• Χουντικοί Υπουργοί
  • Κατρακύλα
  • Γιούνκερ
  • Μισή αλήθεια
  • Παντεσπάνι

Γεωργίου, από υπηρέτης της χούντας... Υπουργός

Ο Τοξότης αντλώντας πληροφορίες από τον σουηδικό τύπο της εποχής - άνοιξη 1969 - θα αναφερθεί στην προσπάθεια του σημερινού Αναπληρωτή Υπουργού Εθνικής Άμυνας, να κάνει γνωστές "χουντικές αλήθειες" στο νορβηγικό λαό.

περισσότερα


"Δεν θα ήταν αυτοί λύκοι αν δεν ήμασταν εμείς πρόβατα"

Τα γεγονότα βεβαιώνουν ότι ο Γεωργίου εκτελούσε εντολές της στρατιωτικής κυβέρνησης. Μια από αυτές ήταν η απαγωγή ενός αγωνιστή ο οποίος είχε ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Νορβηγία. Ο Γεωργίου οδήγησε τον ΄Ελληνα αγωνιστή στην Ελληνική Πρεσβεία στην Στοκχόλμη, όπου είχε και ένα φραστικό επεισόδιο με τον τότε Επιτετραμένο κ. ΦΡΑΤΖΕΣΚΑΚΗ, για το ποιός κάνει κουμάντο. (Ο Φρατζεσκάκης έλεγε ότι κουμάντο κάνει το Υπ.Εξωτερικών ενώ ο Γεωργίου έλεγε ότι κουμάντο κάνει ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ και η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (δηλαδή η χούντα).

περισσότερα

«Τα φάγαμε όλοι μαζί»

...Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.

περισσότερα

Για του Γιούνκερ το αληθές

Όλοι έχουν ξεχάσει ότι τις παραμονές του Μνημονίου ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου γυρνούσαν στα διεθνή οικονομικά φόρα φωνάζοντας «Διαφθορά, Διαφθορά, Χρεωκοπία, Χρεωκοπία, Τιτανικός!». Οι δηλώσεις αυτές ήταν ό,τι χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή για να αφεθεί η χώρα ακάλυπτη απέναντι στους κερδοσκόπους και να οδηγηθούμε σε αδυναμία δανεισμού. Ήταν απολύτως εναρμονισμένες με το κλίμα που καλλιεργούσαν τότε όλες οι εφημερίδες, από τους Financial Times μέχρι την Bild και το περιοδικό Stern, με έναν και μοναδικό στόχο: να αποτραπεί εξ αρχής κάθε ενδεχόμενο ευρωπαϊκής στήριξης στην ελληνική οικονομία.

περισσότερα

Η αθλιότητα της μισής αλήθειας
 

Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/09/2010
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.

περισσότερα

Παντεσπάνι του Θράσους

Δεν ήταν διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα αυτού του μοντέλου οι Γιωργακο-Κωστάκηδες, οι νονοί της διαπλοκής, οι consiglieri των τροπολογιών, τα καλόπαιδα του City, οι offshore πατριώτες, οι αρουραίοι προμηθειών και όπλων, οι Φαρισαίοι των ΜΜΕ, οι μισθοφόροι των κομμάτων εξουσίας, οι τραπεζίτες και οι εργατοφάγοι, που τώρα μας εγκαλούν, γιατί ζούσαμε, λέει, με δανεικά, ενώ κρατούν ήδη τα μαχαιροπήρουνα του «νέου» μοντέλου;
Και το ΔΝΤ ακόμα αντέχεται, που λέει ο λόγος. Εκείνο που δεν αντέχεται είναι μαθήματα ηθικής από ανήθικους, σοφίας από βλάκες, ευαισθησίας από παχύδερμα, αποτελεσματικότητας από ανίκανους, ειλικρίνειας από ψευταράδες και πατριωτισμού από δωσίλογους. Που δεν καταλαβαίνουν καν, ως μωρές Μαρίες Αντουανέτες, ότι το παντεσπάνι του θράσους τους μπορεί να αποδειχτεί πιο εμπρηστικό κι από την πείνα…

περισσότερα

 

 

«Τα φάγαμε όλοι μαζί»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνισμός, η ιταμότητα, έχει όρια. Μόνο η θρασύτητα του κομματικού αμοραλισμού δεν έχει. Είναι αχαλίνωτη. Το αποδείχνει η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η «ερμηνεία» του για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί (κυβερνώντες και κυβερνώμενοι), σας διορίζαμε για χρόνια»! Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς κόμμα, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Δημιούργησε ανθρωπολογικό τύπο.

Με δεδομένη την καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από το κομματικό κράτος, την επιτροπεία που επέβαλαν στη χώρα οι δανειστές της, χαμένη την εθνική κυριαρχία (το ομολόγησε ευήθως ο πρωθυπουργός), οι αυτουργοί του εγκλήματος θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε συνένοχοι. Ναι, από τα πιο ύπουλα τεχνάσματα κάθε απανθρωπίας είναι η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα. Και για λόγους δυσεξήγητων ψυχολογικών διεργασιών το θύμα είναι συνήθως ευεπίφορο στην ενοχοποίηση. Το ξέρουν οι αετονύχηδες της ιδιοτέλειας κομματάνθρωποι, από καταβολής ελλαδικού κράτους.

Εχουν αλλοτριώσει συνειδητά και από πρόθεση την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σύστημα πελατειακών σχέσεων: εξαγοράζουν ψήφους (δηλαδή συνειδήσεις) αντιπαρέχοντας διορισμούς στο Δημόσιο. Κάθε κόμμα εξασφαλίζει τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς – ξέφρενο και διαρκές όργιο γιγαντισμού του κράτους. Και όταν η οικονομία καταρρέει γιατί δεν αντέχει να συντηρεί στρατιές αργόσχολης δημοσιοϋπαλληλίας, τότε επιστρατεύεται το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».

Λογική και αντανακλαστικά μαστροπών: Προσφέρουν δόλωμα την αμειβόμενη με χρήμα ακολασία (προάγουν σε ακολασία) και στη συνέχεια λοιδορούν και προπηλακίζουν το θύμα για εκπόρνευση, διαφθορά, εκμαυλισμό. Θέλουν να αγνοούν ότι ο ρόλος που οι πολίτες αναθέτουν στον πολιτικό είναι να διακονεί (να «υπουργεί») τις κοινές ανάγκες, όχι να εκμαυλίζει ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας την ψήφο τους για τη δική του εξουσιολαγνεία. Είναι φυσικά εύκολο να μεταβάλλεις τον πολίτη σε πελάτη: η φύση του ανθρώπου ρέπει στην ιδιοτέλεια, η ανάγκη για εξασφάλιση, για σιγουριά, είναι ορμή ενστικτώδης, αδυσώπητη, ανταποκρίνεται αντανακλαστικά στο δόλωμα του ρουσφετιού.

Γι’ αυτό η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετούσε το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.

Η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε» δικαιολογεί και νομιμοποιεί την πιο αδίστακτη αντικοινωνική συμπεριφορά της εξουσίας, παραπέμπει στην εκφραστική μαστροπών, στην απανθρωπία της αδιαφορίας για κάθε λογική κοινωνικού υπουργήματος. Δεν συμβιβάζεται με πολιτικό αξίωμα, με την τιμή της διακονίας ελπίδων και στόχων του λαού, διαχείρισης της εμπιστοσύνης του. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι: πότε επιτέλους θα αφυπνισθεί σε στοιχειώδεις επιγνώσεις αυτός ο λαός, πότε θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μόνο θύμα, όχι συνεργός των φαυλεπίφαυλων επαγγελματιών της εξουσίας.

Πότε θα απαιτήσει καινούργιο Σύνταγμα, θεσμική απελευθέρωση από τον ζυγό της κομματοκρατίας.

Η οικονομία βυθίζεται όλο και πιο αδιέξοδα στην ύφεση, οι στρατιές των απελπισμένων ανέργων πληθύνονται καθημερινά, η παραγωγή μειώνεται δραματικά, η αγορά φθίνει, τα καταστήματα κλείνουν με πρόοδο γεωμετρική που, κυριολεκτικά, πανικοβάλλει. Ομως τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν, ολοφάνερα, πρώτο τους μέλημα τις επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.

Και η άκρα ευτέλεια του πρωθυπουργικού λόγου επιβάλλεται ως κεντρικό θέμα κάθε Δελτίου Ειδήσεων (καταλαμβάνει τα δύο τρία περίπου του συνολικού τηλεοπτικού χρόνου) στα κρατικά κανάλια. Απαντάει ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ανάλογου επιπέδου ευφυολογήματα, ώστε ο απελπισμός του κάποιας νοημοσύνης πολίτη να ολοκληρώνεται τεκμηριωμένα. Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Οχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση.

............................................

Το τι σημαίνει «βαθιά το μαχαίρι στο σάπιο κόμμα», είναι προφανέστερο. Ο Α.Σ. δεν τόλμησε να αποκόψει θαρραλέα ούτε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανίκανων, διεφθαρμένων, μαΐστρων της φαυλότητας. Πληρώνει γραμμάτια υποχρέωσης σε υποστηρικτές της αρχηγικής εκλογής του και όσες αλλαγές τόλμησε σε διευθυντικές κομματικές θέσεις, μοιάζει απλώς να μετέβαλαν τις ισορροπίες του παραγοντισμού (όχι και τη λογική του παραγοντισμού) στη λειτουργία του κόμματος. Τα κριτήριά του για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας είναι εντελώς απογοητευτικά στην περίπτωση των υποψηφίων που ευνόησε για τις εκλογές αυτοδιοίκησης – ο εξοργιστικά αποτυχημένος στην πρώτη του θητεία δήμαρχος Αθηναίων, οι προσβλητικές της αξιοπρέπειας παρουσίες στο ψηφοδέλτιό του, ο ανύπαρκτος στον κοινωνικό στίβο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, και πάει λέγοντας.
Στον ορίζοντα δεν υπάρχει δυνατότητα για τιμωρό απάντηση στην ιταμότητα που μας καθιστά όλους συνένοχους της κλεπτοκρατίας.

Από την Καθημερινή : Όλο το άρθρο

επιστροφή

Το παντεσπάνι του θράσους

Όλοι μαζί, αυτουργοί, συνήγοροι και σύμμαχοι του ΔΝΤ, έστησαν τώρα το ελληνικού τύπου εργοστάσιο κατασκευής ηλιθίων, που θα κατανοήσουν την εθνική ανάγκη, αλλά και την ανάγκη για αλλαγή νοοτροπίας, αλλαγή μοντέλου, αλλαγή συμπεριφορών. Απαιτώντας από όσους αμφιβάλλουν και αντιστέκονται, κυρίως από την αριστερά, προτάσεις, σοφία, ηθική και αλήθεια.
Ποια πρόταση όμως έκαναν αυτοί; Ποια σοφία επέδειξαν στα ατελείωτα χρόνια, ακόμα και στους έξι τελευταίους μήνες, της παντοδυναμίας τους; Ποια ικανότητα να διαχειριστούν το έθνος και το κράτος, να αποσοβήσουν, ή έστω να διαχειριστούν, τη σημερινή κρίση; Πού ακριβώς μεταξύ σοσιαλισμού και βαρβαρότητας κρύβεται η ηθική τους, αλλά και πού στο χάος των spread και στο χάλι του μηχανισμού ΔΝΤ - κ.λπ. η ικανότητά τους;
Ποια αλήθεια είπαν τόσο καιρό; Ότι υπάρχουν λεφτά, ότι είναι αντίθετοι στις περικοπές, ότι είναι αμετακίνητοι στα «τρία δεν» για τις συντάξεις, ότι είναι αδιαπραγμάτευτος ο δέκατος τέταρτος μισθός, ότι δεν θα αγγίξουν τους μισθωτούς τους ιδιωτικού τομέα, ότι ισχύει η μονιμότητα, ότι με το γεμάτο πιστόλι στο τραπέζι όλα ΟΚ, ότι Παπανδρέου σημαίνει πράσινη ανάπτυξη;
Και πώς διάολο τα τάγματα ασφαλείας του «μοντέλου της μεταπολίτευσης», έγιναν ξαφνικά εθελοντές του ΔΝΤ εναντίον του; Πότε και πώς αντιστάθηκαν στο μοντέλο αυτοί που τώρα θέλουν να το κάψουν μαζί με τα χλωρά, που πάχαιναν τις αγελάδες του; Ποιος μας φόρεσε το δικέφαλο μοντέλο, ποιοι το υπηρέτησαν, ποιοι πλούτισαν κι έκαναν καριέρες; Οι «παππούδες» της αριστεράς και οι «αμετανόητοι των γκουλάγκ»;
Δεν ήταν διαλεχτά παιδιά μέσα στην πιάτσα αυτού του μοντέλου οι Γιωργακο-Κωστάκηδες, οι νονοί της διαπλοκής, οι consiglieri των τροπολογιών, τα καλόπαιδα του City, οι offshore πατριώτες, οι αρουραίοι προμηθειών και όπλων, οι Φαρισαίοι των ΜΜΕ, οι μισθοφόροι των κομμάτων εξουσίας, οι τραπεζίτες και οι εργατοφάγοι, που τώρα μας εγκαλούν, γιατί ζούσαμε, λέει, με δανεικά, ενώ κρατούν ήδη τα μαχαιροπήρουνα του «νέου» μοντέλου;
Και το ΔΝΤ ακόμα αντέχεται, που λέει ο λόγος. Εκείνο που δεν αντέχεται είναι μαθήματα ηθικής από ανήθικους, σοφίας από βλάκες, ευαισθησίας από παχύδερμα, αποτελεσματικότητας από ανίκανους, ειλικρίνειας από ψευταράδες και πατριωτισμού από δωσίλογους. Που δεν καταλαβαίνουν καν, ως μωρές Μαρίες Αντουανέτες, ότι το παντεσπάνι του θράσους τους μπορεί να αποδειχτεί πιο εμπρηστικό κι από την πείνα…

 

Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ. Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/04/2010

επιστροφή

 

Για του Γιούνκερ το αληθές

Τι είπε ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και προκάλεσε τέτοια αναστάτωση; Πρώτον, ότι το πρόβλημα με τα ελληνικά ελλείμματα ήταν γνωστό στην Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά κανείς δεν μιλούσε, διότι μεγάλο μέρος από τα ελλείμματα αυτά πήγαινε σε γερμανικά και γαλλικά προϊόντα. Και, δεύτερον, ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός ισχυρίζεται δημοσίως πως κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα.

Το ότι τα ελληνικά ελλείμματα ήταν σε μεγάλο βαθμό γαλλογερμανικά πλεονάσματα είναι κάτι που η αριστερά επεσήμανε από την πρώτη στιγμή της κρίσης. Αλλά η ευγενής ελληνική κυβέρνηση, που υποτίθεται ότι αναζητούσε ευρωπαϊκή στήριξη απέναντι στους κερδοσκόπους, αρνήθηκε να θίξει αυτό το ζήτημα. Προτίμησε να προσφέρει στους Γαλλογερμανούς διαβεβαιώσεις ότι οι θηριώδεις αγορές αμυντικού εξοπλισμού θα συνεχιστούν απρόσκοπτα, ενώ ταυτόχρονα δήλωνε δημοσίως ότι η χώρα είναι διεφθαρμένη και της αξίζει τιμωρία σκληρή.

Όλοι έχουν ξεχάσει ότι τις παραμονές του Μνημονίου ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου γυρνούσαν στα διεθνή οικονομικά φόρα φωνάζοντας «Διαφθορά, Διαφθορά, Χρεωκοπία, Χρεωκοπία, Τιτανικός!». Οι δηλώσεις αυτές ήταν ό,τι χρειαζόταν εκείνη τη στιγμή για να αφεθεί η χώρα ακάλυπτη απέναντι στους κερδοσκόπους και να οδηγηθούμε σε αδυναμία δανεισμού. Ήταν απολύτως εναρμονισμένες με το κλίμα που καλλιεργούσαν τότε όλες οι εφημερίδες, από τους Financial Times μέχρι την Bild και το περιοδικό Stern, με έναν και μοναδικό στόχο: να αποτραπεί εξ αρχής κάθε ενδεχόμενο ευρωπαϊκής στήριξης στην ελληνική οικονομία.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η ξεφτίλα για τη χώρα, όπως δήλωσε με πληγωμένη εθνική υπερηφάνεια ο Σαμαράς. Το πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση δούλευε συνειδητά για τους κερδοσκόπους, ώστε να οδηγηθούμε έτσι στο ΔΝΤ και την τρόικα. Με μια απλή κουβέντα, την ώρα που οι «αγορές» επιχειρούσαν μαζικά και συντονισμένα να μας φέρουν αντιμέτωπους με τη χρεωκοπία, τις διευκολύναμε με κάθε μέσον. Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις Παπανδρέου, τις οποίες ανακαλεί ο Γιούνκερ. Είναι και οι ρυθμίσεις Προβόπουλου στο χρηματιστήριο, που επέτρεπαν στους αεριτζήδες να ξεπουλάνε επί 10 μέρες ομόλογα που δεν είχαν καταβαραθρώνοντας έτσι τις τιμές.

Τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας είναι πραγματικά σοβαρά. Αλλά ας θυμόμαστε ότι στο Μνημόνιο δεν φτάσαμε από τα προβλήματα αυτά. Φτάσαμε από τα παιχνίδια των «αγορών». Και αυτά τα παιχνίδια των «αγορών» η σημερινή κυβέρνηση τα έπαιξε μέχρι τέλους, προκειμένου να εκβιάσει την προσφυγή στο Μνημόνιο. Σήμερα πολεμάμε τη διαφθορά σκοτώνοντας τους χαμηλοσυνταξιούχους και τους εργαζόμενους των 540 ευρώ και ο πρωθυπουργός της χώρας παραλαμβάνει στο Βερολίνο το βραβείο «Δύναμη για την Αλήθεια» χωρίς να πέσει φωτιά να τον κάψει. Αύριο τα παιδιά μας, που θα βλέπουν αυτά τα πράγματα σε ασπρόμαυρα κινηματογραφικά επίκαιρα και θα τους σηκώνεται η τρίχα, θα μας ρωτάνε: «Πού ήσασταν τότε; Γιατί δεν τους πήρατε με τις ντομάτες;». Και εμείς θα κοιτάμε αμήχανα το κενό και θα τους εξηγούμε για την κρίση στον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλαβάνο, τον Ψαριανό και τα φραξιονιστικά του ΣΥΝ.

Η αριστερά είπε ότι η κυβέρνηση έπαιξε στημένο παιχνίδι για να πάμε στο Μνημόνιο. Αποδεικνύεται αληθές. Η αριστερά είπε ότι οι οικονομικοί στόχοι του Μνημονίου είναι εξωπραγματικοί. Το παραδέχονται «κύκλοι των Βρυξελλών» που μιλούν για παρατάσεις. Η αριστερά είπε ότι στο τέλος της εφαρμογής του Μνημονίου η κατάσταση της οικονομίας θα είναι χειρότερη. Το λέει ήδη ανοιχτά η συμμορία του ΔΝΤ. Η αριστερά είπε ότι όλη η ιστορία γίνεται για να ξηλωθούν κατακτήσεις δεκαετιών στην εργασία και το κοινωνικό κράτος. Γι' αυτό βραβεύτηκε ο Παπανδρέου. Σε όλα έχουμε πέσει μέσα. Αλλά η κοινωνία διστάζει να μας εμπιστευτεί. Δεν έχουμε παρά να βρούμε τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε.

 

Αναδημοσίευση από την "ΑΥΓΗ" Τσέκερης Α.Ημερομηνία δημοσίευσης: 15/10/2010

επιστροφή

 

«Τα φάγαμε όλοι μαζί»

Tου Χρηστου Γιανναρα

Ακόμα και ο πιο στυγνός κυνισμός, η ιταμότητα, έχει όρια. Μόνο η θρασύτητα του κομματικού αμοραλισμού δεν έχει. Είναι αχαλίνωτη. Το αποδείχνει η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, η «ερμηνεία» του για την οικονομική χρεοκοπία της χώρας: «Τα φάγαμε όλοι μαζί (κυβερνώντες και κυβερνώμενοι), σας διορίζαμε για χρόνια»! Σίγουρα το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς κόμμα, είναι κοινωνικό σύμπτωμα. Δημιούργησε ανθρωπολογικό τύπο.

Με δεδομένη την καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος από το κομματικό κράτος, την επιτροπεία που επέβαλαν στη χώρα οι δανειστές της, χαμένη την εθνική κυριαρχία (το ομολόγησε ευήθως ο πρωθυπουργός), οι αυτουργοί του εγκλήματος θέλουν να μας πείσουν ότι είμαστε συνένοχοι. Ναι, από τα πιο ύπουλα τεχνάσματα κάθε απανθρωπίας είναι η προσπάθεια να ενοχοποιηθεί το θύμα. Και για λόγους δυσεξήγητων ψυχολογικών διεργασιών το θύμα είναι συνήθως ευεπίφορο στην ενοχοποίηση. Το ξέρουν οι αετονύχηδες της ιδιοτέλειας κομματάνθρωποι, από καταβολής ελλαδικού κράτους.

Εχουν αλλοτριώσει συνειδητά και από πρόθεση την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε σύστημα πελατειακών σχέσεων: εξαγοράζουν ψήφους (δηλαδή συνειδήσεις) αντιπαρέχοντας διορισμούς στο Δημόσιο. Κάθε κόμμα εξασφαλίζει τα «δικά του παιδιά» σε απίστευτους αριθμούς – ξέφρενο και διαρκές όργιο γιγαντισμού του κράτους. Και όταν η οικονομία καταρρέει γιατί δεν αντέχει να συντηρεί στρατιές αργόσχολης δημοσιοϋπαλληλίας, τότε επιστρατεύεται το τέχνασμα της ενοχοποίησης των θυμάτων: Μισή ενοχή δική μας, μισή δική σας, «τα φάγαμε μαζί».

Λογική και αντανακλαστικά μαστροπών: Προσφέρουν δόλωμα την αμειβόμενη με χρήμα ακολασία (προάγουν σε ακολασία) και στη συνέχεια λοιδορούν και προπηλακίζουν το θύμα για εκπόρνευση, διαφθορά, εκμαυλισμό. Θέλουν να αγνοούν ότι ο ρόλος που οι πολίτες αναθέτουν στον πολιτικό είναι να διακονεί (να «υπουργεί») τις κοινές ανάγκες, όχι να εκμαυλίζει ψηφοφόρους, εξαγοράζοντας την ψήφο τους για τη δική του εξουσιολαγνεία. Είναι φυσικά εύκολο να μεταβάλλεις τον πολίτη σε πελάτη: η φύση του ανθρώπου ρέπει στην ιδιοτέλεια, η ανάγκη για εξασφάλιση, για σιγουριά, είναι ορμή ενστικτώδης, αδυσώπητη, ανταποκρίνεται αντανακλαστικά στο δόλωμα του ρουσφετιού.

Γι’ αυτό η εξουσία είχε πάντοτε αυτονόητα και παιδαγωγικό χαρακτήρα, υπηρετούσε το κοινωνικό γεγονός, το άθλημα των σχέσεων, της συνύπαρξης, όχι τη θωράκιση ατομικών συμφερόντων.

Η φράση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης «μαζί τα φάγαμε» δικαιολογεί και νομιμοποιεί την πιο αδίστακτη αντικοινωνική συμπεριφορά της εξουσίας, παραπέμπει στην εκφραστική μαστροπών, στην απανθρωπία της αδιαφορίας για κάθε λογική κοινωνικού υπουργήματος. Δεν συμβιβάζεται με πολιτικό αξίωμα, με την τιμή της διακονίας ελπίδων και στόχων του λαού, διαχείρισης της εμπιστοσύνης του. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι: πότε επιτέλους θα αφυπνισθεί σε στοιχειώδεις επιγνώσεις αυτός ο λαός, πότε θα συνειδητοποιήσει ότι είναι μόνο θύμα, όχι συνεργός των φαυλεπίφαυλων επαγγελματιών της εξουσίας.

Πότε θα απαιτήσει καινούργιο Σύνταγμα, θεσμική απελευθέρωση από τον ζυγό της κομματοκρατίας.

Η οικονομία βυθίζεται όλο και πιο αδιέξοδα στην ύφεση, οι στρατιές των απελπισμένων ανέργων πληθύνονται καθημερινά, η παραγωγή μειώνεται δραματικά, η αγορά φθίνει, τα καταστήματα κλείνουν με πρόοδο γεωμετρική που, κυριολεκτικά, πανικοβάλλει. Ομως τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν, ολοφάνερα, πρώτο τους μέλημα τις επερχόμενες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης.

Ο πρωθυπουργός επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια τετριμμένα στερεότυπα για τα εγκλήματα της Ν.Δ., με τόσο φτηνιάρικη εμπάθεια και τόσο κραυγαλέα μονομέρεια, που τελικά μάλλον αμβλύνει τη λαϊκή οργή για τους αντιπάλους του, τη μεταστρέφει σε αηδία και απέχθεια για τη δική του μικροϊνική ρητορική. Πολιτικό λόγο σε τόσο χαμηλό διανοητικό και γλωσσικό επίπεδο ίσως δεν είχε ακούσει ποτέ άλλοτε στην παρακμιακή της κατρακύλα η ελληνική κοινωνία.

Και η άκρα ευτέλεια του πρωθυπουργικού λόγου επιβάλλεται ως κεντρικό θέμα κάθε Δελτίου Ειδήσεων (καταλαμβάνει τα δύο τρία περίπου του συνολικού τηλεοπτικού χρόνου) στα κρατικά κανάλια. Απαντάει ο εκπρόσωπος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με ανάλογου επιπέδου ευφυολογήματα, ώστε ο απελπισμός του κάποιας νοημοσύνης πολίτη να ολοκληρώνεται τεκμηριωμένα. Σίγουρα υπάρχει ενοχή της ελλαδικής κοινωνίας γι’ αυτό το ανατριχιαστικό κατάντημα. Οχι επειδή «τα έφαγε μαζί» με τις κομματικές συντεχνίες της κλεπτοκρατίας, αλλά επειδή δεν προσβάλλεται από το κρετινικό τους επίπεδο, δεν αντιδρά, είναι έτοιμη να ψηφίσει και πάλι τους επίσημους εγκαθέτους της κλεπτοκρατίας (ή τους ευνοουμένους της) στην τοπική αυτοδιοίκηση.

............................................

Το τι σημαίνει «βαθιά το μαχαίρι στο σάπιο κόμμα», είναι προφανέστερο. Ο Α.Σ. δεν τόλμησε να αποκόψει θαρραλέα ούτε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις ανίκανων, διεφθαρμένων, μαΐστρων της φαυλότητας. Πληρώνει γραμμάτια υποχρέωσης σε υποστηρικτές της αρχηγικής εκλογής του και όσες αλλαγές τόλμησε σε διευθυντικές κομματικές θέσεις, μοιάζει απλώς να μετέβαλαν τις ισορροπίες του παραγοντισμού (όχι και τη λογική του παραγοντισμού) στη λειτουργία του κόμματος. Τα κριτήριά του για την αξιολόγηση της ανθρώπινης ποιότητας είναι εντελώς απογοητευτικά στην περίπτωση των υποψηφίων που ευνόησε για τις εκλογές αυτοδιοίκησης – ο εξοργιστικά αποτυχημένος στην πρώτη του θητεία δήμαρχος Αθηναίων, οι προσβλητικές της αξιοπρέπειας παρουσίες στο ψηφοδέλτιό του, ο ανύπαρκτος στον κοινωνικό στίβο υποψήφιος περιφερειάρχης Αττικής, και πάει λέγοντας.
Στον ορίζοντα δεν υπάρχει δυνατότητα για τιμωρό απάντηση στην ιταμότητα που μας καθιστά όλους συνένοχους της κλεπτοκρατίας.

Από την Καθημερινή : http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_19_17/10/2010_419110

επιστροφή

 

Η αθλιότητα της μισής αλήθειας

  Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/09/2010
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε “πού τα φάγατε τα λεφτά” είναι μία: Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος». Δεν πρόκειται για αυτοκριτική. Ο Θόδωρος Πάγκαλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό και το «μαζί» σαν όχημα για να ενοχοποιήσει την κοινωνία. Πιστός στη γραμμή της κυβέρνησης, αλλά πιο έξυπνος από τα κάθε λογής «παπαγαλάκια» της.

Η κοινωνία δεν είναι αθώα, αλλά «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Το πολιτικό σύστημα καλλιέργησε μία σχέση άρρητης συναλλαγής με τους πολίτες και σταδιακά διαμόρφωσε κλίμα εκατέρωθεν ένοχης ανοχής. Εξαγόραζε την ανοχή της κοινωνίας στα προνόμια και στην ατιμωρησία του, ανεχόμενο από την πλευρά του μορφές «λαϊκής παρανομίας», όπως η εκτεταμένη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, η φοροδιαφυγή, τα αυθαίρετα κ.λπ.
Αναμφίβολα, ένα σημαντικό μέρος από το γιγαντιαίο ποσό που εμφανίζεται ως δημόσιο χρέος διαχύθηκε στα μικρομεσαία στρώματα με διορισμούς - ρουσφέτια και με ποικίλες αντιπαραγωγικές παροχές. Έτσι εξασφαλίσθηκε η μακρόχρονη ιδεολογική συναίνεση της κοινωνίας σε μια πορεία, η οποία με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε στον γκρεμό. Αυτή, όμως, είναι η μία όψη. Η άλλη όψη είναι ότι με τις ευλογίες του πολιτικού συστήματος τη μερίδα του λέοντος την έχουν ιδιοποιηθεί τα μεγάλα «ψάρια» της διαπλοκής, για τα οποία ο Πάγκαλος, βεβαίως, δεν λέει λέξη.
Τώρα που ήλθε η ώρα του λογαριασμού, τα μικρομεσαία στρώματα θα πληρώσουν πανάκριβα την όποια μικρή συμμετοχή στο «πάρτι» ή τουλάχιστον την ανοχή τους προς το κλεπτοκρατικό μοντέλο ανάπτυξης, που σήμερα καταρρέει. Σε αντίθεση με τα μεγάλα «ψάρια», τα μικρά δεν έχουν διεξόδους. Κατά μία έννοια, η πολιτική μάς εκδικείται, επειδή πάψαμε να είμαστε επί της ουσίας πολίτες. Αρνηθήκαμε την ευθύνη μας για τα κοινά. Εκφυλισθήκαμε σε ψηφοφόρους - πελάτες των κομμάτων, είτε κλειστήκαμε αυτάρεσκα στον κάθε μικρόκοσμό μας. Κατʼ αυτόν τον τρόπο αφήσαμε να καθορίζουν τις τύχες μας συνήθως θλιβεροί και ενίοτε άθλιοι επαγγελματίες πολιτικάντηδες, ορισμένοι εκ των οποίων σήμερα ανερυθρίαστα κουνάνε το δάκτυλο στην κοινωνία. Η μισή αλήθεια του Πάγκαλου είναι χειρότερη από ψέμα.

Από το άρθρο του Σταύρου Λυγερού
24/9/2010

 

Oλοι διεφθαρμένοι; Δεν νομίζω

Tου Μπαμπη Παπαδημητριου. Καθημερινή 12/10/2010

Επειδή οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς «φίλους», να το έχουμε ξεκαθαρίσει πριν από οτιδήποτε άλλο: δεν αισθάνομαι διεφθαρμένος! Και γνωρίζω εκατοντάδες ακόμη που δεν αισθάνονται καθόλου διεφθαρμένοι. Επομένως, υπάρχουν πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών τους οποίους οι πολιτικοί δεν έχουν κατορθώσει να διαφθείρουν. Aρα, όταν ο Γιώργος Παπανδρέου αναφέρεται στη διαφθορά, είτε δημοσίως είτε σε εξομολογήσεις με συναδέλφους του άλλων χωρών, ας μιλάει καλύτερα για τα δικά του πράγματα και για όσα γνωρίζει από πρώτο χέρι. Κι ας μη μιλάει για τη χώρα και τους κατοίκους της. Κύριοι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι!

Αν και δύσκολα θα ισχυριζόταν κανείς πως δεν έχουμε μοιραστεί, κάποια στιγμή, το γενικότερο κλίμα διαφθοράς μέσα στο οποίο ζουν οι Eλληνες. Oταν έχει τόσο εξαπλωθεί η αποσάθρωση του κράτους. Oταν η μαύρη οικονομία γίνεται όρος επιβίωσης για πολλούς μικρότερους. Oταν η αποδοχή των προσωπικών συναλλαγών αποτελεί προϋπόθεση για να συνεχίσεις να λειτουργείς. Oταν υποχρεώνεσαι σε μικρούς συμβιβασμούς του «έλα τώρα» και «δεν βαριέσαι». Oταν είσαι πολίτης ενός διεφθαρμένου κράτους, δύσκολο να μη λερώσεις τα χέρια σου και να μη λερωθεί η συνείδησή σου.

Γιατί αυτό που απέκρυψε ο πρωθυπουργός μας από τον πρωθυπουργό του λιλιπούτειου και αγνώστων λοιπών (ιστορικών, εννοείται) στοιχείων πρόεδρο του Γιούρογκρουπ, Ζαν - Κλοντ Γιουνκέρ, είναι ότι αυτό που είναι διεφθαρμένο είναι το μεγάλο κομμάτι του κράτους, το μεγαλύτερο κομμάτι των στελεχών δημοσίων υπαλλήλων που το διαχειρίζονται και το ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι των πολιτικών που το κυβερνούν.

Ο κ. Παπανδρέου δεν συμφωνεί. Βλέπει διεφθαρμένους τους κατοίκους της χώρας, που τον ανέδειξαν στην ύπατη διάκριση, επειδή τα βρίσκουν με τον τεχνίτη προκειμένου να μοιραστούν τη ζημία που προκαλεί ο υπερβολικός ΦΠΑ στο οικογενειακό πορτοφόλι και των δύο τους. Βλέπει διαφθορά στις χιλιάδες μικρομεσαίους που βάζουν στο ίδιο πορτοφόλι κέρδη και φόρους, αντί να κοιτάξει τα βάρη των φόρων.

Κακώς, κάκιστα πράττουν οι συμπολίτες μας. Το κάνουν, όμως, με την «καθοδήγηση» των πολιτικών και ιδιαιτέρως των πολιτικών του κόμματος που έφερε τον κ. Παπανδρέου στην εξουσία, όπως ακριβώς πρόσταζε το λαοπλάνο σύνθημα «Λαός-ΠΑΣΟΚ-στην-Εξουσία». Ποιος, αλήθεια, έβαλε τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες δίπλα στο τρίπτυχο «εργάτες - αγρότες - φοιτητές»; Πώς είναι δυνατόν να ζητάς από τον σύντροφο εφοριακό να τα αρπάξει μέσα από τα χέρια του συντρόφου μικρού επιχειρηματία; Καλύτερα να τους αφήσεις να τα μοιραστούν!
Παλαιότερος ημών εξηγούσε με τρόπο κατανοητό πως ο πολιτικός έχει ακυρωθεί την επόμενη στιγμή που θα σηκώσει το τηλέφωνο για να ζητήσει την προσοχή του τοπικού εφόρου σε έναν καλό άνθρωπο που έτυχε να κάνει μια στραβοτιμονιά με τις φορολογικές του υποχρεώσεις. Πώς, δηλαδή, θέλετε έπειτα απ’ αυτό, τον βουλευτή να πάρει το ντουφέκι του και να κυνηγήσει τους διεφθαρμένους; Αφού και ο τελευταίος δημόσιος υπάλληλος τους κρατάει από εκεί που κρέμεται ο ανδρισμός των πολιτικών.

Ο σημερινός πρωθυπουργός δείχνει να μπερδεύει το διεφθαρμένο κράτος, το οποίο διοικεί, με εκείνη την κοινωνία που θέλει να πάρει μπροστά. Oπως ο χθεσινός πρωθυπουργός, που ατύχησε και με τους «νταβατζήδες» και με τους καλογήρους και με τη μικροκομματική παρανομία. Αλλά και ο προχθεσινός πρωθυπουργός, που επιδεικτικά αγνόησε τους κινδύνους που επισώρευσαν οι όμιλοι της μεταπολεμικής συνεννόησης, όπως χαρακτηριστικά επιβεβαιώθηκε με την επιβολή κανόνων διαπλοκής στα μεγάλα συμβόλαια του κράτους.
Επομένως, η πληροφόρηση που έδωσε (και ο σημερινός) πρωθυπουργός στους συναδέλφους του δεν είναι καθόλου ακριβής. Διεφθαρμένοι στην Ελλάδα είναι όσοι υποτάσσονται στο κράτος. Ως αρχηγός του κράτους, αλλά και ως πολιτικός, ίσως είναι αυτός ο μεγάλος διαφθορέας! Ο κ. Παπανδρέου κάνει λάθος. Δεν φταίει η χώρα, αλλά ο διεφθαρμένος κομματικός και κρατικός μηχανισμός. Ας βρει το θάρρος που χρειάζεται για να το αλλάξει. Χρειάζεται σίγουρα περισσότερο από εκείνο που σε κάνει να «δίνεις» τη χώρα σου, στην πρώτη ευκαιρία!

 

Γρίφος στο τούνελ...

Του Παντελη Μπουκαλα. Καθημερινή 12/10/2010

Ποιο «φως στο τούνελ», όπως μας υπόσχονται οι ευφάνταστοι κυβερνήτες μας. Αντί για φως, ένας διπλός γρίφος σκίασε περισσότερο τα πράγματα τις τελευταίες μέρες: Ποιος Ελληνας πρωθυπουργός εκμυστηρεύτηκε στον κ. Γιουνκέρ ότι «κυβερνάει μια διεφθαρμένη χώρα»; Και από πότε οι σεβαστοί εταίροι γνώριζαν ότι τα οικονομικά της Ελλάδας οδεύουν προς την καταστροφή, πλην όμως σιώπησαν από κυνική ιδιοτέλεια, γιατί και τα όπλα τους έπρεπε να συνεχίσουν να μας πουλάνε οι σύμμαχοι Γάλλοι και Γερμανοί και η ενδεχόμενη ελληνική χρεοκοπία θα μπορούσε να αποδειχθεί πολιτικοοικονομικός θησαυρός για τη διεθνή επιχειρηματική ελίτ; Αμα έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς...

Ο πρωθυπουργός που παρέδωσε στη χλεύη τη χώρα του, ο κ. Παπανδρέου όπως τελικά αποκαλύφθηκε, προτίμησε να αυτοπροστατευτεί καταγγέλλοντας τους ταπεινούς υπηκόους του, για να καλύψει έτσι την αβουλία, την αδράνεια και την πρωταγωνιστική συμμετοχή του κομματικού συστήματος στη διάβρωση του τόπου.
Πώς να το κάνουμε· αν μια χώρα είναι διεφθαρμένη, η τελευταία που θα μπορούσε να δηλώσει άσπιλη είναι η ηγεσία της: ούτε το εκμαυλιστικό πελατειακό σύστημα στήνεται μόνο του ούτε στα σκάνδαλα που πλήγωσαν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες (Χρηματιστήριο, Ζίμενς, ομόλογα, Βατοπέδι, για να μην παραλείψουμε τους καταστροφικούς Ολυμπιακούς) πρωτοστάτησε ο «όχλος λαός».

Μικρή σημασία έχει πάντως, και μόνο για την κομματική προπαγάνδα, το ποιος πρωθυπουργός απαξίωσε τη χώρα του. Και οι τρεις τους θα μπορούσαν να είναι. Ο πρώτος, ο εκσυγχρονιστής κ. Σημίτης, εισήγαγε το αριστοκρατικό δόγμα «αυτή είναι η Ελλάδα». Ο δεύτερος, ο επανιδρυτής κ. Καραμανλής, πρωθυπούργευσε εξ αριστοκρατικής επίσης αποστάσεως και δι' αντιπροσώπων, για να μην ταράξει τις συνήθειές του και για να μη φθαρεί ο κυνισμός του από τον συγχρωτισμό με τους «διεφθαρμένους».
Ο τρίτος, ο αντιεξουσιαστής κ. Παπανδρέου, δείχνει να πιστεύει ότι του ανατέθηκε έξωθεν η διοίκηση ενός αναμορφωτηρίου που ο ίδιος ελάχιστα το υπολήπτεται. Ας αφήσουμε λοιπόν τους «κύκλους» και των τριών να επιδίδονται στο αγαπημένο τους παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών. Κι ας χρεώσουμε και στους τρεις την ουσία της ονειδιστικής δήλωσης.

 

Ο Γιούνκερ, ο Γιώργος και η διαφθορά
Tου Σταυρου Λυγερου. Καθημερινή 12/10/2010

Δεν χρειαζόταν επίσημη δήλωση για να συνειδητοποιήσουμε ότι το σύστημά μας ήταν και σε μεγάλο βαθμό παραμένει κλεπτοκρατικό. Ο πολίτης το διαπιστώνει καθημερινά. Η διαφθορά έχει εδώ και πολλά χρόνια καταντήσει ενδημικό φαινόμενο. Δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Είναι κανόνας με εξαιρέσεις.
Το γεγονός αυτό, ωστόσο, δεν δικαιώνει τη δήλωση Παπανδρέου ότι κυβερνάει μια διεφθαρμένη χώρα. Πρώτον, επειδή δεν υπάρχουν διεφθαρμένες χώρες, αλλά χώρες, που υποφέρουν από εκτεταμένη διαφθορά. Δεύτερον, επειδή η διαπλοκή και η διαφθορά είναι καρκινώματα, που τροφοδοτήθηκαν από το ίδιο το πολιτικό σύστημα.
Η κλεπτοκρατία διαχύθηκε στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας, αλλά το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Είναι το πολιτικό σύστημα, που έδωσε τον τόνο. Αυτό διαμόρφωσε το κλίμα συναλλαγής με τους πολίτες. Για να διατηρήσει τα προνόμιά της, η πολιτική ελίτ εξαγόραζε εμμέσως την ανοχή των πολιτών. Πώς; Ανεχόμενη τη διαφθορά δημοσίων υπαλλήλων, τη φοροδιαφυγή των μικρομεσαίων και μορφές «λαϊκής» αυθαιρεσίας, όπως η αυθαίρετη δόμηση. Πρόκειται για τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Για να επιβάλει τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων, ένα πολιτικό σύστημα πρέπει να είναι αξιόπιστο. Αυτό δεν ισχύει. Οι πολίτες ψηφίζουν, χωρίς να εμπιστεύονται. Εξ ου και η κρίση πολιτικής αντιπροσώπευσης. Υπενθυμίζουμε ότι όταν ο Κώστας Σημίτης δεχόταν καταγγελίες για τη γιγάντωση της διαπλοκής/διαφθοράς, παγίως απαντούσε με τη δήλωση-υπεκφυγή: «όποιος έχει στοιχεία να τα καταθέσει στον εισαγγελέα». Η θέση αυτή, όμως, είναι νομική κι όχι πολιτική. Μετατρέπει το δάσος σε άθροισμα μεμονωμένων δένδρων και κατ’ αυτό τον τρόπο – ανεξαρτήτως προθέσεων - συμβάλλει στη συγκάλυψη του προβλήματος. Η εξατομίκευση του φαινομένου είναι απαραίτητη για την ποινική δίωξη, αλλά όχι για θεσμικές παρεμβάσεις.

Είναι αξιοσημείωτο ότι το δόγμα Σημίτη υιοθέτησε (ακριβώς με τα ίδια λόγια) ως πρωθυπουργός και ο Κώστας Καραμανλής, ενώ ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης το κατηγορούσε. Η πικρή αλήθεια είναι ότι ακόμα και οι έντιμοι πολιτικοί είχαν πολιτικοψυχολογικά συμβιβασθεί με την κλεπτοκρατία, προτιμώντας να στρέφουν αλλού το βλέμμα.
Ως γνήσιο τέκνο αυτού του πολιτικού συστήματος, ο Γιώργος Παπανδρέου υποβάθμισε το δημοσιονομικό πρόβλημα τους πρώτους μήνες της πρωθυπουργίας του. Κι όταν στριμώχθηκε από τις Αγορές, ο πρωθυπουργός έγινε κατήγορος της χώρας του στο εξωτερικό με σκοπό εξ αντιδιαστολής να αποκτήσει προσωπική αξιοπιστία. Η αποστολή ενός πρωθυπουργού, όμως, δεν είναι να διαλαλεί στο εξωτερικό τις παθογένειες της χώρας του, αλλά να λαμβάνει δραστικά μέτρα για τη συρρίκνωσή τους. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Εάν από τον θόρυβο που προκάλεσε η δήλωση Γιούνκερ αξίζει να κρατήσουμε κάτι είναι η ευκολία, με την οποία ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου έσπευσε να κατηγορήσει ψευδώς τον Καραμανλή. Η δήλωσή του επιβεβαιώνει ότι πίσω από τα νεωτερικά φτιασιδώματα κρύβεται ένας πολιτικάντης, ένας αντάξιος πρωταγωνιστής των ανούσιων θλιβερών δικομματικών καυγάδων.

επιστροφή

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.