"...διότι η Δημοκρατία είναι υπόθεση του κάθε ελεύθερου και τιμίου ανθρώπου που επιθυμεί να ζει ελεύθερος, αγαπά και θέλει να διαφυλάξει την ειρήνη.
Δεν είναι πολιτική όταν αξιώνει κανείς να σταματήσει το αιματηρό όργιο που εξαπολύθηκε στην Ελλάδα με δολοφονίες, συλλήψεις, μεσαιωνικά βασανιστήρια, δίκες, καταδίκες, εκτοπίσεις και φυλακίσεις εναντίων όλων των Ελλήνων ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων -αριστερών, κεντρώων, δεξιών, και μόνο ασυνείδητοι τυχοδιώκτες για να δικαιολογήσουν την απουσία τους από το εθνικό προσκλητήριο καταφεύγουν στην πιο φτηνή κατηγορία ότι ο Σύλλογος πολιτεύεται.
Στο διάστημα που μας πέρασε ο Σύλλογος.....εξυπηρέτησε συνολικά 52 Έλληνες... με σπίτι, ιατρική περίθαλψη, άδεια εργασίας...."

από τον απολογισμό του ΔΣ το 1968

Αποστολή στο Ακουρέιρι


Η φήμη των δέκα, γρήγορα ξαπλώθηκε σε όλη την Ισλανδία. Τη "δόξα" του Ρέικιαβικ που φιλοξένησε τους καταπιεσμένους από την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ δέκα "ήρωες", ζήλεψε το Ακουρέιρι. Ένα μικρό ψαροχώρι στο βάθος ενός πανέμορφου φιόρδ στη Βόρεια Ισλανδία. Ζούσε εκεί και ένας έλληνας, ασχολούμενος με το ψάρεμα μπακαλιάρου, ξένος με τα δρώμενα στην Ελλάδα.

Ισλανδία, Ακουρέιλι

Ζήτησαν να πάει κάποιος να τους μιλήσει για την κατάσταση στην Ελλάδα, το ρόλο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στη χώρα μας.

Το "Επαναστατικό καθήκον" απαιτούσε να μην απογοητευθούν οι ψαράδες. Ο Γιάννης Τσιπράς ανέλαβε το καθήκον αυτό. Ύστερα από πολύωρο ταξίδι, επιβάτες και Ι.Χ., έφθασαν σώοι στον προορισμό τους. Κουρασμένοι από το χωματόδρομο, με πέτρες σε πολλά σημεία, που έπεφταν από τους πάγους.

Τσιπράς αποστολή στο Ακουρέιρι

Στην αίθουσα της συνάντησης τον περίμενε ένας ισλανδός με μπολσεβίκικο καπέλο. Τον χαιρέτησε στρατιωτικά και συζητώντας περίμεναν ...τα πλήθη. Πέρασαν 15, 30 λεπτά χωρίς να εμφανισθεί κανένας. Μετά από μια ώρα αναμονής στην αίθουσα ήταν μόνο οι δυό τους. Τότε ο ισλανδός σηκώνεται, δηλώνει απογοητευμένος από τους συντρόφους και τους συμπατριώτες του, χαιρετάει στρατιωτικά και...αποχωρεί.

Η αποστολή του Γιάννη... ολοκληρώθηκε.

 

"Συνύπαρξη".

Στο Ρέικιαβικ ζούσαν δυό έλληνες. δούλευαν στον ίδιο χώρο αλλά, δεν μιλούσαν μεταξύ τους γιατί... διαφωνούσαν πολιτικά.

Επιστροφή.


"Ρώτησα ένα λουλούδι, ένα πουλί και έναν άνθρωπο τι είναι η αγάπη, και το λουλούδι άνθισε, το πουλί κελάηδησε και ο άνθρωπος δάκρυσε".


Ήρθε η μέρα του γυρισμού. Και οι πέντε, ήταν άυπνοι και καθυστερημένοι. Στο αεροδρόμιο ήταν πολλοί ισπανοί. ένα αεροπλάνο με προορισμό το Τορόντο ερχόμενο από την Ισπανία είχε σταματήσει για λίγο εκεί. Τα μεγάφωνα ανακοίνωσαν την αναχώρηση για το Τορόντο. Δυό έλληνες, μη γνωρίζοντας αγγλικά, άκουσαν για αναχώρηση και βιάστηκαν να πάρουν καλές θέσεις. Ένας τρίτος, είπε ότι δεν είναι το σωστό αεροπλάνο, θα πάνε στο Τορόντο. Δεν πειράζει λέει άλλος. Θα πάνε μια βόλτα μέχρι εκεί, θα πιούν τον καφέ τους και... θα του στείλουν στη Στοκχόλμη. Η επιμονή ενός ισπανού να καθίσει στη θέση του ακύρωσε τον πικρό καφέ στο Τορόντο.

 

Παναγιώτης Καλογιάννης. Φλεβάρης 2013

 

Προηγούμενο: Δέκα έλληνες στην Ισλανδία