Η Πολιτική Αυτοκτονία και ο Ηθικός Εκπεσμός της ΔΗΜΑΡ ως Αριστεράς

Φυσικά, δεν επρόκειτο για ‘κεραυνό εν αιθρία’. Υπήρξε, αντίθετα, το αποτέλεσμα μιας σταδιακής, συστηματικής και συνειδητής μετάλλαξης ή, μάλλον, ορθότερα, η κατάληξη της επιλογής που από την αρχή είχε γίνει, η οποία όμως δεν διακηρύχτηκε καθαρά από την αρχή αλλά εκτυλίχθηκε με ‘δόσεις’ ώστε να ολοκληρωθεί ο μιθριδατισμός και να μην αντιδράσει ο οργανισμός….

Δεν έχει νόημα να  αναλύσει κανείς ότι  στην προκειμένη περίπτωση δεν πρόκειται για ένα συμβιβασμό που προσφέρει στο λαό και ανοίγει δρόμους για μια καλύτερη, υγιέστερη, προοδευτική κοινωνία. Οι ρητορικές διακηρύξεις περί ‘ανάπτυξης’ και ‘απαγκίστρωσης’ είναι αέρας κοπανιστός για κατανάλωση.  Ένας τέτοιος συμβιβασμός θα έπρεπε, ως ελάχιστο παρονομαστή, να είχε: δέσμευση – μέσα από συγκεκριμένα μέτρα και όχι γενικές διακηρυκτικές πομφόλυγες – για  μείωση των τεράστιων ανισοτήτων –μέσα από περιγραφή άμεσων συγκεκριμένων μέτρων και πολιτικών - που εξέθρεψε η άπληστη οικονομική ολιγαρχία σε συνέργεια και συναυτουργία με το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ,

για αξιοπρεπή εργασία με αξιοπρεπή αμοιβή, αποκατάσταση των συλλογικών εργασιακών σχέσεων, αποκατάσταση του αισθήματος δικαιοσύνης με τον αναδρομικό έλεγχο του «πόθεν έσχες»,  δήμευση των περιουσιών τους και ποινική δίωξή τους των πολιτικών και των διαχειριστών δημόσιου χρήματος που θα αποδεικνύονταν διεφθαρμένοι και λαμόγια, αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος μέσω συνταγματικής αναθεώρησης που θα διασφάλιζε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη διαφάνεια, την αξιοκρατία, το διαχωρισμού κράτους και εκκλησίας, την αναίρεση προνομίων κλπ, δραστική αλλαγή του φορολογικού συστήματος έτσι ώστε να ελαφρυνθούν τα χαμηλά και μεσαία στρώματα και να πληρώσουν κάποτε και οι έχοντες και κατέχοντες, προστασία των μισθών και των συντάξεων από οποιεσδήποτε περαιτέρω περικοπές και άμεση αποκατάσταση κατώτατου μισθού, του επιδόματος ανεργίας, των κοινωνικών δαπανών, αναμόρφωση της δημόσιας διοίκησης με ρυθμίσεις που να στηρίζουν την αξιοκρατία, την αποτελεσματικότητα και που να προστατεύουν τον πολίτη από τη διαφθορά, ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, εισαγωγή του ελέγχου και της αξιολόγησης παντού με την ουσιαστική συμμετοχή των πολιτών, κλπ, κλπ. Όλα αυτά χωρίς καμιά αναδιαπραγμάτευση με κανένα αφού αφορούν παρά αποκλειστικά την ελληνική κοινωνία. Πεδίο αναδιαπραγμάτευσης θα μπορούσε να είναι η δημοσιονομική προσαρμογή, η περαιτέρω μείωση των επιτοκίων, τα ευρωομόλογα,  η ανάκληση του ειδικού ταμείου, κλπ. Δεν αναφέρομαι, βέβαια, σε άλλα επίσης κορυφαία θέματα όπως της εξωτερικής πολιτικής, της εθνικής άμυνας, της εσωτερικής ασφάλειας και του εγκλήματος, της λαθρομετανάστευσης κ.τ.ο.

Ένας τέτοιος συμβιβασμός θα είχε θετικό πρόσημο για την κοινωνία και θα είχε θεμιτή πολιτική και ηθική βάση. Ένας τέτοιος συμβιβασμός   θα χρωματιζόταν από τις αξίες, τις αρχές και το ‘άρωμα’ μιας αριστερής πολιτικής και ηθικής. Αντίθετα, εδώ πρόκειται για μονομερή προσχώρηση στις πιο απεχθείς πολιτικές δυνάμεις του τόπου με τους πιο απεχθείς πρωταγωνιστές του φθαρμένου εγκληματικού πολιτικού συστήματος. Πρόκειται, δηλαδή, για μια επιλογή πραγματικά στρατηγικής σημασίας αφού αποκόπτει τελεσίδικα και χωρίς επιστροφή τη ΔΗΜΑΡ όχι μόνο από την Αριστερά αλλά και από την ουσία μιας προοδευτικής δύναμης.  Κρίμα…..



Θανάσης Αθανασίου

 

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.