Προς την Εκτελεστική Επιτροπή και την Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ


• Υπήρξαμε, ως «Πρωτοβουλία για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής Αριστεράς, μια από τις κινητήριες δυνάμεις για την ίδρυση της Δημοκρατικής Αριστεράς. Παρότι γνωρίζαμε τους περιορισμούς που εγγενώς εμπεριείχε το πολιτικό μέγεθος και η ιδεολογικοπολιτική οπτική των στελεχών της ‘Ανανεωτικής Πτέρυγας» (Α.Π.) θελήσαμε να συμβάλουμε στο εγχείρημα για μια σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά χρήσιμη για το λαό για το σήμερα και το αύριο. Θέλαμε να πιστεύαμε ότι η ένταξη νέων μελών, ιδιαίτερα από το χώρο της νεολαίας, θα μπορούσε ίσως να έδινε την ευκαιρία για μια άλλη δυναμική που θα υπερέβαινε τους περιορισμούς που ήταν εγγεγραμμένοι στο πολιτικό ιστορικό, στο πολιτικό DNA των στελεχών της «Ανανεωτικής Πτέρυγας», όπως αυτό, επί μακρόν, είχε καταγραφεί στο πλαίσιο του «Συνασπισμού της Αριστεράς». Δυστυχώς, διαψευστήκαμε οικτρά.

• Ήδη από τις διαδικασίες του ιδρυτικού συνεδρίου φάνηκε ότι οι διαχειριστές της (Α.Π.) το κύριο μέλημα που είχαν ήταν ο οργανωτικός έλεγχος του νέου κόμματος με τις παλιές, γνωστές, δοκιμασμένες μεθοδεύσεις των εκάστοτε κομματικών γραφειοκρατιών. Η κεντρική επιδίωξή τους ήταν να εγκαταστήσουν την ‘παράγκα’ της ηγετικής ομάδας για να διασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους και φυσικά την αναπαραγωγή της πολιτικής τους. Όσον αφορά ακριβώς στην πολιτική τους, φάνηκε αμέσως η ένδεια πολιτικής σκέψης, η αδυναμία παραγωγής πολιτικής πέρα από βερμπαλιστικά, ασυνάρτητα φληναφλήματα.

Η συμμετοχή μας στις διαδικασίες της επιτροπής θέσεων συνέβαλε στο να διαφυλαχτεί ένα μίνιμουμ σοβαρής πολιτικής επένδυσης στις αποφάσεις του συνεδρίου. Δεν πρόκειται εδώ να αναφέρω κεντρικές επιλογές των αρχικών εισηγητικών κειμένων της εν λόγω ‘ηγεσίας’ αλλά αν χρειαστεί, κάποια στιγμή, θα το κάνω. Τις αποφάσεις του συνεδρίου ως δια μαγείας τις λησμόνησαν την επαύριον του συνεδρίου. Η κεντρική πολιτική πρόταση για τα αίτια και το χαρακτήρα της κρίσης στην Ελλάδα, τις ευθύνες του πολιτικού συστήματος που συγκρότησαν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, την αναδιαπραγμάτευση του μνημονίου1, για τα βραχυπρόθεσμα μέτρα απόδοσης, τις διαρθρωτικές αλλαγές, τη μεσομακροπρόθεσμη πρόταση ανάπτυξης, την υπέρβαση του πολιτικού συστήματος που χρεοκόπησε την Ελλάδα, κλπ, ουδέποτε εκφωνήθηκε δημόσια, παρά αποσπασματικά την ψέλλισαν μια-δυο φορές σε δύο σχεδόν χρόνια. Αντ’ αυτού η ‘πολιτική’ διαμορφωνόταν προσωποπαγώς ή στον ‘πρωινό καφέ’ με χαρακτηριστικά τις αοριστίες, τη διγλωσσία, τον απολίτικο βερμπαλισμό, το κλείσιμο του ματιού στην ‘κεντροαριστερά’, το συντηρητισμό, αναιρώντας θεμελιώδη χαρακτηριστικά ενός σύγχρονου, ριζοσπαστικού αριστερού κόμματος που θέλει να δώσει μια άλλη ρεαλιστική, ριζοσπαστική προοπτική, ένα άλλο όραμα στο χειμαζόμενο λαό. Προφανώς δεν είχε ούτε έχει γίνει ακόμη αντιληπτό τι συμβαίνει και τι πρόκειται ακόμη να συμβεί στη σημερινή ελληνική κοινωνία…

• Αυτός ο δημόσιος λόγος δημιουργούσε συστηματικά την εικόνα, την ταυτότητα ενός κόμματος που συνοδοιπορούσε πολιτικά, ιδεολογικά, ηθικά με το παλαιό πολιτικό σύστημα ως μια ‘ευγενής’ παραφυάδα του και όχι ως ένα ‘άλλο κόμμα’. Σιγά-σιγά και με την κατάλληλη και πρόθυμη συνδρομή των ΜΜΕ, η ΔΗΜΑΡ καθιερώθηκε ως μια εκλογικευμένη δυνητικά κυβερνητική δύναμη με προοπτική συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, αφού, βέβαια, αυτό το τελευταίο θα ‘ρετουσαριστεί’ κατάλληλα για να έχει προγραμματικές προτάσεις που θα συγκλίνουν με εκείνες της ΔΗΜΑΡ και … θα δεσμευτεί για μια … νέα αρχή! Έτσι λυνόταν και το θέμα των συμμαχιών και η ΔΗΜΑΡ θα ήταν κόμμα της ‘ευθύνης’! Όλες οι συνεντεύξεις, τα άρθρα, τα δελτία τύπου όλων των εκφραστών δημόσιου λόγου του κόμματος δεν ξέφευγαν ούτε γραμμή από τη λογική αυτή. Υπήρξαν, από την πλευρά μας, επανειλημμένες προσπάθειες, άμεσα και έμμεσα, ιδιωτικά και δημόσια, αλλά και σε συνεδριάσεις της Κ.Ε. που επεσήμαιναν τα ζητήματα αυτά έτσι ώστε να διορθωθούν κάπως τα πράγματα. Αντιμετωπίσαμε δυσπιστία, πλήρη άρνηση, ακόμη και αλαζονεία. Η ‘παράγκα’ έδειχνε με κάθε τρόπο ότι ήμασταν ‘ενοχλητικοί’, ότι μας έκαναν χάρη που μας ανέχονταν!

• Πιο πρόσφατο, βέβαια, παράδειγμα της πολιτικής μυωπίας είναι η στάση που έχει διαμορφωθεί απέναντι στο Μνημόνιο2. Η επιτυχία που διατυμπανίστηκε από τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν είναι παρά η προσωρινή αποφυγή της ανοιχτής χρεοκοπίας με τη μονιμοποίηση και το βάθεμα της άγριας λιτότητας, τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, τη διάλυση του όποιου κοινωνικού κράτους είχε απομείνει, την πλήρη και κατά προτεραιότητα κατοχύρωση των συμφερόντων των δανειστών, υπό την προστασία του αγγλικού δικαίου. Είναι η επιτομή της χρεοκοπίας. Πλήρης εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, μετατροπή της Ελλάδας σε προτεκτοράτο για άδηλο χρόνο. Και αυτό, τη στιγμή που κανείς απολύτως δεν διαβεβαιώνει ότι με το πακέτο των συμφωνιών αυτών ρυθμίστηκε οριστικά το ελληνικό πρόβλημα.

• Αφού καταψηφίστηκε η δανειακή σύμβαση από τους βουλευτές της ΔΗΜΑΡ (τι υπέρβαση κι’ αυτή!) προβάλλεται διαρκώς και αδιαλείπτως – για να το εμπεδώσουμε – ο δεσμευτικός χαρακτήρας της σύμβασης (λες και το ζήτημα της Ελλάδας και της επιβίωσης των Ελλήνων είναι κάποιο άρθρο σε κάποια σύμβαση) για να επενδυθεί με τη ριζοσπαστική πρόταση των ‘ισοδυνάμων’ μέτρων στο πλαίσιο του μνημονίου2, οδηγώντας τον πολίτη να σκεφτεί ότι η καταψήφιση ήταν περισσότερο ένα ‘φύλλο συκής’ παρά μια στερεή πολιτική απόφαση. Από πότε, άραγε, δεν τροποποιούνται οι διεθνείς συμβάσεις, όταν μάλιστα τίθεται σε κίνδυνο η επιβίωση ενός ολόκληρου λαού; Από πότε η ζωή στην Ελλάδα οφείλει να ‘παγώσει’ στη χρονολογία της δανειακής σύμβασης και των μέτρων που τη συνοδεύουν; Ποια αριστερά μπορεί να συνεργεί στην κατάργηση της πολιτικής, στην απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας, στην εξόντωση ενός λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας; Μπορεί να σκεφτείτε ότι σας αδικούμε. Όμως καλύτερα θα ήταν να σκεφτείτε ότι τα περιθώρια που παρέχει η εν λόγω συμφωνία είναι τα περιθώρια που δίνει ένα φέρετρο σε κάποιον που ενταφιάστηκε ζωντανός και προσπαθεί να βγει από τον τάφο του. Μια τέτοια στάση δεν παίρνει υπόψη της ούτε καν τις δυνατότητες που και το ίδιο το ευρωπαϊκό περιβάλλον μπορεί να δημιουργεί με αλλαγές, πιθανές ανακατατάξεις, με αγώνες. Είναι μια θέση ακατανόητη, συντηρητική, δήθεν ρεαλιστική, καθόλου ευρωπαϊστική, και καθόλου αριστερή. Οι καιροσκοπικές διγλωσσίες δεν φτιάχνουν σύγχρονη αριστερά και έχουν κοντά πόδια, ιδιαίτερα σε περιόδους βαθιών, παρατεταμένων κρίσεων…

• Ύστερα εφευρέθηκε η… κολυμβήθρα του Σιλωάμ και ο σκαντζόχοιρος! Η ‘υπέρβαση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος’ ερμηνεύεται, στην πράξη, ως υποδοχή των πολιτευτών και καριεριστών της πολιτικής που υπηρέτησαν με συνέπεια από τη θέση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ τις πολιτικές εκείνες που οδήγησαν τη χώρα στη γενικευμένη διαφθορά και χρεοκοπία! Έτσι δημιουργούνται οι νέες ….συμμαχίες! Ηθική και πολιτική παίρνουν διαζύγιο. Δεν θα είχε κανείς αντίρρηση να συνεργαστούν ή να ενταχθούν στη ΔΗΜΑΡ πολιτικοί που υπηρέτησαν τις φαύλες πολιτικές αν έρχονταν σαν απλοί πολιτικοί που επανατοποθετούνται με δημόσια αυτοκριτική, χωρίς να διεκδικούν υποψηφιότητα, αλλά να συμμετέχουν από τη θέση μιας νέας κουλτούρας στο πολιτικό γίγνεσθαι. Αντίθετα, δίνουν το υπέρτατο παράδειγμα ενός αριβισμού χωρίς αρχές όταν διεκδικούν υποψηφιότητα βουλευτή με όχημα τη ΔΗΜΑΡ. Και η ΔΗΜΑΡ δίνει ένα συμβολικό παράδειγμα ενός κόμματος που στα λόγια αρνείται την ‘Κολυμβήθρα του Σιλωάμ’ αλλά, στην πράξη, δέχεται να γίνει ‘Μαύρη Θάλασσα’ αποξενώνοντας αριστερούς ψηφοφόρους αλλά και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ που διαμαρτύρονται…

• Προτείναμε, στην Εκτελεστική Γραμματεία, στο πλαίσιο της ευχέρειας που έχει να υποδείξει το 30% των υποψηφίων, την υποψηφιότητα τεσσάρων φίλων μας αριστερών, με δεκαετίες ανιδιοτελούς προσφοράς στην ανανεωτική αριστερά (στηρίζουν πολιτικά τη ΔΗΜΑΡ χωρίς να είναι ενταγμένοι σε οργάνωση, εκτός ενός) αλλά απάντηση δεν πήραμε. Μήπως έπρεπε να αποσπαστούμε από τη ΔΗΜΑΡ και να δηλώναμε ‘συνεργαζόμενοι’ για να έχουμε, τότε, προνομιακή μεταχείριση και καμιά τριανταριά υποψηφίους πανελλαδικά; Δεν μας εκπλήττει πλέον η συμπεριφορά της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ. Έχει συνέπεια και συνέχεια στις επιλογές της τις οποίες επενδύει με συνδικαλιστικού τύπου μανούβρες και λεκτικές ακροβασίες!

• Στο περιβάλλον τέτοιων πολιτικών επιλογών, τέτοιας ταυτότητας και φυσιογνωμίας δεν είναι παράξενο που η γενικότερη οπτική και προβληματική για την ανασυγκρότηση της αριστεράς σε σύγχρονες θεωρητικές και ιδεολογικές βάσεις απουσιάζει εντελώς. Η τρέχουσα πολιτική συγκυρία απορροφά την όλη προβληματική των διαχειριστών της ΔΗΜΑΡ. Ζητήματα για ένα νέο όραμα της αριστεράς, για τη σχέση παράδοσης και νεωτερισμού στη σκέψη είναι μακριά από την τρέχουσα χρησιμοθηρία με αποτέλεσμα οι οργανώσεις να μην έχουν κίνητρο μιας ευρύτερης σκέψης και προβληματικής. Αλλά και για τις ανάγκες της τρέχουσας πολιτικής αποσιωπώνται ή υποβαθμίζονται, τραγικά, κεντρικά ζητήματα όπως εκείνα της εξωτερικής πολιτικής, της ενεργειακής πολιτικής, της ΑΟΖ, της μετανάστευσης, της ασφάλειας των πολιτών, της ανάλυσης της σημερινής κοινωνίας κλπ. Συναφώς, η αξιοποίηση της επιστημονικής γνώσης, των ανθρώπων που ανιδιοτελώς μπορούν να προσφέρουν έργο σημαντικό σε κρίσιμους τομείς, είναι έξω από το πεδίο της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ. Εκεί, ο ‘σκαντζόχοιρος’ κρατάει γερά! Δεν συζητάμε, βέβαια, για την ανάδειξη του πατριωτικού χαρακτήρα της αριστεράς στις σύγχρονες συνθήκες, για τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό στοιχείο μιας σύγχρονης αριστεράς δεμένης με το λαό, την ταυτότητά του, την ιστορία του. Εδώ, το ‘λάιφ στάιλ’ κάνει τη δουλειά του. Προφανώς, οι απόψεις μου περί αριστεράς είναι αποκλίνουσες από τις δικές σας.

• Ενόψει των προαναφερθέντων είμαι στη δυσάρεστη θέση να σας πληροφορήσω ότι:

  1. δεν μπορώ να αποδεχτώ την υποψηφιότητά μου για τη Β εκλογική περιφέρεια της Αθήνας, όπως με πρότεινε η γραμματεία της Β της Αθήνας την οποία και ευχαριστώ θερμά.
  2. παραιτούμαι από την Κεντρική Επιτροπή της ΔΗΜΑΡ και
  3. παύω να είμαι μέλος της ΔΗΜΑΡ. Παρακαλώ να ενημερωθούν όλα τα μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής και τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής

Ευχαριστώ, Θεσσαλονίκη, 21/3/2012

Θανάσης Αθανασίου

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.