Δεν είναι λαϊκισμός αν πούμε ότι βολευτές αγωνίζονται για την πάρτη τους.

Ο γνωστός Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός Ιππόλυτος Τάιν
όταν βρέθηκε μπροστά στην κάλπη, σκέφθηκε ότι δεν είχε το δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον της πατρίδας του, εφ΄ όσον δεν γνώριζε καλά τα προβλήματα που η Γαλλία αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή.

Έθεσε το ερώτημα:

Πόσοι από τους ψηφοφόρους, που ασκούν το δικαίωμα του εκλογέα σε δημοκρατικές χώρες, νιώθουν ότι τους βαραίνει η ευθύνη που αναστάτωσε την συνείδησή του μπροστά στην κάλπη;


" Όχι τόσοι, ώστε να μην χάνονται μέσα στη θάλασσα εκείνων που ψηφίζουν ανεύθυνα, δίχως να γνωρίζουν καλά την ιστορία, ούτε τα μεγάλα προβλήματα της χώρας τους. Η Αλήθεια είναι ότι τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αιχμάλωτα της καθημερινής βιοπάλης, δεν έχουν την δυνατότητα, να πληροφορούνται καλά πάνω στην πολιτικά κατάσταση...Από την άλλη μεριά πολλές είναι σήμερα οι σειρήνες, που με το μαυλιστικό τραγούδι τους τραβούν τον απλό άνθρωπο...

Ο απληροφόρητος ψηφοφόρος πέφτει συχνά στα δίχτια της ύποπτης πολιτικής σκοπιμότητας..που μπορεί να πιστεύει ότι δικαίωμα της ψήφου είναι προνόμιο, που μπορεί να το χρησιμοποιήσει για προσωπικούς σκοπούς. Το μετατρέπει σε μέσο συναλλαγής και αντικείμενο για παζάρεμα με τον πολιτικό υποψήφιο: Σου δίνω, μου δίνεις. Από τη στιγμή αυτή η δημοκρατία στραγγαλίζεται από την ασυνειδησία και τον εγωισμό του ανθρώπου".


Αυτή την πολιτική φύτευσαν, λίπαναν και καλλιέργησαν οι κυβερνώντες πολιτικοί. Όχι μόνο αυτοί της προηγούμενης κυβέρνησης. Αυτή η πολιτική με πρωθυπουργούς, υπουργούς κ.λ.π που έχουν ονοματεπώνυμο μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Δεν θα ανοίξει για κανέναν η πόρτα του Κορυδαλλού αλλά της αυτή της βουλής. Το πολιτικό σύστημα φροντίζει πολύ καλά γι αυτό. Δεν θα δικάσει τον εαυτό του. 

  • Αρχαία Αθήνα
  • Πελατειακό
  • Διαφάνεια
  • Βουλευτές
  • Σουρής
  • Φοβάμαι

Το πολιτικό ιδανικό στην αρχαία Αθήνα

Οι Αθηναίοι ήταν πολύ περήφανοι για το πολίτευμά τους. Δόξασαν με πάθος το Σόλωνα, τον ιδρυτή της Δημοκρατίας τους.... Ο έπαινος του Αθηναϊκού πολιτεύματος ήταν ”κοινός τόπος” στους επιτάφιους: ρήτορες και ποιητές αμιλλώνται σε ύμνους για το Αθηναϊκό πολίτευμα. Οι Αθηναίοι εξυμνώντας το δημοκρατικό πολίτευμα, έδειξαν πως το έβλεπαν σαν ουσιώδη σκοπό της ζωής τους.

περισσότερα


Φώτης Kουβέλης στην «Κ»:
Το πελατειακό κράτος, υπαίτιο των δεινών

Στην ομιλία σας την Τετάρτη, κάνατε μια μεγάλη επίθεση στο πελατειακό κράτος. Mέχρι τώρα, η Aριστερά το υπερασπιζόταν;
- Δεν το είχε στις προτεραιότητες του πολιτικού ελέγχου και της πολιτικής αμφισβήτησης. Ομως το πελατειακό κράτος είναι υπεύθυνο για όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται και συνιστούν αδιέξοδα, που πρέπει να ξεπεραστούν. Γεννήθηκε μέσα από λειτουργίες αδιαφανείς, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα κυβερνοκεντρικό και εξαιρετικά συγκεντρωτικό. Αυτός ο συγκεντρωτισμός δημιούργησε στεγανά που δεν επέτρεψαν τον έλεγχο της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος ανέπτυξε τους συντεχνιασμούς και τις συμπεριφορές οι οποίες διαμόρφωσαν και τα ελλείμματα και το χρέος και συνετέλεσαν στην έλλειψη ουσιαστικής παραγωγικής βάσης. Η πολεμική κατά του πελατειακού κράτους για μας είναι προτεραιότητα.

περισσότερα

Φώτης Κουβέλης:Διαφάνεια και Πολιτικό Σύστημα

Για τη Διαφθορά με Δ κεφαλαίο

Όμως, θα ήθελα να θέσω μερικά ερωτήματα.

Ο υπάρχων νόμος για το πόθεν έσχες, εάν εφηρμόζετο όπως θα έπρεπε, δεν θα ήταν ικανός να αναδείξει ευθύνες και να αναδείξει όλους εκείνους οι οποίοι διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα ή απέκτησαν περιουσιακά στοιχεία, κάνοντας κατάχρηση της ιδιότητας των ως πολιτικών;

Αν εφαρμόζονταν ορθά ο υπάρχων νόμος για το πόθεν έσχες, δεν θα γνωρίζαμε ποιοι δημόσιοι λειτουργοί, εφοριακοί, δικαστές, αστυνομικοί, δημοσιογράφοι έκαναν κατάχρηση της ιδιαίτερης θέσης και ιδιότητας που έχουν και απέκτησαν χρήματα τα οποία είναι παράνομα;

περισσότερα

 

Ακριβότερος ο κοινοβουλευτισμός στην Ελλάδα από ό,τι στη Σουηδία
Του Σωτηρη Θεοδωροπουλου*
Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat (2007), το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας μας ανέρχεται στα 20.500 ευρώ, ενώ της Σουηδίας φθάνει τα 36.300 ευρώ. Με βάση τη διαφορά αυτή στο επίπεδο εισοδήματος των δύο χωρών, προκαλούν κατάπληξη που βεβαίως έχουν την ερμηνεία τους, οι κραυγαλέες διαφορές στο κόστος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των προϋπολογισμών για τα αντίστοιχα κοινοβούλια. Ανακύπτει πράγματι ένα μεγάλο ερώτημα, όταν η σχετικά φτωχότερη χώρα εμφανίζεται να δαπανά όχι μόνον πολύ περισσότερους πόρους σε απόλυτα μεγέθη από τη σημαντικά πλουσιότερη, αλλά και πολλαπλάσιους για τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής της Δημοκρατίας. Τα συγκριτικά στοιχεία συνολικών δαπανών και απασχολουμένων για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που παραθέτουμε, θεωρούμε πως μας δίνουν μια σαφή εικόνα της σημερινής κατάστασης.

περισσότερα

 

Ακριβότερος ο κοινοβουλευτισμός στην Ελλάδα από ό,τι στη Σουηδία
Του Σωτηρη Θεοδωροπουλου*

Σύμφωνα με τα πρόσφατα στοιχεία της Eurostat (2007), το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας μας ανέρχεται στα 20.500 ευρώ, ενώ της Σουηδίας φθάνει τα 36.300 ευρώ. Με βάση τη διαφορά αυτή στο επίπεδο εισοδήματος των δύο χωρών, προκαλούν κατάπληξη που βεβαίως έχουν την ερμηνεία τους, οι κραυγαλέες διαφορές στο κόστος λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των προϋπολογισμών για τα αντίστοιχα κοινοβούλια. Ανακύπτει πράγματι ένα μεγάλο ερώτημα, όταν η σχετικά φτωχότερη χώρα εμφανίζεται να δαπανά όχι μόνον πολύ περισσότερους πόρους σε απόλυτα μεγέθη από τη σημαντικά πλουσιότερη, αλλά και πολλαπλάσιους για τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής της Δημοκρατίας. Τα συγκριτικά στοιχεία συνολικών δαπανών και απασχολουμένων για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που παραθέτουμε, θεωρούμε πως μας δίνουν μια σαφή εικόνα της σημερινής κατάστασης.
Αξίζει να αναφερθεί πως οι μισθοί των Σουηδών βουλευτών είναι σαφώς κατώτεροι των Ελλήνων βουλευτών, και τα εισοδήματά τους τυγχάνουν του ίδιου καθεστώτος φορολόγησης, όπως τα εισοδήματα όλων των πολιτών, ενώ το συνταξιοδοτικό καθεστώς των Ελλήνων βουλευτών αποτελεί μια ακόμη κραυγαλέα πρόκληση.
Παρά τον παραδοσιακά μεγάλο, αλλά αποτελεσματικό σουηδικό δημόσιο τομέα, λόγω του ισχυρού κοινωνικού κράτους, η δημοσιονομική διαχείρισή του από το πολιτικό σύστημα της χώρας παράγει ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς και περίπου το μισό σαν ποσοστό του ΑΕΠ χρέος από το δικό μας.
Ερμηνεύοντας τα παραπάνω δεδομένα, θεωρούμε ότι αντανακλούν δύο διαφορετικές κουλτούρες για τον ρόλο και τη λειτουργία της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Στη χώρα μας, το τεράστιο αυτό κόστος στηρίζει τη λειτουργία ενός πελατειακού πολιτικού συστήματος που πρωτοστατεί στο ξεφάντωμα της δημόσιας σπατάλης, τη φαυλότητα και διαφθορά. Συνδιοικώντας με τους κρατικούς συνδικαλιστές, θεωρεί βιλαέτια για τις πελατειακές του λειτουργίες τον δημόσιο τομέα και ιδιαίτερα τις ΔΕΚΟ. Επειδή κρατισμός και πελατειακό σύστημα «πάνε μαζί» γι’ αυτό και η λυσσαλέα αντίδραση κατά των αποκρατικοποιήσεων που αφαιρούν βιλαέτια από το πελατειακό σύστημα και τις λειτουργίες του. Εννοιες και πρακτικές σαν αυτές που δεν έχουν καμιά σχέση με το δημόσιο συμφέρον και το περιεχόμενο της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ευθύνονται για τις διαφορές με τη Σουηδία. Είναι αδιανόητο να απασχολούνται περίπου 4.000 μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο εκεί που αλλού φθάνουν 660, όταν στη χώρα της δημοσιονομικής κατάρρευσης υπάρχουν κλειστές μονάδες εντατικής θεραπείας και κλινικές που δεν έχουν νοσηλευτικό προσωπικό.
Από το παραπάνω προσωπικό, η σουηδική Βουλή διαθέτει επιστημονικό προσωπικό κατά τομέα για υποστήριξη του έργου όλων των βουλευτών, ενώ τα κόμματα δημιουργούν επίσης επιτελεία ειδικών για υποστήριξη των πολιτικών τους. Στη χώρα υπάρχουν μόνο γραφεία των κομμάτων και όχι ρουσφετολογικά γραφεία των βουλευτών. Αντί να εκθειάζουμε το σουηδικό μοντέλο για λόγους επικοινωνιακού καιροσκοπισμού, μήπως θα έπρεπε να αρχίσουμε το ξήλωμα του πελατειακού κράτους, όπως π.χ. επιστρέφοντας καταρχάς όλους τους αποσπασμένους υπαλλήλους στις υπηρεσίες τους; Αντί να εξαγγέλλουμε την εξοντωτική φορολόγηση των bonus των τραπεζικών στελεχών που καμιά σχέση δεν έχουν με τη δημοσιονομική μας κατάντια, μήπως με τον ίδιο συντελεστή περικόπταμε το μισθοδοτούμενο από το Δημόσιο προσωπικό των βουλευτικών τους γραφείων;
Αντί να ευτελίζουμε θεσμούς και έννοιες, όπως της αξιοκρατίας με μηχανισμούς τύπου open gov, μήπως αφήναμε έστω κατά μέρος να επηρεάσει τις επιλογές μας για τη στελέχωση του δημόσιου τομέα αυτό που ισχύει στη Σουηδία και υπήρξε σαφώς διατυπωμένο στο πρόγραμμα του σουηδικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος το 1926: «Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση τη διοίκηση των Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών μας να την αναθέσουμε σε κομματικά μας στελέχη και αποτυχημένους πολιτευτές, αλλά σε πρόσωπα καταξιωμένα, με γνώση, και εμπειρία της αγοράς».
Αντί να παρακολουθούμε τις ίδιες φιγούρες της δημοσιονομικής μας χρεοκοπίας να φλυαρούν για την κρίση του πολιτικού συστήματος, μήπως εξετάσουμε μερικές προτάσεις σαν αυτές που θα μπορούσαν να κλείσουν κάποιες καταπακτές δημόσιας σπατάλης;
Ας βρούμε την τόλμη να νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας, έστω και παράλληλα με το κυνήγι των offshore.
• Ο κ. Σ. Θεοδωρόπουλος είναι αναπλ. καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς.

Πηγή:Καθημερινή 16-5-10

 

Κάποιοι είναι πιο… ίσοι από τους άλλους
Το προνομιακό καθεστώς που εξασφαλίζει γενναίους μισθούς και συντάξεις σε υπαλλήλους και βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου
Του Τασου Tελλογλου
...........................................
Λίγο πριν βγουν στη σύνταξη οι υπάλληλοι της Βουλής παίρνουν μία επιπλέον προσαύξηση του ήδη προσαυξημένου μισθού τους κατά 15%, ενώ από το Ταμείο Αρωγής Υπαλλήλων Βουλής λαμβάνουν ένα εφάπαξ ίσο με δύο μηνιαίους μισθούς για κάθε έτος ασφάλισης. Συνεπώς με 28,5 χρόνια υπηρεσίας, οι αποχωρούντες υπάλληλοι της Βουλής λαμβάνουν εφάπαξ ίσο με 58 μισθούς. Αν υπολογίσει κανείς τις συντάξιμες αποδοχές από 1.898 έως 2.540 ευρώ, τότε το εφάπαξ κυμαίνεται από 110.084 έως 147.320 ευρώ ανάλογα με την κατηγορία του υπαλλήλου. Στον ιδιωτικό τομέα κάποιος με τα ίδια χρόνια προϋπηρεσίας και 5.000 ευρώ μισθό θα έπαιρνε αποζημίωση 84.000 ευρώ.
................
Αντίθετα οι βουλευτές μας παίρνουν 270 ευρώ ανά συνεδρίαση, ατέλεια για τηλεφωνικές συνδέσεις έως 13.500 ευρώ ετησίως, λογαριασμό κινητού έως 250 ευρώ τον μήνα, αποστολή 1.000 επιστολών τον μήνα, εξοπλισμό γραφείου έως 5.500 ευρώ ανάλογα με την παλαιότητα του βουλευτή, επίδομα ξενοδοχείου ή δεύτερης κατοικίας 1.000 ευρώ τον μήνα, έξοδα κίνησης από 450 έως 1.000 ευρώ και για οργάνωση γραφείου από 1.200 έως 1.500 ευρώ.


..................

Υπολογισμός σύνταξης

Κορωνίδα των προνομίων των Ελλήνων βουλευτών είναι ο τρόπος υπολογισμού της σύνταξης. Με νόμο του 2008 δεν τέθηκε κανένας περιορισμός στην ταυτόχρονη πληρωμή της βουλευτικής σύνταξης με άλλη σύνταξη που παίρνουν. Ετσι οι πρώην βουλευτές θα εξακολουθήσουν να παίρνουν δύο τουλάχιστον κύριες συντάξεις, σε αντίθεση με όλους του άλλους ασφαλισμένους. Φυσικά εξακολουθεί να συνυπολογίζεται «ταυτόχρονα» ο συντάξιμος χρόνος και από περισσότερους του ενός φορείς.

Σημειώνεται ότι οι πρώην βουλευτές διαθέτουν σύλλογο με πάνω από 1.000 μέλη, ο οποίος διακρίνεται για τη σπουδή του να προσφεύγει στα δικαστήρια για την αναπροσαρμογή των συντάξεων κάθε φορά που αναπροσαρμόζονται οι συντάξεις των προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων.

Πηγή:Καθημερινή 16-5-10

επιστροφή

 

Φώτης Κουβέλης:Διαφάνεια και Πολιτικό Σύστημα
Ομιλία για το σχέδιο νόμου «τροποποίηση του ν. 3213/2003, διατάξεων του ποινικού κώδικα που αφορούν εγκλήματα σχετικά με την Υπηρεσία και άλλες διατάξεις»
11/05/2010


Θέματα Επικαιρότητας
Πολιτικό Σύστημα
Φώτης Κουβέλης:Διαφάνεια και Πολιτικό Σύστημα
Για τη Διαφθορά με Δ κεφαλαίο

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το σχέδιο νόμου που εισηγείται ο κύριος Υπουργός Δικαιοσύνης, πράγματι έχει ρυθμίσεις οι οποίες καθιστούν αποτελεσματικότερο τον έλεγχο που όλοι επιθυμούμε.

Όμως, θα ήθελα να θέσω μερικά ερωτήματα. Ο υπάρχων νόμος για το πόθεν έσχες, εάν εφηρμόζετο όπως θα έπρεπε, δεν θα ήταν ικανός να αναδείξει ευθύνες και να αναδείξει όλους εκείνους οι οποίοι διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα ή απέκτησαν περιουσιακά στοιχεία, κάνοντας κατάχρηση της ιδιότητας των ως πολιτικών;

Αν εφαρμόζονταν ορθά ο υπάρχων νόμος για το πόθεν έσχες, δεν θα γνωρίζαμε ποιοι δημόσιοι λειτουργοί, εφοριακοί, δικαστές, αστυνομικοί, δημοσιογράφοι έκαναν κατάχρηση της ιδιαίτερης θέσης και ιδιότητας που έχουν και απέκτησαν χρήματα τα οποία είναι παράνομα;
Δυστυχώς, αυτή η υπάρχουσα νομοθεσία που ορθά βελτιώνεται σήμερα, δεν εφαρμόστηκε. Και αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν είναι θεσμικό πρόβλημα, αλλά πολιτικό.

Και επειδή το παράδειγμα διευκολύνει την κατανόηση του πολιτικού μου ισχυρισμού, σας ερωτώ τα εξής: Οι διατάξεις του Συντάγματος για τη βουλευτική ασυλία δεν έχουν επάρκεια; Οι διατάξεις του Συντάγματος για τη βουλευτική ασυλία δίνουν το δικαίωμα σε μας, στη Βουλή των Ελλήνων, να διατηρούμε την ασυλία, όταν πρόκειται για πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική δραστηριότητα του Βουλευτή; Προφανώς όχι.

Στο όνομα όμως μιας ανοχής, στο όνομα μιας λαθεμένης δήθεν συναδελφικής αλληλεγγύης, έφτασε η Βουλή των Ελλήνων να χορηγεί αφειδώς και να δίδει τη βουλευτική ασυλία και για πράξεις –επαναλαμβάνω- που δεν έχουν καμία σχέση με τη λειτουργία του Βουλευτή και με τον πυρήνα της πολιτικής του δραστηριότητας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πρόβλημα της χώρας μας είναι θεσμικό, αλλά κυρίως είναι πολιτικό. Και η αντιμετώπιση του ζητήματος πρέπει να γίνεται και στα δύο αυτά επίπεδα. Και στο επίπεδο της πολιτικής και στο επίπεδο των θεσμών.

Ακούμε όλοι μας έναν ορυμαγδό αφορισμών εναντίον των Βουλευτών. Ας θέσουμε, όμως, το ερώτημα και να το θέσουμε εδώ για να το πληροφορηθούν και οι συμπολίτες μας: Τι είναι ο Βουλευτής; Ποιες αρμοδιότητες έχει ο Βουλευτής; Ποιες αρμοδιότητες έχει αυτή η Βουλή, όταν οι Βουλευτές που τη συγκροτούν έχουν μόνο παρακολουθηματική σχέση προς την εκάστοτε Κυβέρνηση;

Ο Βουλευτής είναι παρατηρητής. Ο Βουλευτής δεν μετέχει ουσιαστικά στο παραγόμενο πολιτικό αποτέλεσμα. Και αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει σχέση με το συγκεντρωτισμό του πολιτικού συστήματος. Έχει σχέση με το πρωθυπουργοκεντρικό και το κυβερνητικοκεντρικό πολιτικό σύστημα, το οποίο κρατάει τη Βουλή μακριά από την οποιαδήποτε δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων. Και «τρέχει» η Βουλή πίσω από τα γεγονότα για να ασκήσει –όχι γιατί τον υποτιμώ- μόνο τον Κοινοβουλευτικό Έλεγχο, αλλά πάντα εκ των υστέρων.

Και έχουν τεθεί αυτά τα ζητήματα. Και μάλιστα, για να γίνει πιο αποτελεσματικός και πιο κρουστικός ο λόγος, κάποιοι είχαμε μιλήσει για την ανάγκη αυτή η Βουλή να αποκτήσει στοιχεία κυβερνώσας Βουλής, αν θέλουμε πράγματι η Βουλή των Ελλήνων να είναι το αντιπροσωπευτικό και όχι κατ’ επίφαση όργανο της λαϊκής κυριαρχίας. Ε, δεν είναι! Και αυτό έχει οδηγήσει στο να παράγεται η πολιτική σε ένα κλειστό κύκλωμα, το εκάστοτε κυβερνητικό πλαίσιο –περί αυτού ο λόγος- και να μην υπάρχει η αναγκαία παρουσία του κοινωνικού ελέγχου στην ασκούμενη πολιτική.

Αυτά είναι τεράστια ζητήματα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι και τα συζητάμε σήμερα μέσα στη δίνη των πραγμάτων και μέσα σε μια κατάσταση που δηλώνει ότι το πολιτικό σύστημα που οικοδομήθηκε τούτη την ώρα αποσυντίθεται.

Και το μεγάλο ζήτημα είναι πώς θα γίνει η ανασύνθεση του πολιτικού συστήματος, με ποιους όρους και με ποιες συνθήκες. Και θέλω να πιστεύω πως οι περισσότεροι συμφωνούμε ότι πρέπει να γίνει με όρους πολιτικούς και όχι με όρους οικονομικών κέντρων και εξωπολιτικές συνθήκες, τις οποίες προωθούν και διαμορφώνουν πολλοί που θέλουν την απαξίωση του, δυστυχώς, απαξιωμένου πολιτικού συστήματος για να το ανασυνθέσουν κατά τις δικές τους διαθέσεις και επιλογές και προφανώς για την εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων.

Όπου, όμως, χάνεται η πολιτική, χάνεται η λαϊκή κυριαρχία και χάνεται η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και του δημοσίου αγαθού.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το πολιτικό σύστημα αποσυντίθεται, αμφισβητείται και απαξιώνεται, διότι δεν προώθησε εκείνη την πολιτική που θα αντιστοιχούσε στις πραγματικές ανάγκες των Ελλήνων πολιτικών.

Για σκεφθείτε πότε συμβαίνουν όλα αυτά; Όλη αυτή η κατάρα, όλος αυτός ο ισοπεδωτισμός, όλος αυτός ο αφοριστικός λόγος πότε εγέρθηκε; Την ώρα που μια οικονομική κρίση κατέδειξε μια πολιτική που υπηρέτησε ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα, περιθωριοποίησε πολλούς ανθρώπους, τεμάχισε την κοινωνία και οδήγησε σε αυτήν την κατάσταση. Άρα, το περιεχόμενο της πολιτικής είναι το κρίσιμο στοιχείο. Είναι αυτό που μπορεί επί της ουσίας να υπερασπίζεται ένα πολιτικό σύστημα για το συμφέρον του ελληνικού λαού.

Εγώ δεν έχω καμία αντίρρηση και οι απαγορεύσεις είναι ορθές για τις χρηματιστηριακές συναλλαγές των πολιτικών και όλων των άλλων που αναφέρονται στο νομοθέτημα. Συμφωνώ με την απαγόρευση της συμμετοχής των πολιτικών και άλλων κρατικών λειτουργών στις εξωχώριες εταιρείες, αλλά μη νομίσουμε ότι με τη θεσμική αυτή πρόβλεψη θα αντιμετωπίσουμε το πολιτικό ζήτημα, εάν δεν αντιμετωπιστεί η πολιτική επί της ουσίας, με σταθερή και αταλάντευτη αναφορά το συμφέρον του Έλληνα πολίτη.

Οι εξεταστικές επιτροπές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με όσες ατέλειες, κύριε Πρόεδρε, μπορεί να έχει ο Κανονισμός και το Σύνταγμα, εάν ήθελε όλη η Βουλή να λειτουργήσουν, δεν θα υπήρχαν αποτελέσματα; Θα υπήρχαν.

Όμως, κύριοι συνάδελφοι –και απευθύνομαι σε εσάς, συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας- όταν επιλέξατε την πρωτοφανή, τη με παγκόσμια πρωτοτυπία διαδικασία αποχώρησης από τη Βουλή, για να προσβάλετε ακόμη επί της ουσίας και την αρχή της δεδηλωμένης, για να μη λειτουργήσει η εξεταστική επιτροπή, να τα αποτελέσματα! Και όταν ο αέρας σαρώνει, σαρώνει όλους αδιακρίτως και τροφοδοτεί όλους εκείνους που θέλουν να ισοπεδώνουν και να εξοβελίζουν το πολιτικό σύστημα, με τις διαφορές που εμπεριέχει, για να περάσσουν τα δικά τους σχέδια.

Κύριε Υπουργέ, έχω έντονη τη διαφωνία μου για τα λεγόμενα μέτρα προστασίας και επιείκειας όλων εκείνων που συμβάλλουν στην αποκάλυψη πράξεων διαφθοράς, αφενός διότι δεν υπάρχουν εκείνες οι δικονομικές ασφαλιστικές δικλείδες, έτσι ώστε αυτή η προσφορά στην αποκάλυψη της διαφθοράς να γίνεται με τρόπους προστασίας δικαιωμάτων, αλλά ταυτόχρονα γιατί ανησυχώ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, και φοβάμαι ότι τροφοδοτείται ένα κλίμα ενός άκρατου δωσιλογισμού –και επιλέγω τη διατύπωση- που τότε θα οδηγήσει στο να πολεμάνε όλοι όλους και μάλιστα χάριν ιδιοτελών σκοπιμοτήτων και πολλές φορές και πολιτικών σκοπιμοτήτων και είναι το χειρότερο για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

Εγώ σας προτείνω να βγάλετε τελείως αυτή τη διάταξη. Όπως δεν μπορώ να καταλάβω, κύριε Υπουργέ, γιατί επιλέγετε να δίδετε με το άρθρο 1 το ιδιαίτερο δικαίωμα στον Υπουργό Δικαιοσύνης, όταν έχει μια επώνυμη καταγγελία για διαφθορά, να απευθύνεται στην επιτροπή αυτός. Ούτως ή άλλως αυτό το δικαίωμα το έχετε. Είναι η υποχρέωση αναγγελίας κάθε παράνομης πράξης για την οποία υπάρχει πληροφορία.

Και δεν αναφέρομαι σε εσάς προσωπικά. Σκεφθείτε, όμως, έναν Υπουργό Δικαιοσύνης που λειτουργεί με κομματική σκοπιμότητα και ιδιοτέλεια πώς μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτή τη συγκεκριμένη διάταξη, για να στραφεί εναντίον πολιτικών αντιπάλων, με ό,τι συνεπάγεται αυτονοήτως μια τέτοια κατάσταση.

«Η επώνυμη καταγγελία», δεν χρειάζεται αυτή η ιδιαίτερη ρύθμιση, όταν φτάσει στα χέρια του όποιου Υπουργού, όταν φτάσει στα χέρια του όποιου Βουλευτού έχει την υποχρέωση να τη γνωστοποιήσει στην Επιτροπή του άρθρου 2, που προβλέπεται για τον έλεγχο του πόθεν έσχες.

Μην κάνουμε τα πράγματα πολύπλοκα, άρα με δυνατότητες να προκύψουν καταστάσεις επικίνδυνες, οι οποίες δεν θα υπηρετούν το σκοπούμενο, που σκοπούμενο είναι η διαφάνεια της πολιτικής συμπεριφοράς, ευρύτερα, και όχι μόνο για τους Βουλευτές, αλλά για τον καθένα που έχει την υποχρέωση κατάθεσης δήλωσης πόθεν έσχες.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να αλλάξει και ο νόμος περί της ευθύνης των Υπουργών, όσο είναι δυνατόν να τον βελτιώσει η Βουλή με την υπάρχουσα συνταγματική τάξη πραγμάτων. Δεν σας διαφεύγει ότι το Σύνταγμα έχει εξαιρετικά μεγάλα δεσμά, με την έννοια ότι δεν επιτρέπει σημαντικές τροποποιήσεις του νόμου περί ευθύνης Υπουργών. Εάν δεν αλλάξει το Σύνταγμα, δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν πολλά.

Όμως, εκείνο το οποίο πρέπει να συμβεί και ανεξάρτητα από την υποχρέωση αλλαγής, όσο γίνεται, του νόμου περί ευθύνης Υπουργών, είναι η υποχρέωση μιας πολιτικής λειτουργίας, η οποία δεν θα οχυρώνεται, δεν θα παραταξιάζεται όταν πρόκειται για διαφθορά, όταν πρόκειται για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, όταν πρόκειται για την υπονόμευση του δημοσίου συμφέροντος. Γιατί αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει συμβεί. Γι’ αυτό δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά οι Εξεταστικές Επιτροπές. Γιατί αυτό συνέβη και οδήγησε στη φαλκίδευση και των δυνατοτήτων που υπήρχαν και υπάρχουν από την κείμενη, από τη σημερινή νομοθεσία.

Η υπόθεση της διαφάνειας είναι –όπως έλεγα στην αρχή- βεβαίως και υπόθεση διαμόρφωσης θεσμών διαφάνειας στη διαχείριση του δημοσίου αγαθού. Κυρίως, όμως, είναι πολιτικό ζήτημα και αυτό το πολιτικό ζήτημα δεν προκύπτει ξαφνικά. Αυτό το πολιτικό ζήτημα αντιμετωπίζεται από την ευθύνη του καθενός χωριστά, αλλά και τη συνευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων.

Πηγή: Ανανεωτική πτέρυγα του Συνασπισμού  http://www.ananeotiki.gr/

επιστροφή

 

 

Ο Σουρής...σύγχρονος.

Ποιός είδε κράτος λιγοστό

σ' όλη τη γη μοναδικό,

εκατό να εξοδεύει

και πενήντα να μαζεύει;

 

Να τρέφει όλους τους αργούς,

νά'χει επτά Πρωθυπουργούς,

ταμείο δίχως χρήματα

και δόξης τόσα μνήματα;

 

Νά'χει κλητήρες για φρουρά

και να σε κλέβουν φανερά,

κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε

τον κλέφτη να γυρεύουνε;

(Γ. Σουρής)

επιστροφή

Φοβάμαι

Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι και μια ωραία πρωία μεσούντος κάποιου Ιουλίου βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας "δώστε τη χούντα στο λαό".
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που με καταλερωμένη τη φωλιά πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που σου κλείναν την πόρτα μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που γέμιζαν τις ταβέρνες και τα σπάζαν στα μπουζούκια κάθε βράδυ και τώρα τα ξανασπάζουν όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη και έχουν και "απόψεις".
Φ ο β ά μ α ι τους ανθρώπους που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν και τώρα σε λοιδορούν γιατί, λέει, δεν βαδίζεις ίσιο δρόμο.
Φ ο β ά μ α ι , φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμη περισσότερο.

Μανόλης Αναγνωστάκης
Νοέμβρης 1983

 

επιστροφή

 

Φώτης Kουβέλης στην «Κ»:

Το πελατειακό κράτος, υπαίτιο των δεινών.

Ο επικεφαλής της Δημοκρατικής Αριστεράς ανοίγει τα χαρτιά του: Το ασφαλιστικό είναι αναγκαίο να εξορθολογιστεί Η διαφωνία μας βρίσκεται στο περιεχόμενο των μέτρων.

Συνέντευξη στον Παναγη Γαλιατσατο.

Μεγάλες συναινέσεις σε προγράμματα, φερέγγυα πρόσωπα και πολιτικές θα επιδιώξει στις εκλογές για την Aυτοδιοίκηση η Δημοκρατική Αριστερά. O επικεφαλής της Φώτης Κουβέλης, μιλώντας σήμερα στην «Κ», ξεκαθαρίζει ότι ο ανακαθορισμός του ασφαλιστικού είναι αναγκαίος, αλλά όχι με τον τρόπο που τον προωθεί η κυβέρνηση, ενώ σημειώνει ότι «το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή».Ο κ. Κουβέλης ξεκαθαρίζει, τέλος, πως η Δημοκρατική Αριστερά δεν ξεκινάει από την αξιωματική θέση να αρνείται την όποια ρύθμιση. Η συνέντευξή του έχει ως εξής:

- Κύριε Κουβέλη, μετά την ανακοίνωση του κόμματος, ο δρόμος είναι πια χωρίς επιστροφή για τη Δημοκρατική Αριστερά;

- Ναι. Δεν κοιτάμε πίσω, κοιτάμε μπροστά, για να εξυπηρετήσουμε αυτές τις επιλογές που έχουν σχέση με τη δυναμική παρουσία της Aνανεωτικής Aριστεράς μέσα στην κοινωνία. Μια Αριστερά που στον πυρήνα της πολιτικής της έχει τη δημοκρατία, τον ριζοσπαστικό μεταρρυθμισμό, τον αριστερό ευρωπαϊσμό και την πολιτική οικολογία. Αυτοί οι άξονες αποτελούν τα βασικά χαρακτηριστικά του κόμματός μας.

- Στην ομιλία σας την Τετάρτη, κάνατε μια μεγάλη επίθεση στο πελατειακό κράτος. Mέχρι τώρα, η Aριστερά το υπερασπιζόταν;

- Δεν το είχε στις προτεραιότητες του πολιτικού ελέγχου και της πολιτικής αμφισβήτησης. Ομως το πελατειακό κράτος είναι υπεύθυνο για όλα εκείνα τα οποία καταγράφονται και συνιστούν αδιέξοδα, που πρέπει να ξεπεραστούν. Γεννήθηκε μέσα από λειτουργίες αδιαφανείς, μέσα σε ένα πολιτικό σύστημα κυβερνοκεντρικό και εξαιρετικά συγκεντρωτικό. Αυτός ο συγκεντρωτισμός δημιούργησε στεγανά που δεν επέτρεψαν τον έλεγχο της κοινωνίας. Το πελατειακό κράτος ανέπτυξε τους συντεχνιασμούς και τις συμπεριφορές οι οποίες διαμόρφωσαν και τα ελλείμματα και το χρέος και συνετέλεσαν στην έλλειψη ουσιαστικής παραγωγικής βάσης. Η πολεμική κατά του πελατειακού κράτους για μας είναι προτεραιότητα.

- Eχουμε συνηθίσει να υπερασπίζεται η Αριστερά με ιδιαίτερη έμφαση κεκτημένα, όμως στις ομιλίες σας υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση, ιδιαίτερα σε σχέση με το ασφαλιστικό...

- Το ασφαλιστικό σύστημα είναι αναγκαίο να αλλάξει, να εξορθολογιστεί. Oμως, το προωθούμενο από την κυβέρνηση ασφαλιστικό σύστημα καταστρέφει πολλές ρυθμίσεις, που πρέπει να τις υπερασπιστούμε γιατί αναφέρονται στον πυρήνα του κοινωνικού δικαιώματος. Το υπάρχον σύστημα, πάντως, έχει πελατειακές και προνομιακές ρυθμίσεις σε πάρα πολλές περιπτώσεις. Κατά συνέπεια, ο ανακαθορισμός του είναι αναγκαίος.

- Παρ' όλα αυτά, διαφωνείτε με το ασφαλιστικό και το εργασιακό που προωθεί η κυβέρνηση.

- Ναι. Πέρα από την πρόδηλη αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων, τα εργασιακά μεταβάλλονται με τρόπο που καταστρέφει τον προστατευτικό ιστό του εργασιακού δικαιώματος. Aλλωστε, οι μεταβολές που προωθεί η κυβέρνηση στον χώρο των εργασιακών σχέσεων δεν έχουν καμία σχέση με την αντιμετώπιση και του χρέους και του ελλείμματος. Προσβάλλεται η αμοιβή της εργασίας. Και κυρίως προσβάλλεται η ελεύθερη διαπραγμάτευση, δικαίωμα αναγνωρισμένο από το Σύνταγμα, για τη διαμόρφωση της αμοιβής της εργασίας.

- Κατηγορείτε το ΠΑΣΟΚ ότι έχει προσχωρήσει σε νεοφιλελεύθερες λογικές, το ερώτημα είναι όμως αν είχε διαφορετική επιλογή στην κατάσταση την οποία βρέθηκε.

- Θεωρώ ότι δεν ήταν εκ των ων ουκ άνευ η παρουσία του ΔΝΤ και κατ' επέκταση του συγκεκριμένου Mνημονίου. Υπήρξαν χειρισμοί και τεράστιες καθυστερήσεις, που επέτρεψαν στους Ευρωπαίους, οι οποίοι εκείνη την εποχή κυριαρχήθηκαν από την ηγεμονική πολιτική της Γερμανίας, να βρουν την εύκολη λύση της παρουσίας του ΔΝΤ. Σήμερα η Ευρωπαϊκή Eνωση ανακαθορίζει τη στάση της. Πιστεύω ότι θα μπορούσε η κυβέρνηση να αποφύγει την παρουσία του ΔΝΤ και να εξασφαλίσει διαφορετικές ρυθμίσεις. Πολλές, άλλωστε, από τις ρυθμίσεις αυτές δεν προβλέπονται από το Mνημόνιο, αποτελούν επιλογές της κυβέρνησης. Οι εργασιακές σχέσεις, για παράδειγμα, δεν είναι πρόβλεψη του Mνημονίου. Η εγκατάλειψη της ελεύθερης διαπραγμάτευσης δεν είναι επιβολή μέτρου από την Ε. Ε.

- Αναγνωρίζετε όμως την αναγκαιότητα της μείωσης των ελλειμμάτων και του χρέους. Θα στηρίξετε κυβερνητικές πρωτοβουλίες που βρίσκετε σωστές σε αυτήν την κατεύθυνση;

- Εμείς δεν ξεκινάμε από τη θέση να αρνούμαστε την όποια ρύθμιση. Για μας το κριτήριο είναι η ουσιαστική αντιμετώπιση των υπαρκτών προβλημάτων που προσδιορίζουν τη δύσκολη πραγματικότητα για την ελληνική οικονομία την πατρίδα συνολικότερα. Τα ελλείμματα και τα χρέη -γέννημα μιας αλόγιστης συμπεριφοράς του πελατειακού κράτους- είναι υπαρκτά μεγέθη και πρέπει να αντιμετωπιστούν. Το ζήτημα είναι με ποιες δίκαιες κατανομές θα αντιμετωπιστούν. Η διαφωνία μας, επομένως, βρίσκεται στο περιεχόμενο των μέτρων, στον χαρακτήρα των μέτρων και όχι στη γενική άρνηση ότι δεν υφίσταται χρέος και έλλειμμα.

- Η στάση άλλων κομμάτων της Aριστεράς είναι διαφορετική και πέρα από αυτό, το ΚΚΕ πρωτοστατεί σε ενέργειες, όπως π. χ. να κλείνει τα λιμάνια. Πώς το βλέπετε;

- Πρώτη επισήμανση, υπάρχει μια τεράστια ευθύνη της κυβέρνησης για τον λόγο ότι δεν παρεμβαίνει στην αντιμετώπιση των ζητημάτων του καμποτάζ. Δεύτερη, ο χώρος των εργαζομένων στη ναυτοσύνη είναι ένας κλάδος χειμαζόμενος. Βεβαίως, η διεκδίκηση του δικαιώματος στην εργασία θα πρέπει να υπολογίζει και παραμέτρους που έχουν σχέση με το γενικότερο πρόβλημα της οικονομίας. Και το συνδικαλιστικό κίνημα οφείλει να εντάσσει τους αγώνες του μέσα σε ένα πλαίσιο το οποίο θα του επιτρέπει μεν να προωθεί τις δικές του διεκδικήσεις, αλλά να μην αρνείται και να μην περιφρονεί μια οικονομική κατάσταση υπαρκτή, η οποία δυνητικά ετεροκαθορίζει και τα επιμέρους ζητήματα.

Συναίνεση βάσει φερεγγυότητας

- Τον Νοέμβρη έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές; Το ενδεχόμενο συμπόρευσης με τους παλιούς σας συντρόφους σε συμμαχικά σχήματα υπάρχει;

- Εμείς υποστηρίζουμε ότι στις αυτοδιοικητικές εκλογές πρέπει να κερδίσει η δημοκρατική άποψη για την αυτοδιοίκηση, για την περιφερειακή συγκρότηση του κράτους και την αποκέντρωση. Θεωρούμε ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές διαμορφώνουν ένα πρόσφορο πεδίο για τη διαμόρφωση μεγάλων συναινέσεων βάσει προγραμμάτων, φερέγγυων πολιτικών και φερέγγυων προσώπων. Δεν θα επιδιώξουμε ούτε την κομματική καταγραφή, αλλά ούτε και την περιχαράκωση σε κομματικές απόψεις που θα μας κρατήσουν μακριά από την ουσιαστική συμμετοχή που πρέπει να έχουν οι ιδέες μας, οι απόψεις μας, οι δυνάμεις μας στην ουσιαστική αυτοδιοίκηση.

- Ο κ. Τσίπρας μίλησε για πολιτικό σχέδιο συμπληρωματικό της κυβέρνησης, αφήνοντας να εννοηθεί ότι μπορεί να συμπορευθείτε με το ΠΑΣΟΚ. Τι του απαντάτε;

- Ερμηνεύω και κατανοώ όσα λέει, αν και δεν δικαιολογώ τον επιθετικό λόγο που επιλέγει. Πρέπει όμως να σας πω ότι δεν μας ενδιαφέρουν οι διενέξεις ενδοαριστερού χαρακτήρα. Κοιτάμε μπροστά, δεν ετεροκαθοριζόμαστε, ο πολιτικός μας αυτοπροσδιορισμός γίνεται στη βάση των δικών μας προθέσεων και απόψεων. Αυτές κρίνονται. Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι εύκολος και επιθετικός λόγος όσο κι αν αυτός κρύβεται κάποιες φορές πίσω από προσχήματα.

- Κάποιοι σύντροφοί σας στην ανανεωτική πτέρυγα, όπως ο κ. Παπαδημούλης, αποφάσισαν να παραμείνουν στον ΣΥΝ. Πώς το σχολιάζετε;

- Δεν θέλω να πω κάτι. Δικαίωμά τους, αν και διαφωνώ. Και οι ίδιοι θα κληθούν να αποφασίσουν.

- Μιλάτε για τη δημιουργία συσπειρώσεων σε μιαν άλλη κατεύθυνση. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό;

- Νομίζω πως ναι. Η κοινωνία ανακαθορίζεται. Ανακαθορίζονται οι κοινωνικοί συσχετισμοί, προφανώς υπό το βάρος μιας οικονομικής πολιτικής που συμπιέζει μεγάλα στρώματα. Αυτοί οι κοινωνικοί ανακαθορισμοί αναζητούν την έκφρασή τους και μέσα από το επίπεδο της πολιτικής. Εκεί νομίζω ότι η Δημοκρατική Αριστερά μπορεί να έχει ένα καταλυτικό ρόλο.

Πηγή: "Καθημερινή" 04-07-2010

επιστροφή

 

 

 

Επιστροφή στο κείμενο.