Δόγμα Τρούμαν.

Το  δόγμα Τρούμαν εκπονήθηκε το 1947, για να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα, περισσότερο περίπλοκο από μια συνθήκη ειρήνης στην Ευρώπη. Ο Τρούμαν το επεξεργάστηκε για να αντιμετωπίσει μια κοινωνική επανάσταση στην Ελλάδα και, η ανεπιφύλακτη δέσμευση της Ουάσιγκτον να πατάξει την επανάσταση, σύμφωνα με το δόγμα, συμβάδιζε  με τα δισεκατομμύρια δολάρια που έριξαν, οι ΗΠΑ στην Κίνα προκειμένου να αναχαιτίσουν την Κινέζικη Επανάσταση. Με τη σημερινή εμπειρία του ψυχρού πολέμου, είναι φανερό ό, τι η σύγκρουση σε παγκόσμια κλίμακα προήλθε από ένα παγκόσμιο φαινόμενο: την εξάπλωση της επανάστασης στο στάδιο της παγκόσμιας κοινωνικής ανάπτυξης, καθώς και την απόφαση των ΗΠΑ  –που κυριαρχούσε τόσο στον οικονομικό όσο και στον στρατιωτικό τομέα– να διατηρήσει το status quo σε όλον τον πλανήτη.

   "Ελληνόπουλα"


(συνέχεια από προηγούμενο)

15.000 παιδιά μεταφέρθηκαν στις γειτονικές χώρες. Σύμφωνα με την προπαγάνδα της κυβέρνησης της Αθήνας, οι αντάρτες, πήραν τα παιδιά με τη βία από την αγκαλιά της μάνας τους, για να τα κλείσουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να τα διαπαιδαγωγήσουν " με την κομμουνιστική ιδεολογία". Πόσο αληθινός είναι ο ισχυρισμός αυτός;
    Στο τέλος του 1947 η κυβέρνηση των Αθηνών, προκειμένου να δυσκολεύσει τον εφοδιασμό των μαχητών του δημοκρατικού στρατού με τρόφιμα, προέβη σε αναγκαστικές μαζικές μεταφορές κατοίκων, από τα χωριά τους, σε πολλές περιοχές της βόρειας Ελλάδας. Σύμφωνα με επίσημη κρατική ανακοίνωση στις 4 του Μάρτη 1948 το σύνολο των ανθρώπων που εξαναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους –η κυβέρνηση των Αθηνών τους αποκαλούσε "πρόσφυγες"– τον Φλεβάρη του 1948 ανέρχονταν στις 485.000. Στη συνέχεια αυξήθηκαν στις 700.000 –στο ένα δέκατο του πληθυσμού της Ελλάδας.

μαιδάκια μόνα, ύστερα από την καταστροφή στο  Μικρό χωριό.

Παιδάκια μόνα στο Μικρό Χωριό, ύστερα από την καταστροφή του. Φωτο. Σπύρος Μελετζής

    Αυτοί που εξαναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους, στο σύνολό τους, ήταν αγρότες. Σε 48 ώρες όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, έγιναν πρόσφυγες στην πατρίδα τους. Στερούμενοι τα απαραίτητα για τη συντήρησή τους εγκαταλείφθηκαν αβοήθητοι και, βρέθηκαν σε μια απερίγραπτα δύσκολη, απελπιστική θέση. Η φιλοβασιλική εφημερίδα Εστία έγραφε στις 3 του Νοέμβρη 1947:
    "Ο νομάρχης Κοζάνης ανακοίνωσε ότι οι πρόσφυγες στην Κοζάνη ανέρχονται σε 40.000. Από αυτούς οι 15.000 δεν έχουν στέγη και φαγητό. Στα Γιαννιτσά υπάρχουν 10.000 πρόσφυγες. Μένουν σε σκηνές παρ᾿ όλο το βαρύ χειμώνα. Από το Βόλο, τη Λαμία, τα Φάρσαλα και τα Γιάννενα τηλεγραφούν και, αναφέρονται ακόμη χειρότερες συνθήκες διαβίωσης. Παντού οι απελπισμένοι αυτοί έλληνες εκλιπαρούν για λίγο φαγητό, ρουχισμό, κουβέρτες και καυσόξυλα. Στις πόλεις επικρατεί χάος. Δεν υπάρχουν αγρότες να καλλιεργήσουν τη γη. Η οικονομία μας υπονομεύεται. Ατέλειωτες σειρές από πρόσφυγες γεμίζουν τους δρόμους στις πόλεις...".
    Η νορβηγίδα Μιμή Σβέντρουπ Λουντέν, υπεύθυνη σπουδών, που πρόσφατα δημοσίευσε μια εκτενή εργασία για τα "Παιδιά του αιώνα" και μελέτησε την κατάσταση των ελληνόπουλων γράφει: "Σύμφωνα με επίσημες πληροφορίες υπάρχουν σήμερα περισσότερα από 400.000 παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς τους. 70% από αυτά υποφέρουν από διάφορες αρρώστιες. Περίπου 75.000 οικογένειες έχουν διαλυθεί από εκτελέσεις, 310.000 από συλλήψεις και περίπου 70.000 από εκτοπίσεις. 60.000 – 100.000 άστεγα παιδιά περιπλανούνται στους δρόμους, ακόμα και το χειμώνα, πεινασμένα και παγωμένα."

Συσσίτιο στο Μικρό Χωριό

Συσσίτιο στο Μικρό Χωριό. Φωτο Σπύρος Μελετζής

    Φαίνεται, ίσως, φυσιολογικό για ένα λαό σαν το σουηδικό που έχει ειρήνη τα τελευταία 150 χρόνια, (με αναφορά το 1947 σημ. Τοξότη) να μην μπορεί να αντιληφθεί τη δυστυχία που υπάρχει πίσω από αυτούς τους αριθμούς, την τραγωδία κάθε οικογένειας, την τύχη κάθε παιδιού. Παρ᾿ όλα αυτά έχουμε κάποια εμπειρία από πρόσφατα γεγονότα: τη φροντίδα παιδιών από τη Φινλανδία. Τι θα λέγαμε εμείς οι σουηδοί εάν, λόγω της φροντίδας αυτής, μας αποκαλούσαν απαγωγείς παιδιών; Πως μπορεί να εκπλήσσεται κανείς ακόμα και να αναστατώνεται επειδή έλληνες γονείς, ενώ μαίνεται ο πόλεμος, προσπαθούν να σώσουν τα παιδιά τους σε χώρες όπου όχι μόνο δεν κινδυνεύουν από θάνατο αλλά, υπάρχει φροντίδα για τη φυσική και ψυχική αποκατάσταση των παιδιών αυτών, τα οποία σύμφωνα με τον συνταγματάρχη Σέππαρντ "είδαν πράγματα που δεν έπρεπε να δουν  –θάνατο και όλεθρο, εκτελέσεις, ξυλοδαρμούς και, άλλα φρικτά πράγματα που δείχνουν τη διαστροφή του ανθρώπου".
    Η Απομάκρυνση ήταν εθελοντική, και με τη συγκατάθεση των γονιών. Αυτό αναφέρεται στα δυο πορίσματα της επιτροπής για τις Βαλκανικές υποθέσεις. Επιβεβαιώνεται στο πρώτο πόρισμα, Α 574, σχετικά με τα στοιχεία που αφορούν τα παιδιά, από τις ομάδες εργασίας 2 και 6. "Η μαζική απαγωγή ελληνόπουλων από τους αντάρτες με σκοπό να ανατραφούν σε ξένες χώρες, δεν έγινε δυνατόν να επιβεβαιωθούν από την επιτροπή αυτή. Το σχέδιο μεταφοράς ελληνόπουλων σε άλλες χώρες επιβεβαιώθηκε σε κάποιο βαθμό, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις βίαιης μεταφοράς τους."
Το συμπληρωματικό πόρισμα, Α 644, της Βαλκανικής επιτροπής βασίζεται σε συνεντεύξεις 30 μαρτύρων. Χαρακτηριστικό είναι ότι μόνο μια περίπτωση σε μια τέτοια κατάσταση αναφέρει  "βίαιη απαγωγή παιδιού" από τους γονείς του –χωρίς όμως να είναι σε θέση να αναφέρει τόπο και χρόνο. Ενδιαφέρουσα είναι η μαρτυρία άλλου μάρτυρα: "δεν ασκήθηκε κανενός είδους βία στην απομάκρυνση των παιδιών" –αλλά η μαρτυρία αυτή  υπάρχει μόνο στην έκθεση της ομάδας παρατηρητών. Διαγράφθηκε από το πόρισμα της Βαλκανικής επιτροπής, πόρισμα που οφείλει να βασίζεται στις εκθέσεις των ομάδων παρατηρητών! Ο συνταγματάρχης Σέππαρντ, ο οποίος εξέτασε προσεχτικά  τον χειρισμό της ερώτησης αυτής αναφερόμενος στα συμπεράσματα της επιτροπής γράφει:
    "Είναι σίγουρο ότι τα συμπεράσματα δεν βασίζονται στις εκθέσεις των ομάδων παρατηρητών της επιτροπής. Είναι καθήκον μου να εκφράσω την αγανάκτησή μου για τη διαστρέβλωση της αλήθειας και την εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου".

Γυναίκες κουβαλούν τρόφιμα στους αντάρτες

Άγραφα. Γυναίκες κουβαλούν τρόφιμα στους αντάρτες. Φωτο Σπύρος Μελετζής

    Σε επιστολή μιας επιτροπής του Λονδίνου υπογεγραμμένη από τον καθηγητή Σβέντρουπ Λουντέν, αναφέρεται:
    "Ο αντιπρόσωπός μας παρέμεινε τρεις μήνες σε ελληνικά χωριά, στα οποία υπάρχουν κατηγορίες για απαγωγές παιδιών, χωρίς να βρει καμιά απολύτως απόδειξη, ότι έστω και μια οικογένεια έχασε το παιδί της μ᾿ αυτόν τον τρόπο. Υπήρξαν αόριστες μόνο διαβεβαιώσεις ότι απήχθηκαν παιδιά από αυτό ή εκείνο το χωριό, αλλά όταν επικοινώνησε μαζί τους, παραπέμφθηκε από το ένα χωριό στο άλλο".
    Πάρα πολλά παιδιά δεν είχαν κάποιον δικό τους άνθρωπο να τα απομακρύνει. Δεν είχαν ούτε γονείς ούτε συγγενείς. Τρέπονταν σε φυγή από τα καιγόμενα χωριά, από δολοφονίες και βασανιστήρια, από αεροπορικούς βομβαρδισμούς και τον τρόμο. Οι αντάρτες συγκέντρωναν τα παιδιά που συναντούσαν στα δάση, και τους έλεγαν να προχωρήσουν πέρα από τα σύνορα. "Περπατούσαν και πήγαιναν πέντε - δέκα ή και περισσότερες ακόμα μέρες. Έτρωγαν φαγητό που οι αντάρτες τους είχαν δώσει. Όταν αυτό τελείωνε τρέφονταν με ρίζες. Τα μεγάλα παιδιά μετέφεραν τα μικρότερα. Έμοιαζαν με ζωντανούς σκελετούς όταν έφθαναν στα σύνορα" γράφει ο καθηγητής Σβέντρουπ Λουντέν ο οποίος το 1948 επισκέφθηκε παιδικές κατασκηνώσεις σε ανατολικές χώρες.
    Τα παιδιά που απομακρύνθηκαν με τη φροντίδα της Κυβέρνησης του Βουνού συνοδεύονταν, συνήθως, από γονείς των παιδιών. Η Κυβέρνηση του Βουνού έθεσε όρο, στις χώρες προορισμού, την εξασφάλιση της  ελληνικότητάς των παιδιών. Αυτό σημαίνει ότι η εκπαίδευση, κύρια, θα γίνεται στην ελληνική γλώσσα, κάτι που επιτεύχθηκε παρ᾿  όλες τις δυσκολίες για την εξεύρεση δασκάλων σε τόσο πολλά παιδιά.
    "Τα νεοφερμένα φωνάζουν και θέλουν να κρυφθούν, όταν ακούν το θόρυβο αεροπλάνου" γράφει ο άγγλος βουλευτής Λέσλι Σόλλεη, ο οποίος επισκέφτηκε παιδικούς σταθμούς στις ανατολικές χώρες. "γρήγορα όμως αντιλαμβάνονται ότι το αεροπλάνο εδώ δεν είναι επικίνδυνο όπως στην Ελλάδα. Τα παιδιά αυτά βρήκαν, επιτέλους, τη γαλήνη".
    Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε
κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.
    "Ξένε, πες στους Λακεδαιμόνιους ότι κειτόμεθα εδώ, πιστοί στους νόμους τους", εννοώντας: "σκοτωθήκαμε εδώ ακολουθώντας τις σπαρτιατικές παραδόσεις".
    "Όταν της ανακοίνωσαν πως θα την εκτελέσουν, αυτή πλύθηκε και στολίστηκε. Ετοιμάστηκε για να στηθεί μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα". Έτσι αντιμετώπισε το θάνατο η 24χρονη δασκάλα Ειρήνη Χίνη, στις 26 του Ιούλη 1946. Οι έλληνες και οι  ελληνίδες αντιστασιακοί διατηρούν τις παραδόσεις τους από τις Θερμοπύλες. Όταν η Μάρω Μάστρακα και οι εννέα συντρόφισσές της θα εκτελούνταν στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, τα χαράματα στις 10 του Μάη 1944, στήθηκαν στον τοίχο αφού πρώτα, τραγουδώντας, χόρεψαν το χορό του Ζαλόγγου. Λίγες μέρες πριν, στο ίδιο μέρος, την Πρωτομαγιά του 1944 εκτελέσθηκαν 200 φυλακισμένοι κομμουνιστές. Τραγουδώντας πέρασαν την τελευταία τους νύχτα. Με τραγούδια, φορτωμένοι σε καμιόνια, διέσχισαν τους δρόμους της Αθήνας προς το θάνατο.
    Η δικηγόρος Σόνια Βραντινγκ-Βέστερστολ το Φθινόπωρο του 1948, σε μια ομιλία της στη σουηδική βουλή για το ελληνικό ζήτημα, ανέφερε:
    "Δυστυχώς δεν είναι εύκολο να έχουμε, στη Σουηδία, αντικειμενικές πληροφορίες για ένα εξαιρετικά πολύπλοκο θέμα. Το υλικό από τα πρακτορεία ειδήσεων είναι εξαιρετικά διαφωτιστικό.
Διαβάσατε ίσως για τον προϊστάμενο του αμερικανικού ραδιοσταθμού στη Μέση Ανατολή, Γεώργιο Πόλκ, ο οποίος ήταν πιλότος μαχητικού αεροσκάφους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στις ανταποκρίσεις του από την Αθήνα εξέφραζε τη βαθειά του απογοήτευση για τις καταστροφές που προκαλούνται στη δημοκρατία που αυτός πίστευε ότι υπεράσπιζε. Ο  Πόλκ δολοφονήθηκε. Μια αμερικανική επιτροπή συστάθηκε με σκοπό τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Ένα μέλλος της επιτροπής αυτής ήταν ανταποκριτής της εφημερίδας Καθημερινά Νέα του Σικάγου, και παρέμεινε στη Στοκχόλμη σε όλη τη διάρκεια του πολέμου. Πρόσφατα επισπεύτηκε τη Στοκχόλμη όπου ανέφερε ό,τι η έρευνα, έδειξε πως η δολοφονία του Πόλκ δεν μπορούσε να έγινε από την πλευρά του Μάρκου (αντάρτες σημ. Τοξότη) αλλά από την άλλη πλευρά (την κυβερνητική σημ. Τοξότη)".
    Πληθώρα δημοσιευμάτων, από αμερικανικά και επηρεαζόμενα από  την Αμερική ΜΜΕ, καθώς και οι ανταποκρίσεις από την Ελλάδα παραποιούν τα γεγονότα μετατρέποντας το άσπρο σε μαύρο και το μαύρο σε άσπρο.
Η ωμή βία, που εκδηλώνεται με μαζικές εκτελέσεις, εκτοπίσεις και δολοφονίες, παρουσιάζονται σαν " δημοκρατία", ενώ όσοι αγωνίζονται ενάντια σ᾿  αυτήν την  "τάξη" χαρακτηρίζονται εχθροί της δημοκρατίας. Η ανοιχτή αμερικάνικη επέμβαση παρουσιάζεται σαν βοήθεια, ενώ μη αποδεδειγμένη βοήθεια από τις λαϊκές δημοκρατίες διαλαλείται σαν επιθετική ενέργεια. Ανθρωπιστικές πράξεις για να σωθούν αθώα παιδάκια από το θάνατο και τον αφανισμό, είναι αφορμή για προπαγάνδα ενάντια στους "ληστές παιδιών", ενώ δεν υπάρχει κανένα σχόλιο για αδίστακτη, βίαιη απομάκρυνση χιλιάδων πολιτών από τις εστίες τους που επιβάλλει η κυβέρνηση της Αθήνας.
    Ακόμα και στη Σουηδία άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι η επίσημη εκδοχή της κυβέρνησης των Αθηνών για την κατάσταση στην Ελλάδα είναι αστήρικτη.
    Αρχίζουμε να κατανοούμε ότι, η Κυβέρνηση του Βουνού και ο αγώνας των ανταρτών θα ήταν αδύνατος χωρίς τη βοήθεια του ντόπιου πληθυσμού ή αν ήταν ενάντια στα συμφέροντα των ελλήνων και, η κυβέρνηση των Αθηνών μπορεί να επιβιώσει μόνο με τη χρήση ωμής βίας και εξωτερικής βοήθειας.
    Σήμερα, όπως και στον απελευθερωτικό αγώνα των ελλήνων το 1821, η παγκόσμια πνευματική ελίτ στηρίζει  τον αγώνα των ελλήνων για ελευθερία, και οι εργαζόμενοι που ανήσυχοι παρακολουθούν την προετοιμασία για έναν καινούργιο παγκόσμιο πόλεμο, συνεργάζονται με όλες τις συνειδητές πατριωτικές δυνάμεις. Το μαρτύριο της Ελλάδας αποτελεί ζωντανό παράδειγμα για τους λαούς. Η Ελλάδα, είναι το πρώτο Ευρωπαϊκό θύμα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που αναζητεί την παγκόσμια κυριαρχία.
    Το παράδειγμα είναι διδακτικό. Η κατεύθυνση προκαλεί τρόμο.

(συνεχίζεται)

 

Παναγιώτης Καλογιάννης, Ιούλης 2015

 

<<προηγούμενο | επόμενο>>

 

 

Πηγή: Grekland! Med förord av Erik Blomberg, Margit Lindström

 

 

Σημείωση: Βίντεο, Η Αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας εδώ.

«Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδας» γυρίστηκε το 1948 από το Κινηματογραφικό Συνεργείο του ΔΣΕ «Η Ελεύθερη Ελλάδα». Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό ντοκουμέντο που περιπλανιέται στο Γράμμο και το Βίτσι, στις περιοχές που είχε υπό τον έλεγχό του ο ΔΣΕ αλλά και στις Λαϊκές Δημοκρατίες της Ουγγαρίας και της Τσεχοσλοβακίας.
     Το κινηματογραφικό συνεργείο του ΔΣΕ, αποτελούνταν από τους Γιώργο Σεβαστίκογλου, που έγραψε και το σενάριο, Απόστολο Μουσούρη και Μάνο Ζαχαρία. Ο τελευταίος μιλώντας στο «Ριζοσπάστη» εξηγούσε ότι η ταινία είναι καθαρό ντοκιμαντέρ χωρίς ίχνος μυθοπλασίας.
      Το μοντάζ και η επεξεργασία του ήχου έγιναν στην Πράγα, όπου πραγματοποιήθηκε και η πρώτη κλειστή προβολή της, παρόντος και του μεγάλου Τσεχοσλοβάκου ντοκιμαντερίστα, Γιόρι Σίβενς. Η πρώτη δημόσια προβολή της στην Ελλάδα έγινε αρχές του ’49 σε ένα χωριό του Βίτσι. Έκτοτε, τα «ίχνη» της χάνονται. Πολλές 10ετίες αργότερα, θα ανακαλυφθεί εντελώς τυχαία μια κόπια της στη Γαλλία από τον σκηνοθέτη Ροβήρο Μανθούλη. Την κόπια είχε ένας ιδιώτης που υποστήριξε ότι την αγόρασε νόμιμα από την Ταινιοθήκη της Τσεχοσλοβακίας μετά τη διάλυση της χώρας.
Πηγή TVXS

 

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.