Γιατί λοιπόν τόση δουλειά μόνο για την Ελλάδα;
Η Ελλάδα έχει μια παράδοση της δημοκρατίας..... από εκεί άρχισε η διαμόρφωση δημόσιας συνείδησης μέσα από βιβλία ιστορίας και άλλα μέσα. Υπάρχει μια ισχυρή έκκληση ήδη εδώ.

Η Ελλάδα βρίσκονταν σε προεκλογική περίοδο, οι εκλογές δεν έγιναν, ξεπεράσθηκαν από μια στρατιωτική χούντα που με σκληρότητα και βιαιότητα επέβαλε δικτατορία φασιστικού τύπου.
Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στις δυνάμεις του φασισμού και του νεοναζισμού, ακόμα μια φορά, να αυξηθούν έντονα στην Ευρώπη ή αλλού."

( Από κείμενο που η σουηδική επιτροπή κυκλοφόρησε τις πρώτες μέρες της δικτατορίας, στα σουηδικά).

"Στις κυπριακές οργανώσεις της Σουηδίας, ήταν και ο μεγάλος σύμμαχος...". (σελ 66).
Υπάρχει ένας μόνο Κύπρο Σουηδικός σύλλογος, ιδρύθηκε το 1974 στη Στοκχόλμη. Έγινε προσπάθεια το 1979, να ιδρυθεί μια επιτροπή αντίστοιχη αυτής που υπήρχε για την Ελλάδα. Ξεχάσθηκε αμέσως...

Είναι πλούσιο σε φωτογραφίες το βιβλίο. Δυο πράγματα φαίνονται αμέσως. Δεν υπάρχει καμιά φωτογραφία του Ν.Π με τον Πάλμε. Καμιά αφίσα, περιοδικό, φωτογραφία ή κάτι τέλος πάντων που να συνδέει την αφήγηση με την δικτατορία.

Υπάρχει, όμως, πολύ πλούσιο αρχειακό και φωτογραφικό υλικό για την περίοδο 1967 -1974, απ την πρώτη ήδη μέρα της δικτατορίας. Η συγγραφέας-δημοσιογράφος δεν παρουσίασε το ελάχιστο. Δεν τεκμηρίωσε την αφήγηση. Ανεπάρκεια επαγγελματική, αδιαφορία, αδυναμία ή σκοπιμότητα

"Το βιβλίο του Νίκου Παπαδόπουλου είναι αναμφισβήτητα μια σημαντική συνεισφορά στην καταγραφή της Ιστορίας. Μέσα από την καταγραφή των αναμνήσεων μπορούμε να προσεγγίσουμε την αλήθεια των ανθρώπων που συμμετείχαν στα ιστορικά γεγονότα, να ανασυνθέσουμε την ατμόσφαιρα, τα αισθήματα, τις αντιδράσεις των ανθρώπων. Διατηρούμε μ΄ αυτόν τον τρόπο την ιστορική μνήμη για τις επερχόμενες γενιές." [1]

Σωστά, το βιβλίο που προλογίζει όμως ο Γ.Παπανδρέου, στοχεύει/συμβάλλει στην απόκρυψη  και κακοποίηση της ιστορικής αλήθειας.

Συμφωνεί ο Τοξότης με  όσα ο Γ.Παπανδρέου προλογίζει. Στο ΦΛΙΚ πολιτικά ο Τοξότης αναρτά  ντοκουμέντα, κείμενα της εποχής, ώστε με αυτόν τον τρόπο, να διατηρηθεί η ιστορική μνήμη για τις επερχόμενες γενιές.

 

Παναγιώτης Καλογιάννης Mars 26, 2010

 

[1] Δεν θα είχε υπ΄ όψιν του όλα τα στοιχεία.Όταν όμως κάποιος προλογίζει ένα βιβλίο, υποχρεούται να ελέγξει το περιεχόμενό του.

[2] Σουηδική υπηκοότητα έπαιρναν οι έλληνες πριν το 1966. Λίγοι έλληνες, έχουν γίνει μέλη σε σουηδικά πολιτικά κόμματα μέχρι σήμερα. Δικαίωμα ψήφου στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές πήραν οι μετανάστες, που δεν είχαν σουηδική υπηκοότητα, το 1976. Η συζήτηση στη Σουηδική βουλή, για το θέμα αυτό, άρχισε πολύ νωρίς. Προτείνω στην συγγραφέα, το βιβλίο "Δικαίωμα Ψήφου Μεταναστών", Kommunal rösträtt för invandrare SOU 1975:15. Θα ενημερωθεί πλήρως, για τον προβληματισμό που υπήρξε στη σουηδική βουλή, απ τα πρώτα χρόνια μετανάστευσης στη Σουηδία.

Επιστροφή

 

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.

 

 

Επιστροφή στο κείμενο.