.  

 

Αριστεροί και αριστεροντυμένοι

   
Πως βλέπουν οι Έλληνες πολιτικοί –βουλευτές, υπουργοί– τη θέση τους στη βουλή; Σαν κοινωνική προσφορά ή μέσο πλουτισμού; Αν κρίνουμε απ’ τα παχιά τους πορτοφόλια, τους λογαριασμούς που διατηρούν στο εξωτερικό, τα χρήματα που έβγαλαν, νόμιμα λένε, σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης που οι ίδιοι προκάλεσαν –ενώ ζητούν απ’ τους φτωχούς να δείξουν πατριωτισμό και να μην αποσύρουν χρήματα– τον αγώνα δρόμου που κάνουν για να δείξουν ποιος βλάπτει περισσότερο την Ελλάδα, το συναγωνισμό τους στην πολιτική πολιτική εκμαυλισμού, τις πολιτικές τους που οδήγησαν στην απώλεια της εθνικής  ανεξαρτησίας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας... η απάντηση δεν είναι δύσκολη..

        Διαβάζοντας απόσπασμα από ένα γράμμα του Νίκου Κιτσίκη στο γιό του, βλέπουμε ένα χαρακτηριστικό εθνικής αγωνιστικότητας στα ηρωικά χρόνια του τελευταίου πολέμου, της Κατοχής και της Αντίστασης, της μοναξιάς και της ανέχειας στα σκληρά χρόνια των διωγμών, χρόνια μαρτυρικά για όλους, ακόμα και επιστήμονες παγκόσμιου κύρους.

    ‘’Η απόλυτη μοναξιά φέρνει πάντα τους στοχασμούς μου και τη φαντασία μου κοντά σας. Δεν έχω φίλους ούτε συγγενείς, δε βλέπω παρά τους ανθρώπους –υπουργούς, δικαστικούς, δικηγόρους– που σχετίζονται με την υπόθεση της μητέρας σου [σημ: της Μπεάτας Κιτσίκη, καταδικασμένης σε θάνατο, κρατούμενης τότε στις φυλακές Αβέρωφ]. […] Έχω μεγάλες μελαγχολίες. Τον άλλο μήνα γίνομαι 64 χρονών. Αισθάνομαι πως η σταδιοδρομία μου σαν επιστήμονα και ζωντανού παράγοντα του τόπου μας έχει πια τελειώσει. Θέλω όμως ακόμη να ζήσω. […]
   Ξέρω ότι μ’ έχετε όλοι μεγάλη ανάγκη ακόμη. Τα οικονομικά μας είναι πολύ άσχημα, η πολύ μικρή μας περιουσία καταχρεωμένη. Βλέπεις έχω να δουλέψω επαγγελματικά από την αρχή του δικού μας πολέμου, από το 1940. Ως τότε ήμουν ο καλύτερα αμειβόμενος μηχανικός στην Ελλάδα. Όταν μπήκαν οι Γερμανοί, επειδή ήμουνα πρύτανης του Πολυτεχνείου, πολύ γνωστός και σπουδαίος μηχανικός […] έτρεξαν σ’ εμένα ζητώντας τα τεχνικά μου φώτα και την τεχνική μου συνεργασία και προσφέροντας πολύ μεγάλη αμοιβή σε χρυσές λίρες. Μόνο για τη μελέτη καραβιού από μπετόν αρμέ μου έδιναν 400 χρυσές λίρες, δηλαδή μια μικρή περιουσία, και μάλιστα σε εποχή που ζούσαμε με δυο λίρες το μήνα. Περιττό να σου πω πως τους έδιωξα πολύ άσχημα, ότι οι πιο δελεαστικές προσφορές μ’ άφησαν ασυγκίνητο. […]
   Στην απελευθέρωση βρέθηκα στην αριστερή παράταξη και καταδιώχτηκα όσο λίγοι. Παύτηκα από καθηγητής, αλλά το χειρότερο έκλεισαν για μένα οι πόρτες των ιδιωτικών επιχειρήσεων. […] Όλες αυτές οι πόρτες, κρατικές και ιδιωτικές, είναι ακόμη κλειστές. Και όμως έχω μεγάλη ζωντάνια, αισθάνομαι τις σωματικές μου δυνάμεις ακέραιες. Πιστεύω ότι πολλά θα μπορούσα να προσφέρω στην ελληνική ανασυγκρότηση. Όλες μου οι προσπάθειες να σπάσω τον κλοιό που με περισφίγγει και με εμποδίζει να δουλέψω στάθηκαν χωρίς αποτέλεσμα. Οι επίσημοι δεν τολμούν και οι ιδιώτες φοβούνται μήπως παρεξηγηθούν. […] Για να καταλάβεις Δημήτρη μου, πόσο υποφέρω από οικονομική ανέχεια σου λέγω τούτο: Μέσα στο λιοπύρι του Ιουλίου φορώ χειμωνιάτικα’’. (”Ανταίος”, Τόμος Α΄, εκδόσεις ”Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο ”,  Σελ. ιδ΄)

    Στην Ελλάδα η κάθε συντεχνία φροντίζει όχι μόνο να διατηρήσει τα προνόμιά της αλλά και να τα αυξήσει. Σήμερα που η κακοποίηση του ελληνικού λαού είναι στο αποκορύφωμά της μια μόνο ομάδα, αυτή των βουλευτών, μένει αλώβητη. Αποφασίζουν και διατάσσουν, οι βουλευτές, τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Οι ίδιοι δεν μπορούν να αποκρύψουν, πλέον, πως το κοινωνικό λειτούργημα που υποτίθεται ότι ασκούν, είναι επάγγελμα με πλούσιες απολαβές, προνόμια, διασυνδέσεις...

     Όλοι οι βουλευτές χρησιμοποιούν τους πέντε συνεργάτες που τους παρέχει το Δημόσιο, σε αντίθεση με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους οποίους οι περισσότεροι χρησιμοποιούν μόνο για ηλεκτρονικά παιχνίδια. Διατηρούν όλα τα σκανδαλώδη προνόμιά τους, με αποκορύφωμα το αφορολόγητο του μισθού τους (φορολογούνται μόνο για ένα μικρό ποσό).  Προνόμια εξωφρενικά που μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν. Και δεν ντρέπονται! Οι αριστεροντυμένοι, κυβερνήτες, δεν κοκκινίζουν γιατί αυτοχαρακτηρίζονται κόκκινοι (οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν, απλώς, τον κανόνα).

    Ο Τοξότης συζήτησε με τον Νίκο Παπαδόπουλο που για 16 χρόνια, 1994 – 2010, διετέλεσε βουλευτής στο σουηδικό Κοινοβούλιο με το κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών. Ήταν πρόεδρος της Παγκόσμιας Διακοινοβουλευτικής Ένωσης Ελλήνων Βουλευτών (ΠΑΔΕΕ) και, σαν συνταξιούχος, είναι επίτιμος πρόεδρος (ΠΑΔΕΕ).
   Τα προνόμια του Έλληνα βουλευτή αποτελούν παγκόσμια πρωτοτυπία, λέει ο Παπαδόπουλος. Στη συνέχεια η συζήτηση επικεντρώθηκε στα προνόμια του σουηδού βουλευτή.
   Δεν υπάρχει αστυνομική φρουρά για τον βουλευτή, λέει ο Νίκος. Μόνο αν η Υπηρεσία Ασφαλείας κρίνει ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος, π.χ.  σε μια ανοιχτή συγκέντρωση που θα μιλήσει ο βουλευτής, τότε παρευρίσκεται με πολιτικά κάποιος, μυστικός αστυνομικός, και φροντίζει για την ασφάλειά του. Απομακρύνεται, όμως, αμέσως όταν ο βουλευτής τελειώσει την ομιλία του και απομακρυνθεί από τη συγκέντρωση.
   Δεν έχει ο σουηδός βουλευτής προσωπικούς συνεργάτες. Μια ομάδα βουλευτών, π.χ. πέντε βουλευτές από τη Στοκχόλμη μοιράζονται μια γραμματέα που την πληρώνει η βουλή. Αν χρειαστεί περισσότερο προσωπικό προσλαμβάνεται κάποιος με μισό ή ολόκληρο ωράριο και πληρώνεται από το κόμμα.
   Στη Σουηδία υπάρχει, και λειτουργεί, η ισοτιμία, ακόμα. Γι’ αυτό ο βουλευτής δεν απαλλάσσεται από την υποχρέωση να πληρώνει φόρο. Φορολογείται και αυτός όπως όλοι οι εργαζόμενοι και, αντιμετωπίζεται όπως όλοι οι πολίτες.
   Ο σουηδός βουλευτής δεν διατηρεί πολιτικό γραφείο  –το γνωστό γραφείο ρουσφετιών των Ελλήνων βουλευτών– , του παραχωρεί η βουλή ένα γραφείο επιπλωμένο που περιλαμβάνει Η/Υ και Φαξ. Τον εξοπλισμό αυτόν –που τον έχει χρεωθεί– τον επιστρέφει ή τον αγοράζει σε φτηνή τιμή αργότερα. Η βουλή έχει μερικά διαμερίσματα για τους βουλευτές της επαρχίας. Όσοι δεν παίρνουν διαμέρισμα από τη βουλή, δικαιούνται ένα επίδομα για να νοικιάσουν μια γκαρσονιέρα. Αν το νοίκι υπερβαίνει το επίδομα, τη διαφορά την επιβαρύνονται οι ίδιοι.
   Μέσο μεταφοράς είναι η δημόσια συγκοινωνία ή το προσωπικό του αυτοκίνητο. Αν χρειαστεί να πάρουν ταξί, τα κόμιστρα τα επιβαρύνεται η βουλή βουλή –είναι συνηθισμένο να συνταξιδεύει ο επιβάτης του μετρό με υπουργό, βουλευτές ή πρώην πρωθυπουργό. Αν δεν συντρέχει λόγος χρησιμοποίησης ταξί, το λογιστήριο της βουλής δεν εγκρίνει τα έξοδα αυτά και, τα πληρώνει ο ίδιος. (Όλες οι αποδείξεις, ανεξάρτητα απ’ το ποσό, ελέγχονται εξονυχιστικά).
   Το ταχυδρομείο για υπηρεσιακούς λόγους αποστέλλεται από τη βουλή και, δεν δίνεται ιδιαίτερο επίδομα αλληλογραφίας. Η αλληλογραφία του βουλευτή με πολίτες στέλνεται και πληρώνεται από το κόμμα.
   Εισιτήρια αεροπορικά ή τραίνου βγαίνουν από το γραφείο της βουλής. Ο βουλευτής τα μόνα χρήματα που παίρνει είναι ο μισθός του.
   Όλοι οι βουλευτές της σουηδικής βουλής συμμετέχουν σε επιτροπές. Αυτή είναι η δουλειά τους και, η βουλή ο τόπος εργασίας τους. Δεν παίρνουν επίδομα για τη συμμετοχή τους σε επιτροπές, όπως οι Έλληνες (”στερούνται φαντασίας” για να φουσκώνουν τους τραπεζιτικούς τους λογαριασμούς). Αν συμμετέχουν σε κάποιο συμβούλιο παίρνουν ένα συμβολικό ποσό, περίπου, 50 ευρώ το μήνα.
   Οι συνεδριάσεις της βουλής αρχίζουν το πρωί και οι βουλευτές δεν ασκούν άλλο επάγγελμα –όπως οι ”φτωχοί”  Έλληνες βουλευτές που ”αναγκάζονται” να δικηγορούν, να χειρουργούν ... για να συμπληρώσουν το ”φτωχό” τους μεροκάματο.
   Δεν υπάρχει ασυλία για τον σουηδό βουλευτή ή υπουργό. Προστατεύεται με συνεχή έλεγχο που ασκείται και, η παραμικρή παρανομία –οικονομική κλπ.– τιμωρείται. Συνέβη υπουργός να αγοράσει μια σοκολάτα με την υπηρεσιακή της κάρτα. Το αποτέλεσμα ήταν να παραιτηθεί αμέσως. Η πράξη της αυτή της στοίχισε την πρωθυπουργία!!! Άλλη, υπουργός, δεν πλήρωνε τη συνδρομή της στην τηλεόραση. Μόλις έγινε γνωστό πήγε σπίτι της για πάντα. Δεν μπορεί να απαιτεί από τους πολίτες να είναι συνεπείς και οι ίδιοι μην εφαρμόζουν αυτά που ψηφίζουν. Στη Σουηδία λειτουργούν οι θεσμοί και οι νόμοι εφαρμόζονται για όλους γι’ αυτό η διαφθορά δεν φυτρώνει, σε αντίθεση με την Ελλάδα που είναι διαχρονική.
   Ο σουηδός βουλευτής πληρώνεται όσο ένας σχετικά καλά αμειβόμενος υπάλληλος σε αντίθεση με τον Έλληνα που τα  διάφορα επιδόματα ανεβάζουν το μισθό του στα 20.000 ευρώ το μήνα.
   Το δικαίωμα να διορίζει στο δημόσιο το προσωπικό του, συγγενείς του, φίλους κλπ, δεν υπάρχει ούτε σαν σκέψη.

   Δεν θα αναφερθούμε στον λαϊκισμό της σημερινής κυβέρνησης και, την προσπάθειά της να διατηρηθεί το σάπιο πολιτικό σύστημα ούτε στη δυσφήμιση της Αριστεράς (της Αριστεράς που υπήρχε μέχρι την εποχή της δικτατορίας. Εξαίρεση, μετά το 1974, αποτελεί το βραχύβιο ΚΚΕ Εσωτερικού).

   Διαβάζοντας το γράμμα του Νίκου Κιτσίκη, ο καθένας κρίνει το ήθος και το ύφος των σημερινών αριστεροντυμένων.

 

Παναγιώτης Καλογιάννης, Φλεβάρης 2016

 

        ΥΓ. Για λόγους γραφειοκρατικούς, ανικανότητας, αδιαφορίας ή άλλους, ο κρατικός μηχανισμός δεν λειτουργεί.
Όταν όμως για μια υπόθεση που εκκρεμεί 40 χρόνια ενημερώνεται με συστημένη επιστολή η σημερινή αναπληρωτής υπουργός, Θεανώ Φωτίου, και δεν βρίσκει η εν λόγω κυρία κάποιο λόγο να απαντήσει, οτιδήποτε, ένας υπάλληλος του υπουργείου, τότε το πρόβλημα παίρνει άλλες διαστάσεις. Ανικανότητα οργάνωσης, αδιαφορία και περιφρόνηση για τον πολίτη.
   Αυτά χαρακτηρίζονται από την αριστεροντυμένη υπουργό –και όχι μόνο– αριστερή πολιτική και, σύντομα θα δώσουν το δικαίωμα στον Πλεύρη και τον Γεωργιάδη να εμφανιστούν σαν ... οι γνήσιοι εκπρόσωποι της αριστεράς.


Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.