Τρεις νεκροί από επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας.

Τρεις νεκρούς έβγαλε η πυροσβεστική από το κτίριο της Σταδίου 23, όπου εκδηλώθηκε πυρκαγιά μετά από εμπρησμό με βόμβες μολότοφ. Τα επεισόδια ξεκίνησαν μετά το τέλος της πορείας των απεργών στο κέντρο της Αθήνας. Γύρω στις 3:30 το απόγευμα υπήρχαν σε εξέλιξη εμπρησμοί κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας.

ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΠΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΙΤΙΑ ΒΙΑ; ΜΗΠΩΣ ΕΧΕΤΕ ΚΑΤΙ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ; ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ; ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΟ ΕΙΠΑΤΕ;

 

  • Παραιτήσεις
  • Τραπεζίτες
  • Οδός αβύσσου
  • Λάθος..
  • Δολοφονία
  • Τελετουργικά
  • Το τέλος
  • Ιδρώτας
  • Πολίτες
  • Πως φθάσαμε..

Ελπίδες που χάθηκαν

Η ίδρυση της ΔΗΜΑΡ με τη συμμετοχή ανθρώπων από τη γενιά του "Ρήγα Φεραίου". η στήριξή της από ανένταχτους αριστερούς, που πίστεψαν ότι βρήκαν πολιτική στέγη. ανθρώπους που δεν άγγιξε η "αλλαγή" του ΠΑΣΟΚ, γέννησε ελπίδες ότι το κόμμα αυτό με φρέσκιες ιδέες αναλύσεις και προτάσεις, θα έβαζε ένα λιθαράκι στην αναγέννηση του πολιτικού συστήματος. Θα έφερνε στην επικαιρότητα την ανάγκη ανάπτυξης πολιτικού ήθους και κοινωνικής συνείδησης.

περισσότερα


Δόλιoι τραπεζίτες

Η κρίση στην Ευρώπη σήμερα, αναγκάζει ακόμη και αυτούς που μέχρι τώρα έκαναν τα στραβά μάτια, να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι είναι οι χρηματοπιστωτικές αγορές που ρυθμίζουν το οικονομικό παιχνίδι. Πρόκειται για μια θεμελιώδη αλλαγή: η εξουσία έχει μετατοπιστεί από τους πολιτικούς, στους κερδοσκόπους και ένα κοπάδι από δόλιους τραπεζίτες.

περισσότερα


Οδός αβύσσου, αριθμός μηδέν

1) Η ανθρώπινη ζωή είναι υπεράνω όλων. Δεν υπάρχουν αγώνες, επαναστάσεις, ελπίδες, θεωρίες, ιδεολογίες, αν δεν υπάρχει ζωή. Ο θάνατος δεν έχει ανάγκη από τίποτα, είναι απόλυτος και τελικός και τίποτα άλλο.

Άρα δεν μπορεί να υπάρχουν επαναστάτες, ριζοσπάστες, ρεφορμιστές, αναρχικοί, πατριώτες, προοδευτικοί, συντηρητικοί, νεοφιλελεύθεροι, αν οι θεωρίες τους δεν έχουν ως στόχο τη ζωή. Ακόμα και οι φασίστες, που τόσο τραγούδησαν το θάνατο, μπροστά στο απόσπασμα εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους.
Οτιδήποτε αφαιρεί την ανθρώπινη ζωή είναι αρνητικό, είναι καταδικαστέο. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα, εν ονόματι μιας (δικής του) ιδέας, να αφαιρεί τη ζωή από έναν άλλο. Δεν είναι θεμιτές όλες οι μορφές πάλης - αυτά είναι κουραφέξαλα. Μπορούν να υπάρχουν πολλές μορφές πάλης, αλλά όχι αυτές που οδηγούν στο θάνατο - κανένας πεθαμένος δεν δικαιώθηκε ποτέ.

 

περισσότερα

 

Κακώς πήρε τα μέτρα ο Γιώργος!

Κακώς πήρε τα μέτρα ο Γιώργος! Πηγή: ΕΘΝΟΣ 11-5-2010 Γ.Δελαστίκ

Θεαματική στροφή 180 μοιρών πραγματοποίησε στην πολιτική της η ηγεσία της Ευρωζώνης υπό το κράτος των απειλούμενων κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον των χωρών-μελών της, που αναμφισβήτητα θα έθεταν σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του ευρώ. Κατ’ εντολήν των ηγετών, οι υπουργοί Οικονομικών αποφάσισαν κυριολεκτικά εν μια νυκτί όλα εκείνα τα μέτρα που θα έπρεπε να είχε ήδη ζητήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά δεν είχε το πολιτικό θάρρος ούτε καν να τα προτείνει, καθώς ήταν αυτοπαγιδευμένη στη λανθασμένη εκτίμησή της ότι δήθεν ήταν απολύτως αδύνατον να γίνουν δεκτά! Να όμως που η ζωή απέδειξε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες τα αποφάσισαν μόνοι τους και μάλιστα λίγοι μόνο ημέρες αφότου ο πρωθυπουργός αποδέχτηκε τους εφιαλτικούς όρους που του επέβαλε το ΔΝΤ, προκαλώντας ρήξη στις σχέσεις της κυβέρνησής του με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στα πρόθυρα της έκρηξης, μετά τις σφαγιαστικές περικοπές μισθών και συντάξεων.

περισσότερα

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους.

Παπανδρέου και Σαμαράς έβαλαν την λυπητερή «περούκα» και έβγαλαν δυο δεκάρικους για δημοκρατία, αγώνες που έκαναν τα κόμματά τους, δικαίωμα στη διαμαρτυρία και καταδίκη στη βία. Στη συνέχεια οι βουλευτές τους χειροκρότησαν. Από κεκτημένη ταχύτητα, από αφέλεια, από παχυδερμισμό, χειροκρότησαν. Τι είναι αυτοί που εκλέγει ο κυρίαρχος λαός αλήθεια; Ότι και ο ίδιος ο λαός, μάλλον.

Βρήκαν όμως την ευκαιρία να υποσχεθούν συναίνεση, κοινή σύσκεψη με πρόεδρο δημοκρατίας, πίστη στους θεσμούς και γενικώς μια σύμπνοια, μπροστά στα κουφάρια τριών αδικοχαμένων. Ο ΓΑΠ μάλιστα υποσχέθηκε και οικονομική βοήθεια στις οικογένειές τους. Το τέλος!!!

Ο Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ εμφανίστηκε τσαμπουκαλεμένος. Μόλις είχε γυρίσει από το μέτωπο του ταξικού αγώνα, και το μέλημά του ήταν να διαχωρίσει τη θέση του ΚΚΕ από τα γεγονότα και να ρίξει την ευθύνη σε προβοκάτορες

περισσότερα

 

Αδεια τελετουργικά

Θεωρητικά, ψηφίζουμε κρίνοντας και συγκρίνοντας τα προγράμματα των κομμάτων που εκθέτουν την πραμάτεια τους για να μας δελεάσουν. από έλεγχο σε έλεγχο και από απόρριψη σε απόρριψη, καταλήγουμε άλλοι στην άρνηση (άκυρο, λευκό, αποχή), άλλοι στη μερική και προσωρινή ταύτιση (είναι η ψήφος των εκ προοιμίου κοψοχέρηδων) και άλλοι στην αποφασισμένη ψήφο, διαλέγοντας όποιον σχηματισμό βρίσκεται εγγύτερα στις ιδέες τους. Και λέω θεωρητικά γιατί συνήθως το εκλογικό αποτέλεσμα το κρίνουν όσοι δεν έχουν κανένα συνειδησιακό, πνευματικό ή ιδεολογικό πρόβλημα, όσοι δηλαδή έχουν από καιρό υποβιβάσει (άλλοι ενθουσιωδώς και άλλοι εξαναγκασμένοι από τα πράγματα) τον πολίτη εαυτό τους σε πελάτη.

περισσότερα

Το τακτοποιημένο τέλος

Το «τέλος της Μεταπολίτευσης» είναι το τέλος της εκτροπής, της παρανόησης, της παράνοιας της Μεταπολίτευσης. Είναι το τέλος μιας συλλογικής παρανάγνωσης, μιας επιδέξιας πολιτικής αυτοτύφλωσης. Όλες οι πολιτικές παράμετροι βυθίστηκαν ψύχραιμα και μεθοδικά σε όλα τα κληροδοτήματα: οι μεν της εξουσίας, στην εξουσία, οι δε της αριστεράς, στην υπεραξία του πολυετούς ηρωισμού, στην καταβρόχθιση της πιο αξιοπρεπούς πειθαρχίας που ανέδειξε ποτέ η Ιστορία. Φάγανε όλοι. Αντήλλαξαν μεταξύ τους πολιτικά προϊόντα, άλλοθι, ηθικές κατασκευές. Με μια εκπληκτική και σκοτεινή σύμπνοια μάσησαν ό,τι διέθετε ο καθένας: επινοητικότητα για κάρπωση της κοινωνικής ύλης, οι της εξουσίας, αυτονομιμοποίηση μέσα από τη θυσία των προγενέστερων, οι της αριστεράς. Εύκολο. Να τρως τον κόπο του άλλου.

περισσότερα

Αίμα, ιδρώτας και δάκρυα

"...αν η Ε.Ε. θέλει να στηρίξει την Ελλάδα, έχει την υποχρέωση να πιέσει την κυβέρνηση ώστε να βρει και να δικάσει αυτούς που σαν «συμμορίες κλεφτών» καταχράστηκαν τα χρήματα των επιδοτήσεων της Ε.Ε., αλλά και τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, είτε αυτοί ανήκουν στη γραφειοκρατία είτε στην πολιτική είτε στην ιδιωτική οικονομία είτε στην Εκκλησία"

περισσότερα

 

«Αγανακτισμένοι πολίτες»...

Τους έχουμε δει, αμέτρητες φορές, να αναλαμβάνουν υπηρεσία σαν «αγανακτισμένοι πολίτες» και να δίνουν χείρα βοηθείας στους αστυνομικούς, με τους οποίους δείχνουν να έχουν άριστες σχέσεις, γι' αυτό άλλωστε και δεν κρύβουν το πρόσωπό τους, αφού δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Και επί Νέας Δημοκρατίας συνέβαινε αυτό και τώρα, επί ΠΑΣΟΚ, δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα οι αγάπες μένουν. Με ρόπαλα και αλυσίδες, και με τις γροθιές τους ενισχυμένες με ποικίλα σιδερικά, αναλαμβάνουν με πατριωτικό ενθουσιασμό το σωφρονιστικό τους έργο, όποιον διαμαρτυρόμενο ανθέλληνα κι αν έχουν απέναντί τους, αριστερό, αντιεξουσιαστή, αντιρατσιστή. Αλλά αυτή, για να θυμηθούμε και το ρατσιστικότατο ανέκδοτο, είναι η τέρψη και η διασκέδασή τους. Η δουλειά τους, η εθνική δουλειά τους, είναι να δείχνουν λεκτικώς και χειρωνακτικώς στους μετανάστες, όποιου χρώματος και θρησκείας αλλά κατά προτίμηση Αλβανούς αφ' ενός, σκούρους και μουσουλμάνους αφ' ετέρου, τι εστί φυλετική υπεροχή και τι ράτσα ευλογημένη, πρώτα από τους δώδεκα θεούς και έπειτα από τον έναν.

περισσότερα

Πώς φτάσαμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Εξίμισι μήνες μετά τις εκλογές, το τέλος του έργου είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού αποδείχθηκαν ρητορική άνευ αντικρίσματος. Το περιβόητο «πιστόλι στο τραπέζι» παρόξυνε παρά απέτρεψε την κερδοσκοπία των αγορών. Η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης, το μόνο σίγουρο σκέλος του οποίου είναι το ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχασε τον έλεγχο των εξελίξεων και δεν κατάφερε να τον ανακτήσει. Η επικείμενη προσφυγή θα επισφραγίσει το ναυάγιο της πολιτικής της. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει βαρύτατες ευθύνες για τη δημοσιονομική βόμβα που κληροδότησε. Το ΠΑΣΟΚ δεν ευθύνεται για την πολύ δύσκολη κατάσταση που παρέλαβε. Ευθύνεται, όμως, για τον τρόπο που την χειρίστηκε. Ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε τη δημοσιονομική κατάσταση τουλάχιστον από τον Αύγουστο 2009. Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο συνέχισε την προεκλογική ρητορική του, αλλά δεν φρόντισε να εκπονήσει σχέδιο άμεσης εφαρμογής για να αποτρέψει την επερχόμενη έκρηξη. Αλλά και όταν κέρδισε τις εκλογές συμπεριφέρθηκε λες και δεν καθόταν πάνω σε ωρολογιακή βόμβα.

περισσότερα

Οδός αβύσσου, αριθμός μηδέν

Ανταίος Χρυσοστομίδης, Κυριακάτικη Αυγή, 09/05/2010

Και να θέλεις να ξεφύγεις, δεν μπορείς. Ο τίτλος παραπέμπει στη δήλωση του κ. Παπούλια και, βεβαίως, στο βιβλίο του Λουντέμη. Όχι πως μπορεί κανείς να συγκρίνει δύο διαφορετικές πολιτικές και πολεμικές καταστάσεις, αλλά -πώς να το διατυπώσει κανείς; ένα είδος πολέμου έχουμε και σήμερα. Μόνο που δεν κηρύχτηκε ποτέ επισήμως, μόνο που ακόμα δεν τον έχουμε συνειδητοποιήσει.

Ακολουθούν μερικές σκέψεις για όσα ζούμε τον τελευταίο καιρό, με αφορμή βεβαίως τα γεγονότα της περασμένης Τετάρτης. Σκέψεις που σίγουρα δεν είναι πρωτότυπες, που δεν γράφονται για πρώτη φορά, που δεν διεκδικούν κανενός είδους δάφνες - απλώς κινούνται στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Κανονικά, αν η κοινή λογική πρυτάνευε στη ζωή μας όπως θα έπρεπε, δεν θα χρειαζόταν καν να γράφονται, αλλά θα θεωρούνταν αυτονόητες, κοινότοπες, μη αναγκαίες.

1) Η ανθρώπινη ζωή είναι υπεράνω όλων. Δεν υπάρχουν αγώνες, επαναστάσεις, ελπίδες, θεωρίες, ιδεολογίες, αν δεν υπάρχει ζωή. Ο θάνατος δεν έχει ανάγκη από τίποτα, είναι απόλυτος και τελικός και τίποτα άλλο.

Άρα δεν μπορεί να υπάρχουν επαναστάτες, ριζοσπάστες, ρεφορμιστές, αναρχικοί, πατριώτες, προοδευτικοί, συντηρητικοί, νεοφιλελεύθεροι, αν οι θεωρίες τους δεν έχουν ως στόχο τη ζωή. Ακόμα και οι φασίστες, που τόσο τραγούδησαν το θάνατο, μπροστά στο απόσπασμα εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους.
Οτιδήποτε αφαιρεί την ανθρώπινη ζωή είναι αρνητικό, είναι καταδικαστέο. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα, εν ονόματι μιας (δικής του) ιδέας, να αφαιρεί τη ζωή από έναν άλλο. Δεν είναι θεμιτές όλες οι μορφές πάλης - αυτά είναι κουραφέξαλα. Μπορούν να υπάρχουν πολλές μορφές πάλης, αλλά όχι αυτές που οδηγούν στο θάνατο - κανένας πεθαμένος δεν δικαιώθηκε ποτέ.

2) Ναι, υπάρχει θυμός. Ως ένα βαθμό απολύτως δικαιολογημένος. Και λέω «ως ένα βαθμό», γιατί συνυπεύθυνοι για το σημερινό χάλι της Ελλάδας είμαστε όλοι, δεξιοί κι αριστεροί, πλούσιοι και φτωχοί. Όλοι κλείναμε τα μάτια μας σε μια πραγματικότητα που πλησίαζε απειλητικά. Όλοι ψηφίζαμε τους πολιτικούς που ψηφίζαμε. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, μάθαμε να μας χαϊδεύουν τα αυτιά. Όλοι ανεχτήκαμε ως κυρίαρχη ιδεολογία τον ατομισμό και τον εύκολο πλουτισμό, ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν ενταχτήκαμε ποτέ σ’ αυτή την αντίληψη, σ’ αυτή την κοσμοθεωρία. Όλοι ανεχτήκαμε κάποιους να παίρνουν σύνταξη από τα σαράντα, όλοι ανεχτήκαμε ένα γραφειοκρατικό και τεμπέλικο δημόσιο, όλοι ανεχτήκαμε την αντίληψη του μπάρμπα από την Κορώνη, όλοι ανεχτήκαμε το αυθαίρετο στο καμένο δάσος, όλοι ανεχτήκαμε να πληρώνουμε την μπριζόλα περίπου ως χαβιάρι.

Βεβαίως, μερικοί έχουν περισσότερες ευθύνες από κάποιους άλλους. Είναι οι πρωθυπουργοί, είναι οι ηγέτες των κομμάτων, είναι οι πλούσιοι, είναι οι διανοούμενοι που απέτυχαν παταγωδώς να δώσουν ένα άλλο στίγμα σ’ αυτή τη χώρα. Όλη η πολιτική, οικονομική και πνευματική ηγεσία αυτής της χώρας θα έπρεπε να κοκκινίζει από ντροπή. Κι ούτε μπορεί ένας σοβαρός (αυτός, όχι, δεν ήταν λαμόγιο, άφησε όμως τα λαμόγια ελεύθερα) πρώην πρωθυπουργός να γράφει για τα εγγενή ελαττώματα της πολιτικής μας ζωής, χωρίς να κάνει τη δική του αυτοκριτική, χωρίς να δείχνει την οδύνη του με κάποιο τρόπο και για τη δική του θητεία. Σ’ αυτή τη χώρα έχουμε γίνει όλοι μπρεχτικοί, η αποστασιοποίηση έγινε το εθνικό μας σπορ.

3) Ναι, υπάρχει θυμός. Όχι μόνο επειδή τα μέτρα είναι σκληρά, ούτε μόνο επειδή γίναμε για άλλη μια φορά θύματα κοροϊδίας, λαϊκισμών, μοιραίων καθυστερήσεων, ψεύτικων υποσχέσεων. Υπάρχει θυμός γιατί τα μέτρα δεν είναι δημοκρατικά, άρα δεν είναι και δίκαια. Δεν μπορείς να αφαιρείς χρήματα από τους συνταξιούχους που δεν μπορούν να αντιδράσουν και να μην έχεις πιάσει έστω έναν, για δείγμα, μεγαλογιατρό φοροφυγά και να τον πας μέσα. Δεν μπορείς, έστω τώρα, έστω την τελευταία στιγμή, να αφήνεις αφορολόγητες τις πισίνες, τα σκάφη, τα πανάκριβα αυτοκίνητα, τις νόμιμες και τις παράνομες βίλες, που όμοιες δεν υπάρχουν ούτε στη Σουηδία, και να λέγεσαι σοσιαλιστική κυβέρνηση. Δεν μπορείς να αφήνεις τα περιθώρια σε όλους τους νεόπλουτους να διώχνουν τα χρήματά τους έξω και να σφυρίζεις αδιάφορα. Δεν μπορείς να αφαιρείς χρήματα από μισθούς πείνας κι εσύ ως κυβέρνηση, ως πρωθυπουργός, ως υπουργός, ως βουλευτής να μην έχεις κάνει μια συμβολική έστω κίνηση να δώσεις από το περίσσευμά σου - σωστή, πολύ σωστή η ιδέα του ΚΚΕ να μην υπάρχει βουλευτική σύνταξη κι ο κάθε βουλευτής να παίρνει τη σύνταξη που θα έπαιρνε έτσι κι αλλιώς από το επαγγελματικό του ταμείο. Το να είσαι βουλευτής δεν είναι επάγγελμα και μάλιστα διά βίου.

4) Ναι, υπάρχει θυμός, γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι τα μέτρα δεν συνοδεύονται από άλλα μέτρα, θεσμικά, πολιτικά, νομικά, οικονομικά, που θα δώσουν ένα νόημα στη λιτότητα που επέβαλε η Ευρώπη και το ΔΝΤ. Ναι, ζούμε μια τρομακτική κρίση, μπορεί να δούμε ακόμα χειρότερες καταστάσεις, αλλά τουλάχιστον να βλέπαμε μια άκρη στο περιβόητο τούνελ που μας επαναλαμβάνει ο πρωθυπουργός. Προς το παρόν ακούμε μονάχα λόγια. Μαθητευόμενοι μάγοι, μονάχα μαθητευόμενοι μάγοι η κυβέρνηση, καταπληκτικοί λογάδες, αλλά ελάχιστα έργα.

Αναφέρεται συνεχώς ο πρωθυπουργός σε μια καλύτερη Ελλάδα. Κάποιος να του πει ότι με ευχές δεν βάφονται αυγά, δεν καλυτερεύουν καταστάσεις.

5) Και η αξιωματική αντιπολίτευση; Που τολμάει να καταψηφίζει τη συμφωνία με την ΕΕ και το ΔΝΤ για την οποία είναι η κυρίως υπεύθυνη; Λες και ζει σε άλλη χώρα, λες και δεν έχει ιδιαίτερες ευθύνες ως κόμμα αξιωματικής αντιπολίτευσης, λες και είναι γκρουπούσκολο των Εξαρχείων που έχει ανάγκη από ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής για να επιβιώσει. Ούτε μια ιδέα, ούτε μια πρόταση, ούτε μια σοβαρή ανάλυση, ούτε μια έστω ψεύτικη αυτοκριτική. Ένας αρχηγός για κλάματα, ένα επιτελείο ανύπαρκτο, ένα βουβό, άχρηστο κόμμα.

6) Και η αριστερά; Δύο κόμματα και πολλά περισσότερα κομματίδια, μια πολυδιάσπαση που κρύβεται πίσω από ψευδεπίγραφες ενωτικές «συγκλίσεις». Το αποτέλεσμα; Μια ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση, μια ποικιλία απόψεων και γραμμών που πάνε από τον σταλινισμό σε μια αντίληψη σύγχρονης δημοκρατικής αριστεράς και που αντί να εμπλουτίζουν τους όποιους προβληματισμούς, απλώς θολώνουν τα νερά. Μπορεί να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα απόψεις διαμετρικά αντίθετες, σαν αυτές π.χ. που ακούγονται μέσα στον ΣΥΝ για τη θέση της ελληνικής αριστεράς ως προς την Ευρώπη; Ιδού το ερώτημα.

Παρά όμως τις μεγάλες διαφορές που (ευτυχώς εξακολουθούν να) υπάρχουν ανάμεσα στους δύο μεγαλύτερους σχηματισμούς, το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ, υπάρχει και ένα κοινό, ας το πούμε, βίτσιο: ότι αποφάσισαν να είναι κέντρα γκρίνιας, κέντρα διαρκούς και μόνιμης διαμαρτυρίας, κόμματα που αφήνουν στο δικομματισμό το δικαίωμα (και την υποχρέωση) να «κάνει παιχνίδι».

7) Υπάρχει, λοιπόν, πολύς θυμός και καμιά πολιτική δύναμη δεν κάνει τον κόπο να σκεφτεί προς τα πού θα διοχετευτεί αυτός ο θυμός, πώς θα διοχετευτεί κάπου θετικά, να γίνει κινητήρια δύναμη αλλαγής. Μένουν οι διαδηλώσεις.

Πραγματικά, είχα χρόνια να δω διαδήλωση σαν αυτή της περασμένης Τετάρτης. Ένιωθες πως ναι, στη μεγάλη του πλειονότητα ο κόσμος είναι ρεαλιστής, αποδέχεται τα μέτρα, αλλά δεν δέχεται την αδικία. Το φανέρωναν τα συνθήματα για τα χρήματα που έχουν κλαπεί και που θα έπρεπε να επιστραφούν. Ήταν όμως άλλη μία διαδήλωση. Και οι διαδηλώσεις, τα τελευταία χρόνια, μυστηριωδώς, περιέργως, αδικαιολογήτως, καταλήγουν σχεδόν πάντα σε μόλοτοφ, σε καψίματα σκουπιδοτενεκέδων, σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Σε καμιά χώρα του κόσμου δεν συμβαίνει αυτό - όταν παρελαύνουν τα μεγάλα συνδικάτα, όταν προσκαλούν τα μεγάλα κόμματα, αυτού του είδους οι εξάρσεις δεν υπάρχουν, ο κόσμος επιστρέφει ήσυχος στο σπίτι του και η πόλη δεν κινδυνεύει να καεί από μια παρέα κουκουλοφόρων νεαρών.

Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Εδώ έχουμε αυτούς τους γνωστούς-άγνωστους που αρέσκονται στην πιο τυφλή βία και κανένας δεν τολμά να εντοπίσει και να συλλάβει (κι όταν συλλαμβάνονται μερικοί, τρέχουν οι μπαμπάδες των νεαρών, μπαμπάδες συνήθως με ένα αριστερό παρελθόν, και κλαίγονται να ελευθερωθούν τα παρασυρμένα παιδιά). Μαζί με τους αναρχικούς ή περιστασιακά αναρχικούς νεαρούς που αρέσκονται στις μόλοτοφ να υπάρχουν και προβοκάτορες; Κανείς δεν αμφιβάλλει. Είναι όμως οι προβοκάτορες το πρόβλημα;

Προχθές, τόσο το δίδυμο Παπαρήγα-Παφίλη όσο και ο Τσίπρας έριξαν για άλλη μια φορά το βάρος τους στην έννοια της προβοκάτσιας. Δεν μίλησαν για άρρωστη κοινωνία. Δεν είδαν ότι οι διαδηλωτές που προσπαθούσαν να μπουν στη βουλή δεν ήταν κουκουλοφόροι. Μίλησαν μόνο για προβοκάτσια. Είμαστε όμως σίγουροι; Είμαστε σίγουροι ότι η δολοφονία τριών εργαζομένων (επειδή δούλευαν, επειδή δεν απήργησαν) οφείλεται σε προσχεδιασμένο προβοκατόρικο σχέδιο φασιστικών δυνάμεων; Εγώ δεν είμαι καθόλου σίγουρος.

Έστω όμως ότι ήταν προβοκατόρικο έργο. Και οι διαδηλωτές; Αυτό το τεράστιο ποτάμι του κόσμου, γιατί δεν αντέδρασε; Πώς επέτρεψε να γίνει μια τέτοια δολοφονία; Τι σημαίνει ότι «οι δικοί μας είχαν πλέον φύγει», που έλεγε και ξαναέλεγε η Παπαρήγα; Ανοησία; Στρουθοκαμηλισμός; Ανευθυνότητα; Απλώς αμηχανία;

8) Ο κίνδυνος ανόδου της πιο ακραίας δεξιάς δεν είναι πλέον μια μακρινή πιθανότητα. Ο θυμός είναι ένα επικίνδυνο συναίσθημα όταν μένει μονάχα θυμός. Αυτό πρέπει να το καταλάβει η κυβέρνηση, πρέπει να το καταλάβει και η αριστερά.

Αμήν.

επιστροφή

 

Τετάρτη, 05 Μαΐου 2010

Είδαν την τράπεζα ανοικτή, εξοργίστηκαν και την έκαψαν. Μαζί και τρεις ανθρώπους.

Παρακολούθησα τις τοποθετήσεις των πολιτικών μας αρχηγών και κοινοβουλευτικών εκπροσώπων στη βουλή σχετικά με τη δολοφονία τριών εργαζομένων συμπολιτών μας σε τράπεζα στο κέντρο της Αθήνας. Έχουμε τους αρχηγούς, τους μπροστάρηδες, που μας αξίζουν άραγε; Τόσο λίγοι είναι, όχι σαν πολιτικοί, αλλά σαν άνθρωποι;

Παπανδρέου και Σαμαράς έβαλαν την λυπητερή «περούκα» και έβγαλαν δυο δεκάρικους για δημοκρατία, αγώνες που έκαναν τα κόμματά τους, δικαίωμα στη διαμαρτυρία και καταδίκη στη βία. Στη συνέχεια οι βουλευτές τους χειροκρότησαν. Από κεκτημένη ταχύτητα, από αφέλεια, από παχυδερμισμό, χειροκρότησαν. Τι είναι αυτοί που εκλέγει ο κυρίαρχος λαός αλήθεια; Ότι και ο ίδιος ο λαός, μάλλον.

Βρήκαν όμως την ευκαιρία να υποσχεθούν συναίνεση, κοινή σύσκεψη με πρόεδρο δημοκρατίας, πίστη στους θεσμούς και γενικώς μια σύμπνοια, μπροστά στα κουφάρια τριών αδικοχαμένων. Ο ΓΑΠ μάλιστα υποσχέθηκε και οικονομική βοήθεια στις οικογένειές τους. Το τέλος!!!

Ο Παφίλης κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ εμφανίστηκε τσαμπουκαλεμένος. Μόλις είχε γυρίσει από το μέτωπο του ταξικού αγώνα, και το μέλημά του ήταν να διαχωρίσει τη θέση του ΚΚΕ από τα γεγονότα και να ρίξει την ευθύνη σε προβοκάτορες. Άφησε να εννοηθεί κάτι για ακροδεξιά στοιχεία, να μιλήσει για την καλή περιφρούρηση που κάνει το κόμμα του στις διαδηλώσεις και να θυμίσει ότι το ΚΚΕ καταδικάζει πάντοτε τέτοιες πράξεις βίας.  Η Παπαρήγα αργότερα ανέμειξε Χρυσαυγίτες που με σημαίες του ΚΚΕ φώναζαν να «καεί το μπουρδέλο η βουλή». Πάνω απ’ όλα, να μην μας θίξουνε το μαγαζί και να συνεχιστεί ο αγώνας. Και πάντα προβοκάτορες που σκοτώνουν για να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ.

Ποιοι είναι αυτοί οι προβοκάτορες, ποιοι τους καθοδηγούν, αν αποδείχθηκε ποτέ αυτός ο γελοίος ισχυρισμός, τι ρόλο παίζουν οι «αναρχικοί», τι ήταν τα παιδιά που προσπαθούσαν να μπουν στη βουλή, κουβέντα. Στο τέλος φταίει το ΛΑΟΣ και η ακροδεξιά. Ίσως, δε λέω, μπορεί. Κάποιοι βλαμμένοι να φρίκαραν με όλο το πανηγύρι των δηλώσεων και να πετάξανε το «βενζίνη-φώσφορο-στουπί» ούτε που τους περνάει από το μυαλό;
Και ερχόμαστε στον Τσίπρα. Το πρόβλημά  αυτού και του Σύριζα ήταν να μην την ξαναπατήσουν, όπως το Δεκέμβρη με τον Αλαβάνο. Τότε που εκτέθηκαν τσάμπα, χάσανε και ψήφους και προκοπή δεν είδανε από την πολιτική κάλυψη που επιχείρησαν προς τους αναρχοαυτόνομους.
Καταρχήν διευκρίνισε ότι τα μπλοκ του κόμματός του απείχαν 3 ώρες, χρονικά, από τα γεγονότα. Δηλαδή δεν ήμασταν εμείς. Κατά δεύτερον, δέχθηκε τη δικαιολογία του ΚΚΕ για προβοκάτορες και του συμπαραστάθηκε. Ανοιγματάκι, λέγεται αυτό δοθείσης ευκαιρίας.  Κατά τρίτο έριξε τη γνωστή ευθύνη στην  ακροδεξιά. Και συνεχώς μας τόνιζε πόσο λυπάται για τους νεκρούς, και πόσο καταδικάζει, και πόσο δηλαδή έβγαζε την ουρά του απέξω.
Οι κουίσλινγκς, οι δωσίλογοι και οι Τσολάκογλου στις δηλώσεις στελεχών του κόμματός του ( ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ) και οι παπαριές περί κατοχής της χώρας  από το ΔΝΤ, δεν φάνηκε να τον απασχολούν. Από ύφος, κάτι σε προβληματισμένο με συναίσθημα της ευθύνης των στιγμών.
Οι αντιεξουσιαστικές ομάδες που κάνουν πάρτυ σε κάθε πορεία στην Αθήνα δεν φαίνεται να υπάρχουν για όλους αυτούς. Δηλαδή δεν καταδέχονται να τους δουν; Τους θεωρούν ανάξιους λόγου; Μήπως είναι ερωτευμένοι μαζί τους και ντρέπονται να το πουν; Μήπως ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος αυτούς περιμένει να δράσουν για να εκφοβίσουν τον διαμαρτυρόμενο κόσμο να χωθεί κάτω από τα κομματικά φτερά τους;
Η επαναλαμβανόμενη δήλωση του Παφίλη για την σωστή περιφρούρηση του ΚΚΕ παραπέμπει και εκεί. «Ελάτε σε μας, για να είσαστε ασφαλείς» .
Το κλίμα που φτιάξανε όλες αυτές τις μέρες οι δήθεν επαναστάτες, μαζί με τη φόρτιση που προκαλούν τα ίδια τα μέτρα και η κρίση, όπλισαν τα χέρια κάποιων,  να κάψουν την τράπεζα και μαζί και τους υπαλλήλους της. Σπορ στο οποίο επιδίδονται διάφοροι οργανωμένα ή μη, συχνά- πυκνά, ευτυχώς χωρίς θύματα μέχρι χτες.
Ο φανατισμός, η πίστη στην επαναστατική βία άλλων ιστορικών στιγμών, αλλά και η άπειρη ανθρώπινη βλακεία φτιάχνουν μίγμα συχνά εκρηκτικό. Οι δράστες επικαλούνται ιδέες και σύμβολα της Αριστεράς. Και είναι η οργανωμένη Αριστερά αυτή που πρέπει να ανοίξει μέτωπο κατά αυτών των αντιλήψεων και  όμως αυτή είναι που κυρίως σιωπά ή υποκρίνεται ότι καταδικάζει. Αισθάνεται η έρημη, συγγενής με το χώρο της «επαναστατικής» βίας και δεν θέλει να χάσει τους εν δυνάμει συμμάχους της. Χαϊδεύει τα αυτιά και των δικών της παιδιών που σαν παιδιά της αριστεράς γοητεύονται από την κατεβασμένη βιτρίνα και την φωτιά. Μόνο που καμιά φορά η φλεγόμενη τράπεζα παίρνει μαζί της και 3 αθώους ανθρώπους. Και τότε το παιχνίδι γίνεται όπλο στα χέρια των παιδιών.  
Οι τελευταίες ειδήσεις αναφέρουν:
Η τραγωδία σημειώθηκε περίπου στις 14:00, όταν διαδηλωτές που είδαν το υποκατάστημα της τράπεζας ανοιχτό, εξοργίστηκαν, φώναξαν συνθήματα κατά των υπαλλήλων, πέταξαν πέτρες στο εσωτερικό του και κάποιοι εκσφενδόνισαν μία ή περισσότερες μολότοφ.
Ορισμένοι από τους υπάλληλους κατάφεραν να βγουν από την τράπεζα, που τυλίχθηκε στις φλόγες, ωστόσο άλλοι εγκλωβίστηκαν μέσα σε αυτήν. Από http://www.in.gr

Αλήθεια η ψέματα δεν ξέρω. Αλλά κάποιοι εξοργίστηκαν που είδαν την τράπεζα ανοικτή και ……. έκαψαν τους ανθρώπους.
 Το τέλος, συμπολίτες, πως γράφεται αν όχι έτσι;

επιστροφή

 

Αδεια τελετουργικά

Tου Παντελη Μπουκαλα

Θεωρητικά, ψηφίζουμε κρίνοντας και συγκρίνοντας τα προγράμματα των κομμάτων που εκθέτουν την πραμάτεια τους για να μας δελεάσουν· από έλεγχο σε έλεγχο και από απόρριψη σε απόρριψη, καταλήγουμε άλλοι στην άρνηση (άκυρο, λευκό, αποχή), άλλοι στη μερική και προσωρινή ταύτιση (είναι η ψήφος των εκ προοιμίου κοψοχέρηδων) και άλλοι στην αποφασισμένη ψήφο, διαλέγοντας όποιον σχηματισμό βρίσκεται εγγύτερα στις ιδέες τους. Και λέω θεωρητικά γιατί συνήθως το εκλογικό αποτέλεσμα το κρίνουν όσοι δεν έχουν κανένα συνειδησιακό, πνευματικό ή ιδεολογικό πρόβλημα, όσοι δηλαδή έχουν από καιρό υποβιβάσει (άλλοι ενθουσιωδώς και άλλοι εξαναγκασμένοι από τα πράγματα) τον πολίτη εαυτό τους σε πελάτη. Αυτοί δένονται πίσω από κομματικά άρματα με τα επιχρυσωμένα δεσμά του ρουσφετιού και του ιδιωτικού βολέματος, και πότε σαν «κλαδικάριοι», πότε σαν «γαλάζια παιδιά» συμπεραίνουν πως η αποτελεσματικότερη επιβιωτική μέθοδος είναι ο παρασιτισμός εις βάρος ενός σώματος που πια είναι οδυνηρά πρόδηλο ότι δεν μπορεί να θρέψει τους πάντες.
Θεωρητικά επίσης, επιλέγουμε διά της ψήφου μας ένα κόμμα που, δεσμευμένο από τις προεκλογικές του διακηρύξεις, θα δοκιμάσει (τουλάχιστον αυτό) να τις θέσει σε εφαρμογή. Αλλά η πράξη, η πείρα, η ιστορία, άλλα δηλούν - ότι δηλαδή τα προγράμματα, συμπιλήματα από κατά συνθήκην ψεύδη και εθιμικές υποσχέσεις, είναι σκέτα προσχήματα. Το βλέπουμε και τώρα αυτό. Στις εκλογές του Οκτωβρίου (που ο κ. Καραμανλής, κατά οικουμενική πιθανόν πρωτοτυπία, τις αποφάσισε για ένα και μόνο λόγο: για να τις χάσει), η πλειοψηφία επέλεξε το ΠΑΣΟΚ διότι «ήξερε πού βρίσκονται τα χρήματα». Και προέκυψε η (μη ψηφισθείσα βεβαίως) τρόικα του ΔΝΤ και ένα (επίσης μη νομιμοποιηθέν, έστω και σχετικώς, διά ψήφου) πρόγραμμα λιτότητας εξοντωτικό για όσους μετρούν ήδη μικρότατες τις αντοχές τους, αφού στους ώμους τους φορτώθηκαν αυτονοήτως τα αλλεπάλληλα προγράμματα λιτότητας των τελευταίων δεκαετιών.

Πως η ψήφος είναι φενακισμένη το ξέρουν κι όσοι δεν παρανοιάζονται για μοντέρνες ορολογίες. Κοινή επίσης είναι η γνώση ότι το πολιτικό μας σύστημα, ευεπίφορο σε πιέσεις, είναι δέσμιο εξωθεσμικών παραγόντων και διαπλεκόμενων συμφερόντων· αυτό σημαίνει ότι το βάρος της ψήφου είναι εξαρχής μειωμένο, αφού τον πρώτο λόγο τον έχουν όσοι ισχυροί δεν μπήκαν ίσως ποτέ στον κόπο να κουβαλήσουν τον όγκο τους σε κάποιο εκλογικό κέντρο. Το ότι οι κυβερνήσεις μάλλον στους «χορηγούς» τους λογοδοτούν παρά στους «απλούς πολίτες», έστω σε όσους τις ανέδειξαν στην εξουσία, ανήκει επίσης στην «κατοχυρωμένη γνώση». Γνωρίζουμε, τέλος, όλοι πως η αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία αφέθηκε (από τους πολιτικούς αλλά και από τους πολίτες-πελάτες) να καταντήσει ένα πουκάμισο αδειανό, ένα κέλυφος, ένα άδειο τελετουργικό σχήμα που συγκινεί όλο και λιγότερους.

Και λοιπόν; Πόσο νομιμοποιούν όλα τούτα τις συνεχώς επιθετικότερες προτάσεις για συγκρότηση «κυβέρνησης αρίστων»; Αλλά γι’ αυτά την Παρασκευή.

Πηγή:Καθημερινή 5/5/2010

επιστροφή

 

 

Αίμα, ιδρώτας και δάκρυα

"...αν η Ε.Ε. θέλει να στηρίξει την Ελλάδα, έχει την υποχρέωση να πιέσει την κυβέρνηση ώστε να βρει και να δικάσει αυτούς που σαν «συμμορίες κλεφτών» καταχράστηκαν τα χρήματα των επιδοτήσεων της Ε.Ε., αλλά και τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, είτε αυτοί ανήκουν στη γραφειοκρατία είτε στην πολιτική είτε στην ιδιωτική οικονομία είτε στην Εκκλησία"

Της Ράνιας Ιωσηφίδη*

Ήταν Μάρτης του 1983, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εγκρίνει το ελληνικό αίτημα για τους πρώτους κοινοτικούς πόρους με θέμα την παροχή ειδικών οικονομικών ενισχύσεων για την άρση των δυσμενών επιπτώσεων στην ελληνική οικονομία λόγω της ένταξής της στην ΕΟΚ.
Μετά από 27 χρόνια, τον Απρίλη του 2010, η Ελλάδα καταθέτει αίτημα για ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ).

Όλα τα χρόνια, από το 1983 έως το 2010 και κάθε χρόνο, εισρέουν από την Ε.Ε. στην Ελλάδα δισεκατομμύρια κοινοτικών πόρων, δηλαδή χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Σε αυτές τις χρηματοδοτήσεις προσθετικά συμμετέχει με δισεκατομμύρια (στην αρχή δραχμές και στη συνέχεια ευρώ) το ελληνικό Δημόσιο. Δηλαδή οι Έλληνες πολίτες. Υποτίθεται ότι όλα αυτά τα δισεκατομμύρια παρέχονταν με στόχο τις επενδύσεις για την ανάπτυξη της πραγματικής οικονομίας της χώρας.

Πού τελικά «επενδύθηκαν» τα χρήματα και οι κόποι των Ελλήνων αλλά και των Ευρωπαίων φορολογούμενων;
Σε αυτό το ερώτημα θα πρέπει να απαντήσουν αυτοί που κυβέρνησαν όλα αυτά τα χρόνια και κυβερνούν ακόμη. Είναι οι ίδιοι πολιτικοί «κύκλοι» που διαχειρίσθηκαν τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα από το ελληνικό δημόσιο και την Ε.Ε., χωρίς έλεγχο, είτε από αμέλεια είτε με δόλο.


Θα πρέπει να λογοδοτήσουν όσοι προσκολλήθηκαν στους «κύκλους» αυτούς επειδή « μυρίστηκαν ψητό». Όσοι «αρμόδιοι» και «συναρμόδιοι» γραφειοκράτες. Ένα μεγάλο πλέγμα από πολυεθνικές εταιρείες, ιδιώτες, η Εκκλησία, Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, κατασκευαστές, έμποροι οπλικών συστημάτων κ.ά.

Αυτοί διαχειρίσθηκαν τον πακτωλό των χρημάτων, χωρίς να ασκηθεί έλεγχος ούτε από την Ε.Ε. ούτε από το ελληνικό κράτος. Και επειδή δεν τους έφθαναν τα χρήματα της Ε.Ε. και των Ελλήνων φορολογούμενων, χρέωναν επί πλέον το κράτος με συνεχή δανεισμό δισεκατομμυρίων και έκαναν «πάρτι» όλα αυτά τα χρόνια, ενώ τα μετέτρεψαν σε προσωπικές περιουσίες και καταθέσεις και off-shore εταιρείες.
Μεγάλο ποσοστό από αυτόν τον πακτωλό των χρημάτων της Ε.Ε. και του ελληνικού Δημοσίου εκταμιεύτηκαν για λογαριασμό θυγατρικών, μεγάλων πολυεθνικών ομίλων, οι διοικήσεις των οποίων μετέφεραν με «δημιουργική λογιστική» όχι μόνο τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογούμενων πίσω στη χώρα προέλευσης τους, αλλά και την αναλογούσα συμμετοχή του ελληνικού Δημοσίου στις χώρες εγκατάστασης των μητρικών εταιρειών. Οι εταιρείες αυτές είναι ήδη γνωστές εντός και εκτός Ελλάδας. Πολλές από αυτές είναι γερμανικές.
Κατά πόσον αυτές οι πρακτικές ήταν σε γνώση των κυβερνήσεων των κρατών μελών της Ε.Ε. είναι ένα ζήτημα που θα πρέπει να μας το απαντήσουν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία όφειλε και οφείλει να ερευνά τις καταγγελίες από τους εκπροσώπους των εργαζομένων των πολυεθνικών εταιρειών. Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι τα περισσότερα από τα χρήματά τους (των επιδοτήσεων), αντίθετα με τον επιτελικό τους σκοπό, επιστρέφουν τελικά πίσω στη χώρα τους, είτε μέσω της βιομηχανικής αγοράς είτε μέσω της χρηματιστηριακής αγοράς είτε μέσω της δημιουργικής λογιστικής των θυγατρικών τους στην Ελλάδα.
Πρόσφατα, σε δημοσίευμα της μεγαλύτερης σε κυκλοφορία εφημερίδας της Γερμανίας, "Sueddeutsche Zeitung" (27.04.2010), με αναφορά στην «Οδύσσεια» της Ελλάδας, η έγκριτη δημοσιογράφος Christiane Schlötzer γράφει ότι, αν η Ε.Ε. θέλει να στηρίξει την Ελλάδα, έχει την υποχρέωση να πιέσει την κυβέρνηση ώστε να βρει και να δικάσει αυτούς που σαν «συμμορίες κλεφτών» καταχράστηκαν τα χρήματα των επιδοτήσεων της Ε.Ε., αλλά και τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων, είτε αυτοί ανήκουν στη γραφειοκρατία είτε στην πολιτική είτε στην ιδιωτική οικονομία είτε στην Εκκλησία.

* Η Ράνια Ιωσηφίδη είναι μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΝ στον Τομέα Μικρών Επιχειρήσεων & Ελεύθερων Επαγγελματιών- H AYΓH 29/4/10

Επιστροφή

Σχόλια:

Η κυβέρνηση αυτή δεν πιέζεται από τίποτα, διότι είναι παραδομένη στη δουλοπρέπεια και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων συγκεκριμένων χωρών.
ΤΊΠΟΤΑ και ΚΑΝΕΙΣ δεν θα δικαστεί γιατί η μπόχα έρχεται από το 1981 που ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε από τον Ράλλη μηδενικό έλλειμμα και το έφτασε όπου το έφτασε, αργότερα ο Σημίτης το διπλασίασε και ο Καραμανλής το πενταπλασίασε.
Ολοι είναι μικρόψυχοι και ανίκανοι χωρίς ψυχικό σθένος να στρέψουν το περίφημο περίστροφο εκεί όπου πραγματικά πρέπει.
Δηλαδή στους γελοίους φλώρους της ΝΔ που έφτασαν στο αποκορύφωμα του τέλματος τη χώρα, στους προηγούμενους του Σημίτη, στην εκκλησία που δεν βάζουν φόρο και στις τράπεζες που επίσης δεν φορολογούν.
Ο ιδιωτικός τομέας είναι ο πιο αδικημένος και ο λαός εντελώς ξεφτιλισμένος.
Και ακόμα καθόμαστε και γράφουμε άρθρα αντί να βγούμε κάμποσα εκατομμύρια στους δρόμους και να φωνάξουμε έστω την απόγνωσή μας.
Είμαστε κακομοίρηδες και μας αξίζει κάθε ταπείνωση.
Την καλημέρα μας.

 

Το κείμενο αυτό , είναι μια καλή αρχή για την λογίκευση του ΣΥΝ και κυρίως της ηγετικής ομάδας του.
Ισως είναι και η σωστή παραίνεση τους.
Στις νέες συνθήκες ο ρόλος της αριστεράς δεν είναι η επανάπαυση για άλλη μια φορά στην θαλπωρή του ΟΧΙ σε όλα, αλλά οι όροι που πρέπει να μπούν στην κυβέρνηση για την παροχή εμπιστοσύνης.
Ο λαός γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας για το όργιο λαφυργώγησης του πλούτου που έγινε σ'αυτή την χώρα 30 χρόνια τώρα και γι'αυτό και δεν φαίνεται να έχει διαφωνία για τα επώδυνα μέτρα που ούτως ή άλλως με ΔΝΤ ή χωρίς ΔΝΤ απαιτούνται να ληφθούν.
Με έναν όρο όμως.
Να παρθούν μέτρα δίκαιης κατανομής των βαρών.
Πρώτο βήμα σ'αυτή την κατεύθυνση να τιμωρηθούν οι κλέφτες πολιτικοί, τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, δήμαρχοι, δικαστικοί, που με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους οδήγησαν την χώρα στην καταστροφή.
Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα να μην οδηγηθούν στο ακροατήριο ο Καραμανλής, ο Αλογοσκούφης και τα γκόλντεν μπόυς του Λονδίνου ή των Αθηνών.
Δεν είναι δυνατόν να μην οδηγηθεί στην δικαιοσύνη η Goldman Sacs , για τις κομπίνες που έκανε με τις Ελληνικές Κυβερνήσεις για να ξεγελάει την ΕΕ, δεν είναι δυνατόν να το παιδεύουμε για πολύ ακόμη με την Ζήμενς, με το C4I , με τα δομημένα των ταμείων.
Αυτά πρέπει να πάει και να θέση στο συμβούλιο αρχηγών ο Τσίπρας και στην συνέχεια να ζητήσει διασφαλίσεις θεσμικές, διαφάνειας και δικαιοσύνης στην κατανομή των βαρών και κυρίως θεσμούς στήριξης των αδυνάτων.
Αυτή η δοκιμασία θα καταστρέψει ανθρώπους, θα γονατίσει την χώρα και χρειάζεται την προσγεύωση όλων μας.

Πηγή:http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/

Επιστροφή

«Αγανακτισμένοι πολίτες»...

Tου Παντελη Μπουκαλα

Τους έχουμε δει, αμέτρητες φορές, να αναλαμβάνουν υπηρεσία σαν «αγανακτισμένοι πολίτες» και να δίνουν χείρα βοηθείας στους αστυνομικούς, με τους οποίους δείχνουν να έχουν άριστες σχέσεις, γι' αυτό άλλωστε και δεν κρύβουν το πρόσωπό τους, αφού δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Και επί Νέας Δημοκρατίας συνέβαινε αυτό και τώρα, επί ΠΑΣΟΚ, δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα οι αγάπες μένουν. Με ρόπαλα και αλυσίδες, και με τις γροθιές τους ενισχυμένες με ποικίλα σιδερικά, αναλαμβάνουν με πατριωτικό ενθουσιασμό το σωφρονιστικό τους έργο, όποιον διαμαρτυρόμενο ανθέλληνα κι αν έχουν απέναντί τους, αριστερό, αντιεξουσιαστή, αντιρατσιστή. Αλλά αυτή, για να θυμηθούμε και το ρατσιστικότατο ανέκδοτο, είναι η τέρψη και η διασκέδασή τους. Η δουλειά τους, η εθνική δουλειά τους, είναι να δείχνουν λεκτικώς και χειρωνακτικώς στους μετανάστες, όποιου χρώματος και θρησκείας αλλά κατά προτίμηση Αλβανούς αφ' ενός, σκούρους και μουσουλμάνους αφ' ετέρου, τι εστί φυλετική υπεροχή και τι ράτσα ευλογημένη, πρώτα από τους δώδεκα θεούς και έπειτα από τον έναν.

Τώρα λοιπόν τους βλέπουμε αυτούς τους νεοναζιστές και νεοφασίστες να σχηματίζουν ημιστρατιωτικές ομάδες κρούσης και, αντί να περιμένουν να δράσουν από κοινού με τις δυνάμεις ασφαλείας (α, και προστασίας του πολίτη, σύμφωνα με τον μέχρις εμπαιγμού ευφάνταστο πασοκικό νεολογισμό), να τις προλαβαίνουν, να τις υποκαθιστούν ή να τις υπερφαλαγγίζουν. Το απεχθές έργο έχει ήδη ανέβει (με αιματηρά αποτελέσματα, αλλά δίχως να συγκινήσει την κοιμωμένη πολιτεία και μέγα τμήμα της τηλεκαθοδηγούμενης κοινωνίας) στους Αμπελοκήπους, στον Νέο Κόσμο και βέβαια στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου βρέθηκε στο στόχαστρό τους ακόμα και ο ιερέας, όντως χριστιανός εν αντιθέσει με τους χριστιανώνυμους διώκτες του.

Μετά τα Γαυγάμηλα της Πατησίων λοιπόν και τα Δερβενάκια των Αμπελοκήπων, το περασμένο Σάββατο πήρε μορφή ο Μαραθώνας της Καπνικαρέας, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του προφήτου λέγοντος «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Ασιανέ». Εκεί έσπευσαν οι εκκαθαριστικές δυνάμεις, υπό την προσχηματική επωνυμία «Παρεμπόριο STOP». Ο στόχος τους ήταν, λέει, να φωτογραφίσουν και να βιντεοσκοπήσουν τους αλλοδαπούς μικροπωλητές - αυτούς που ζουν εφτά νομά σε ένα δωμά, δίνουν τα «έσοδά» τους στους αετονύχηδες περί την Πέτρου Ράλλη που τους υπόσχονται ότι θα τους «τακτοποιήσουν τα χαρτιά» και, παρά την ορφανή βόμβα που σκότωσε το Αφγανόπουλο, συνεχίζουν να αναζητούν τρίμματα του ονείρου τους στα πλούσια σκουπίδια μας. Δεν ήθελαν φυσικά τις φωτογραφίες για τις κοινωνιολογικές μελέτες τους, αλλά για να φακελώσουν τους «παράνομους». Και επειδή το φακέλωμα δεν αρκούσε, τους ξυλοκόπησαν κιόλας, ενός μάλιστα του χτυπούσαν μανιωδώς το κεφάλι σε πεζούλι, για να πήξει το μυαλό του. Αυτόπτες μάρτυρες τηλεφώνησαν στην αστυνομία για να καταγγείλουν το συγκεκριμένο χτύπημα, αλλά οι δημόσιες δυνάμεις ισχυρίζονται ότι δεν έλαβαν τέτοιο μήνυμα. Λογικό. Είναι συνδεδεμένοι με άλλη γραμμή. Εθνική...

 

Πηγή Καθημερινή 14/4 2010

Επιστροφή

 

Πώς φτάσαμε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο

Tου Σταυρου Λυγερου

Εξίμισι μήνες μετά τις εκλογές, το τέλος του έργου είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού. Οι διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού αποδείχθηκαν ρητορική άνευ αντικρίσματος. Το περιβόητο «πιστόλι στο τραπέζι» παρόξυνε παρά απέτρεψε την κερδοσκοπία των αγορών. Η Ελλάδα βαδίζει ολοταχώς προς τον ευρωπαϊκό μηχανισμό διάσωσης, το μόνο σίγουρο σκέλος του οποίου είναι το ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχασε τον έλεγχο των εξελίξεων και δεν κατάφερε να τον ανακτήσει. Η επικείμενη προσφυγή θα επισφραγίσει το ναυάγιο της πολιτικής της. Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει βαρύτατες ευθύνες για τη δημοσιονομική βόμβα που κληροδότησε. Το ΠΑΣΟΚ δεν ευθύνεται για την πολύ δύσκολη κατάσταση που παρέλαβε. Ευθύνεται, όμως, για τον τρόπο που την χειρίστηκε. Ο Γιώργος Παπανδρέου γνώριζε τη δημοσιονομική κατάσταση τουλάχιστον από τον Αύγουστο 2009. Παρ’ όλα αυτά, όχι μόνο συνέχισε την προεκλογική ρητορική του, αλλά δεν φρόντισε να εκπονήσει σχέδιο άμεσης εφαρμογής για να αποτρέψει την επερχόμενη έκρηξη. Αλλά και όταν κέρδισε τις εκλογές συμπεριφέρθηκε λες και δεν καθόταν πάνω σε ωρολογιακή βόμβα.

Οι Βρυξέλλες περίμεναν από τη νέα κυβέρνηση ένα άμεσα εφαρμόσιμο πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης. Οταν αντ’ αυτού άκουσαν γενικόλογες προθέσεις, συμπέραναν ότι το «ελληνικό πρόβλημα» δεν εισέρχεται σε τροχιά επίλυσης. Η κίνηση Παπακωνσταντίνου να αποκαλύψει τις δημοσιονομικές ταχυδακτυλουργίες της κυβέρνησης Καραμανλή άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.

Οταν το 2004 ο Γιώργος Αλογοσκούφης είχε αποκαλύψει τις δημοσιονομικές ταχυδακτυλουργίες της κυβέρνησης Σημίτη, οι Βρυξέλλες είχαν δυσφορήσει, αλλά δεν μπορούσαν να πουν τίποτα για μία κίνηση που προβαλλόταν σαν πράξη εξυγίανσης. Οταν, όμως, η Αθήνα ξανάπαιξε το ίδιο έργο, η Ε. Ε. κατήγγειλε δικαιολογημένα την Ελλάδα για συστηματική παραπλάνηση. Το σήμα στις αγορές είχε δοθεί.

Παρ’ ότι φάνηκε από νωρίς η αρνητική δυναμική, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επέδειξε πολιτικά αντανακλαστικά. Συμπεριφέρθηκε λες και είχε εξασφαλισμένη περίοδο χάριτος όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό. Αντί να κινηθεί όπως επέβαλε η κατάσταση ανάγκης, αναδόμησε τον κυβερνητικό μηχανισμό, προκαλώντας χάος στη λειτουργία του κράτους. Λόγω της μεθόδου των βιογραφικών άφησε για μήνες τα υπουργεία χωρίς τα στελέχη που κινητοποιούν καθημερινά τη διοίκηση, παρατείνοντας το χάος σε μία συγκυρία που απαιτούσε άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις. Ο κατάλογος των λαθών είναι μακρύς.

Για μήνες ο πρωθυπουργός υποκατέστησε την έμπρακτη πολιτική από τη ρητορική. Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να μετατραπεί σε έναν αδύνατο κρίκο, γύρω από τον οποίο παίχτηκαν ευρύτερα κερδοσκοπικά και γεωοικονομικά παιχνίδια. Τελικώς, με καθυστέρηση έλαβε τα μέτρα που του υπέδειξαν. Δεν βγήκε, όμως, από το κάδρο της διεθνούς δημοσιότητας. Δεν επιδόθηκε αφ’ ενός στο δραστικό νοικοκύρεμα των δημοσίων οικονομικών και αφ’ ετέρου στην αξιοποίηση των αναπτυξιακών δυνατοτήτων. Αντιθέτως, ο Γιώργος Παπανδρέου ανέθεσε στον εαυτό του την αμετροεπή αποστολή να αναμορφώσει την Ευρωζώνη και να πατάξει τη διεθνή κερδοσκοπία. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό.

 

Πηγή:Καθημεινή 20/04 2010

 

επιστροφή

Παραδέχθηκε το λάθος του. Να ελπίζουμε ότι το κατάλαβε κιόλας;

Tου Στεφανου Kασιματη / kassimatis@kathimerini.gr
Ανεπιγνώστως (δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία περί αυτού...) ο Γιώργος παραδέχθηκε, στο διάγγελμα από το Καστελλόριζο, την προσωπική ευθύνη του για τον ιστορικό εξευτελισμό της χώρας, που ανακοίνωσε την περασμένη Παρασκευή: «Και εμείς και οι εταίροι μας στην Ε.Ε. ελπίζαμε», είπε, «ότι η απόφαση (σ.τ.σ.: για τη σύσταση του μηχανισμού χρηματοδότησης) θα αρκούσε για να ηρεμήσει και να συνετίσει τις αγορές, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε τη χρηματοδότηση της χώρας μας με χαμηλότερα επιτόκια. Να υπάρξει, δηλαδή, η απαραίτητη νηνεμία, ώστε να αφιερωθούμε στο έργο μας, στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, για να κάνουμε την οικονομία μας βιώσιμη, ανταγωνιστική. [...] Οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν».
Πώς να ανταποκριθούν, κουτόχορτο τρώνε; Για να ανταποκριθούν, η σωστή σειρά των πραγμάτων έπρεπε να ήταν η αντίστροφη. Πρώτα όφειλε να δείξει η κυβέρνηση ότι καταπιάνεται δυναμικά «με τις μεγάλες αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα» και έπειτα να περιμένει ότι οι αγορές θα ανταποκριθούν. Αντί γι’ αυτό, παρακολουθήσαμε τον πρωθυπουργό να σπαταλά πολύτιμο χρόνο σε επουσιώδεις έως και σαχλές ενασχολήσεις (από το Santo Domingo και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση ώς την ατέρμονες διαβουλεύσεις), έπειτα να περνά ένα προς ένα τα στάδια αναγνώρισης της αναπόφευκτης πραγματικότητας (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη) και είναι πολύ αμφίβολο αν έχει φθάσει ακόμη στο τελικό στάδιο της αποδοχής. Εκτός από τα μέτρα της 3ης Μαρτίου, (που τα έλαβε απαρηγόρητη η κυβέρνησή του...), επί έξι μήνες η κυβέρνηση δεν έχει κάνει τίποτε το ουσιαστικό, ούτε έχει δείξει –παρά τα μεγάλα λόγια περί «πολέμου» και «έκτακτης ανάγκης»– διάθεση προσαρμογής στην κρισιμότητα των συνθηκών. Ακόμη και σήμερα, αρκούν εκατό ασύδοτοι και ημιπαράφρονες συνδικαλιστές για να καταλύσουν το κράτος ανά πάσα στιγμή! Παρά ταύτα, προσδοκούσε ότι οι αγορές θα «συνετισθούν» από εξαγγελίες, αποδεικνύοντας πόσο δίκιο είχε ο Φ. Σ. Φιτζέραλντ, που θεωρούσε ότι η αισιοδοξία δεν είναι παρά η ικανοποίηση των μικρών ανθρώπων που κατέχουν μεγάλες θέσεις...
Το βαρόμετρο της Public Issue για τον ΣΚΑΪ έδειξε ότι, για μία ακόμη φορά, οι πολίτες προηγούνται του πολιτικού κόσμου. Το 91% των ερωτηθέντων γνωρίζει ότι χρειάζονται σκληρότερα μέτρα και, για πρώτη φορά, το ποσοστό εκείνων που δεν εμπιστεύονται τον πρωθυπουργό (52%) υπερβαίνει εκείνο όσων συνεχίζουν να του έχουν εμπιστοσύνη. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο κόσμος αντιλαμβάνεται την αιτία της εξοργιστικής αβελτηρίας των κυβερνώντων: ότι προτεραιότητα της κυβέρνησης ήταν η εξασφάλιση της μακροημέρευσής της στην εξουσία, όχι η διάσωση της χώρας. Σύντομα ο πρωθυπουργός θα αρχίσει να κλαίει στ’ αλήθεια – για τον εαυτό του και την οικογενειακή επιχείρηση...
Θράσος!
Αφού περιέγραψε με τα μελανότερα χρώματα την κατάσταση που παρέλαβε η κυβέρνησή του, στην περίφημη δήλωση από το Καστελλόριζο, ο Γιώργος πρόσθεσε το εξής: «Καταστρώσαμε σχέδιο, πήραμε δύσκολα μέτρα, που πολλές φορές πόνεσαν, αλλά ανακτήσαμε την αξιοπιστία μας»! Μα, πού βρίσκει τη διάθεση για αστεία, την ώρα που ανακοινώνει την προσφυγή στο ΔΝΤ

επιστροφή

Οι δύο επιλογές για τις αριστερές δυνάμεις

Κάρης Κ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/04/2010
ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΗ
Η συντήρηση της σημερινής ισορροπίας συμφερόντων και των μορφών λειτουργίας του πολιτικού συστήματος είναι αδύνατη. Η μετάβαση σε μια κοινωνία δικαιότερη σ' ένα πολιτικό σύστημα πιο δημοκρατικό δεν είναι μονόδρομος. Αντίστροφα το ζητούμενο είναι η μορφή που θα πάρει το νέο πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό.” Οι σειρές αυτές δεν γράφτηκαν χθες. Είναι γραμμένες το 1996 από τον Γρηγόρη Γιάνναρο.

ΣΕ ΤΡΕΙΣ προτάσεις συνόψισε την τότε κατάσταση. Μόνον την τότε; Ισχύουν - και δυστυχώς και ευτυχώς - και για τη σημερινή, μετά και την επίσημη κατάθεση της προσφυγής της κυβέρνησης για τη χρηματοδότηση από τον μηχανισμό Ε.Ε-ΔΝΤ. Είναι εντυπωσιακή η διορατικότητα των παρατηρήσεων του ηγετικού στελέχους της ανανεωτικής αριστεράς και του ΣΥΝ Γρ. Γιάνναρου, 14 χρόνια πριν, στο βιβλιαράκι “Νέα εποχή, νέοι στόχοι”, τότε πριν την ένταξη στο ευρώ. Δεν ήταν η Ελλάδα στη σημερινή απειλητική και επικίνδυνη κατάσταση, ήταν πάντως και τότε σε φάση καμπής και μεγάλων επιλογών. Αντιγράφω :

ΑΝ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΜΕ να μείνουμε ισότιμα στην Ε.Ε., γιατί κάθε άλλη εκδοχή θα ήταν καταστροφική και πρέπει να την αποκλείουμε, οφείλουμε να προτείνουμε πολιτικές που θα βρίσκονται σε αντιστοιχία μ' αυτήν την επιδίωξη. Η κατανάλωση πρέπει να αυξάνεται με ρυθμούς πολύ κατώτερους από τη μεγέθυνση του προϊόντος, η βελτίωση της θέσης των στρωμάτων του πληθυσμού που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας πρέπει να γίνει κυρίως με την ανακατανομή της σημερινής κατανάλωσης. Η εισοδηματική, η δημοσιονομική και η κοινωνική πολιτική πρέπει να συνδυάζουν αυτούς τους στόχους. Πρέπει τελικά να βελτιώσουν τη θέση των ανέργων, των συνταξιούχων, και των χαμηλόμισθων και να περιορίσουν την σπατάλη των πόρων που γίνεται από τις εισοδηματικά ανώτερες ομάδες. Έτσι, θα ελευθερωθούν οι αναγκαίοι πόροι για να γίνουν αναδιαρθρώσεις και ανάπτυξη της παραγωγής, διεύρυνση της απασχόλησης, να στηριχθούν πολιτικές για τη βελτίωση του περιβάλλοντος...
Η φορολογική μεταρρύθμιση θα αποτελείται από πολλά μέτρα που θα τείνουν να αυξήσουν τα έσοδα και να κατανέμουν δικαιότερα τα φορολογικά βάρη. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τη σύλληψη της φοροδιαφυγής.
Οι φοροφυγάδες θα αντιδρούν σε κάθε μέτρο που θα περιορίζει τη φοροδιαφυγή. Αναγκαία επίσης είναι η κατάργηση όλων των φοραπαλλαγών και η αναδιάρθρωση των υπηρεσιών που έχουν διαβρωθεί από τη διαφθορά και τη συναλλαγή...
Μείωση των ανισοτήτων σημαίνει δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών και των ωφελημάτων από τις δημόσιες δαπάνες, παραγωγή όχι ελλειμμάτων αλλά πλεονάσματος στις δημόσιες επιχειρήσεις που μοιράζεται δίκαια, όχι στους εργαζόμενους σ' αυτές, αλλά στο κοινωνικό σύνολο ”.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ επιπλέον λόγια για να δείξουμε τί έγινε και δεν έγινε στην Ελλάδα, ότι ακολουθήθηκαν άλλες πολιτικές, διατήρησης και ενίσχυσης του πελατειακού κράτους. Καθώς διαβάζουμε σήμερα το κείμενο του '96 φωτίζονται οι τεράστιες ευθύνες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, η πορεία της χώρας προς το ΔΝΤ και κυρίως τα αίτια. Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο του Γρ. Γιάνναρου αξιολογούμε τη σκέψη και την πολιτική του συγκρότηση. Χωρίς δογματισμό, αντιλαμβανόμαστε χειροπιαστά ότι έχουμε - η ελληνική ανανεωτική αριστερά - τα εργαλεία για να κατανοήσουμε σοβαρά, υπεύθυνα, έγκαιρα τις πραγματικότητες και τις τάσεις. Και πρωτίστως ότι υπάρχει δικαιωμένη η ανανεωτική, δημιουργική αριστερή - και μαρξιστική - παράδοση ανάλυσης και δράσης των αριστερών δυνάμεων. Υπάρχει αυτή η παράδοση, και η δικιά μας επιλογή είναι αν θα την επιλέξουμε ή θα προτιμήσουμε τη γοητεία, άλλων, εύκολων δρόμων. Έγραφε ο Γρ. Γιάνναρος στον Επίλογό του:

Ο ΣΥΝ έχει να επιλέξει ανάμεσα σε δύο στάσεις:
α) Να παρατηρεί, να αναλύει και να ξορκίζει τις εξελίξεις με επιδίωξη να εκφράσει την πολιτική δυσαρέσκεια, ή αντίστροφα,
β) Να προτείνει συνολικές λύσεις για την πολιτική και την κοινωνία τώρα, να αναλάβει πρωτοβουλίες, για να τις προωθήσει, να συναντηθεί, μ' όσες δυνάμεις συμφωνούν, ώστε να διαμορφωθούν νέοι συσχετισμοί για το μεγάλο μεταρρυθμιστικό και αναγεννητικό έργο που έχει ανάγκη ο τόπος.
Περιθώρια να αναπτυχθεί ο ΣΥΝ αν κάνει την πρώτη επιλογή, δεν υπάρχουν.
Θα καθηλώνεται στον κόσμο και την εποχή που φεύγουν”.

Είχε άδικο; Θα προσέξουμε την προειδοποίηση ότι δεν είναι δεδομένες οι εξελίξεις, ότι δεν είναι μονόδρομος η μετάβαση προς δικαιότερη κοινωνία και δημοκρατικότερο πολιτικό σύστημα;

 

επιστροφή

Το τακτοποιημένο τέλος

Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/05/2010
Του Δημήτρη Α. Σεβαστάκη


Το «τέλος της Μεταπολίτευσης» είναι το τέλος της εκτροπής, της παρανόησης, της παράνοιας της Μεταπολίτευσης. Είναι το τέλος μιας συλλογικής παρανάγνωσης, μιας επιδέξιας πολιτικής αυτοτύφλωσης. Όλες οι πολιτικές παράμετροι βυθίστηκαν ψύχραιμα και μεθοδικά σε όλα τα κληροδοτήματα: οι μεν της εξουσίας, στην εξουσία, οι δε της αριστεράς, στην υπεραξία του πολυετούς ηρωισμού, στην καταβρόχθιση της πιο αξιοπρεπούς πειθαρχίας που ανέδειξε ποτέ η Ιστορία. Φάγανε όλοι. Αντήλλαξαν μεταξύ τους πολιτικά προϊόντα, άλλοθι, ηθικές κατασκευές. Με μια εκπληκτική και σκοτεινή σύμπνοια μάσησαν ό,τι διέθετε ο καθένας: επινοητικότητα για κάρπωση της κοινωνικής ύλης, οι της εξουσίας, αυτονομιμοποίηση μέσα από τη θυσία των προγενέστερων, οι της αριστεράς. Εύκολο. Να τρως τον κόπο του άλλου.


Αντάρτικο, παρανομία, αντιχουντικός αγώνας και στη συνέχεια έφοδος προς τη δημοκρατική νομιμότητα, νομιμοποίηση των ρευμάτων αριστερής σκέψης, κατάκτηση της τεχνικής του συνδικάτου, κατανόηση του μεγάλου κριτικού κειμένου, του έργου της τέχνης και της αγάπης, αλλά και Καραμανλής και Αντρέας. Να η κληρονομιά μας. Και σε τι χρησίμευσε; Μας βολεύει, σύντροφοι, να μηρυκάζουμε το «τέλος της Μεταπολίτευσης». Πίσω από τον επικό εκδημοκρατισμό, την επιστροφή των εξορίστων και την εγκατάσταση στην νόμιμη σφαίρα της ζωής, πίσω απ' ό,τι ονομάζουμε «Μεταπολίτευση», κρύβουμε την ανελέητη ανεπάρκεια: Όλα έγιναν η μυθολογική κατασκευή που σφετεριστήκαμε για να ζήσουμε το μικροκαταναλωτικό μας όνειρο, την μικρή παρανομία, τον μικρό διορισμό, το μικρό αυθαίρετο, τη μικρή μας υπερβολή. Ο αγώνας για την εγκατάσταση του εργασιακού δικαιώματος, έγινε αγώνας για την απάλειψη κάθε κριτικού αναστοχασμού, αλλά και για τον παρ΄ αξία διορισμό μιας εξαδέλφης, ο αγώνας για την κοινωνική πρωτοβουλία έγινε αγώνας για το λίγο εξουσιαστικό ψωμί. Η σημερινή αριστερά δεν έχει πρόβλημα παραγωγής θεωρίας, εύστοχης σκέψης, κοινωνικών συνάψεων. Περίσσευμα δεν έχει.


Δεν μας μένει τίποτα να κρατηθούμε, να παρηγορήσουμε, να στηρίξουμε, να μας ξαναδούν τα κοινωνικά ερωτήματα, να μας πιστέψουν οι χαμένοι. Δεν περισσεύει τίποτα ούτε από τον παλιό ηρωισμό, ούτε από την υψηλή κειμενογραφία, ούτε από την ανάλυση, ούτε από την ιστορική αποφασιστικότητα, ούτε από την οργανωτική αποτελεσματικότητα - την παρέα που παλεύει και αγαπά. Πολιτικές ευκολίες, αμηχανίες, εξουσιομανία, μηχανορραφίες, μεταφυσικός λόγος, αγωνία για τη θεσούλα στα κομματικά στασίδια - σαν τους γέρους στα χωριά. Καμιά θέση, καμιά αλήθεια. Μόνο Τηλεόραση. Για την παραγωγή ενός αξιοθρήνητου Τέλους: Όχι αυτού που προεικονίζει η οικονομική και πολιτική αγωνία για τα σπρεντ και τον παρασιτικό νεοκαπιταλισμό, αλλά αυτού που μας κρύβει και μας τακτοποιεί, σύντροφοι, μαζί με την παλαιά και υψηλή σκευή μας.

Πηγή:Εφημερίδα ΑΥΓΗ.

* Ο Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος - επ. καθηγητής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

επιστροφή

Κακώς πήρε τα μέτρα ο Γιώργος!

Κακώς πήρε τα μέτρα ο Γιώργος!
Πηγή: ΕΘΝΟΣ
11-5-2010
Γ. Δελαστίκ

Θεαματική στροφή 180 μοιρών πραγματοποίησε στην πολιτική της η ηγεσία της Ευρωζώνης υπό το κράτος των απειλούμενων κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον των χωρών-μελών της, που αναμφισβήτητα θα έθεταν σε κίνδυνο την ίδια την επιβίωση του ευρώ. Κατ’ εντολήν των ηγετών, οι υπουργοί Οικονομικών αποφάσισαν κυριολεκτικά εν μια νυκτί όλα εκείνα τα μέτρα που θα έπρεπε να είχε ήδη ζητήσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά δεν είχε το πολιτικό θάρρος ούτε καν να τα προτείνει, καθώς ήταν αυτοπαγιδευμένη στη λανθασμένη εκτίμησή της ότι δήθεν ήταν απολύτως αδύνατον να γίνουν δεκτά! Να όμως που η ζωή απέδειξε ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες τα αποφάσισαν μόνοι τους και μάλιστα λίγοι μόνο ημέρες αφότου ο πρωθυπουργός αποδέχτηκε τους εφιαλτικούς όρους που του επέβαλε το ΔΝΤ, προκαλώντας ρήξη στις σχέσεις της κυβέρνησής του με τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους και οδηγώντας την ελληνική κοινωνία στα πρόθυρα της έκρηξης, μετά τις σφαγιαστικές περικοπές μισθών και συντάξεων.

Μήνες ολόκληρους παρουσιάζουμε αδιαμφισβήτητα επίσημα στοιχεία που αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το δημόσιο χρέος καλπάζει σε όλη την Ευρώπη, όπως και στις ΗΠΑ και στην Ιαπωνία, επιμένοντας ότι αποτελεί καθολικό πρόβλημα του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος σήμερα, άρα θα αντιμετωπιστεί με συνολικά μέτρα, στα οποία θα έπρεπε να ενταχθεί και η ελληνική περίπτωση.

Πραγματικά, οι Ευρωπαίοι ηγέτες υποχρεώθηκαν να δώσουν εντολή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να κάνει το αυτονόητο, το οποίο κάνουν όλες οι κεντρικές τράπεζες του κόσμου και το οποίο η κυβέρνηση Παπανδρέου θεωρούσε «αδύνατο»: να αγοράζει η ΕΚΤ κρατικά ομόλογα απευθείας από τις χώρες της Ευρωζώνης!

Αυτή είναι η μοναδική πραγματική και αποτελεσματική λύση στο πρόβλημα του χρέους, η οποία κόβει την όρεξη κάθε κερδοσκόπου, όπως άλλωστε φάνηκε και από τις αντιδράσεις τους χθες.

Επιπροσθέτως, η ΕΚΤ συνέστησε στις χώρες της Ευρωζώνης να προχωρούν στην έκδοση «λαϊκών ομολόγων», όποτε το κρίνουν αναγκαίο. Και αυτό είχε προταθεί μετ’ επιτάσεως στην κυβέρνηση Παπανδρέου από πολλές πλευρές, αλλά παρόλο που δεν απαγορευόταν από καμιά συνθήκη ή οδηγία της ΕΕ, η κυβέρνηση δεν το είχε αποτολμήσει ούτε καν στις φάσεις παροξυσμού των κερδοσκοπικών επιθέσεων εναντίον της χώρας μας.

Τώρα αποδεικνύεται επίσης πόσο έωλες ήταν οι ιδιοτελείς φήμες που είχαν θέσει σε κυκλοφορία κυβερνητικοί κύκλοι αμφιλεγόμενων διασυνδέσεων, ισχυριζόμενοι ότι θα... κατέρρεε δήθεν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, αν η κυβέρνηση εξέδιδε κρατικά ομόλογα απευθυνόμενα στον κάθε καταθέτη!

Σιγά μην κατέρρεαν οι τράπεζες, αν 5 ή 10 ή και 15 δισεκατομμύρια ευρώ από τα περίπου 250 δισεκατομμύρια των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες κατευθύνονταν σε κρατικά ομόλογα προκειμένου να βοηθηθεί η χώρα να αποκρούσει μια οξεία κερδοσκοπική επίθεση! Είναι καλύτερα τώρα που 25 με 30 δισεκατομμύρια ευρώ έχουν ήδη φύγει στο εξωτερικό εξαιτίας της κυβερνητικής πολιτικής που αντικειμενικά ενθάρρυνε τις κερδοσκοπικές επιθέσεις;

Πέρα όμως από το λογικότατο επιχείρημα, υπάρχει άνθρωπος στην Ευρώπη ολόκληρη που νομίζει ότι η ΕΚΤ, συνιστώντας την κατά περίπτωση έκδοση «λαϊκών ομολόγων», αποσκοπεί στην... κατάρρευση του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος; Προφανώς, κανένας.

Το τελικό συμπέρασμα από όλα αυτά όμως είναι ότι πέρα από την πολιτική ανεπάρκεια και έλλειψη διορατικότητας της κυβέρνησης, η ουσία είναι πως κακώς, κάκιστα πήρε ο Γιώργος Παπανδρέου τις αποφάσεις περικοπής των μισθών και των συντάξεων μισθωτών του Δημοσίου και συνταξιούχων πάσης φύσεως ως δήθεν αναγκαίων μέτρων για να μπορέσει να δανειστεί η χώρα και να μη χρεοκοπήσει. Αυτό δεν ισχύει, οι συνθήκες άλλαξαν. Πρέπει να αλλάξει επομένως και η κυβερνητική πολιτική στο θέμα αυτό. Αμέσως, έστω και τώρα.

Αποδοχές

Να ακυρωθούν οι περικοπές

Αναθεώρηση των κυβερνητικών μέτρων απαιτείται εδώ και τώρα, μετά τις αποφάσεις της Ευρωζώνης και της ΕΚΤ. Ο πρωθυπουργός πρέπει να πάρει αμέσως πίσω όλα τα μέτρα περικοπών στους μισθούς και στις συντάξεις που θα κάνουν τους ανθρώπους να δυστυχήσουν και θα στραγγαλίσουν την πραγματική οικονομία, βυθίζοντας την Ελλάδα σε ύφεση για μία δεκαετία σχεδόν. Να συνεχίσει το ηράκλειο έργο της δραστικής μείωσης του υπερδιογκωμένου από πολιτικά ρουσφέτια δημόσιου τομέα, της πάταξης της τεράστιας έκτασης φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής κ.λπ., στόχους στους οποίους έχει την απόλυτη στήριξη του κόσμου. Να εγκαταλείψει αμέσως όμως την πολιτική λεηλασίας των μισθών και των συντάξεων, η οποία υπηρετεί άλλους, σκοτεινούς στόχους.

 

επιστροφή

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.

 

 

Επιστροφή στο κείμενο.