.

Πολιτιστική Στέγη –Παροικιακή παρακμή


Το Ίδρυμα «Ελληνική Πολιτιστική Στέγη Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» (Ίδρυμα, Στέγη) βρίσκονταν σε πρωτοφανή διοικητικό κυκεώνα, όταν ο σημερινός πρόεδρός της πρωτοεμφανίστηκε (ύστερα από χρόνια παραμονής στη Στοκχόλμη) στην οργανωμένη παροικία –και έγινε πρόεδρος του Ιδρύματος. Την περίοδο εκείνη οι διαμαρτυρίες, η ηλεκτρονική και η συνήθης αλληλογραφία, τα τηλεφωνήματα από αρμόδιους και αναρμόδιους, από σχετικούς και άσχετους με το Ίδρυμα, βομβάρδιζαν καθημερινά την εποπτεύουσα αρχή του Ιδρύματος (Länsstyrelsen)  με αποτέλεσμα ο ευτελισμός, η απαξίωση της ελληνικής παροικίας, του Έλληνα, που προκαλούσαν ελάχιστα άτομα στην σουηδική υπηρεσία να σκαρφαλώσουν στο ζενίθ, να αγγίξουν την ψηλότερη κορυφή του Everest.

    Ο πρόεδρος αρνήθηκε να μου δώσει την ηλεκτρονική αλληλογραφία, της τελευταίας μόνο βδομάδας, λέγοντας: «είναι δημόσια έγγραφα και δεν δίνονται». Άσχημο ποδαρικό έκανε, σκέφτηκα. Κάνει επίδειξη πνεύματος λέγοντας ανακρίβειες, και πήγα στην αρμόδια υπηρεσία (Länsstyrelsen) να πάρω την αλληλογραφία.

    Ήταν έκδηλος ο εκνευρισμός στον τόνο της φωνής του υπεύθυνου για το Ίδρυμα υπαλλήλου, από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, όταν η υπάλληλος υποδοχής (reception) του ανήγγελλε: «ένας Έλληνας είναι εδώ». Ο επιθετικός, ο εχθρικός τρόπος (τελείως ξένο, άγνωστο για σουηδό υπάλληλο) που με αντιμετώπισε ήταν έκδηλος. Δεν έκανε άλλωστε, καμιά προσπάθεια να μην γίνει φανερός. «Δεν έχω περισσότερα από 2΄» είπε εκνευρισμένος και σε έντονο τόνο, σχεδόν περιφρονητικά, και κατάλαβα ότι από μέσα του είχε ενεργοποιήσει όλα τα σουηδικά «γαλλικά».

    Αφού ζήτησα συγγνώμη για την ενόχληση, του συστήθηκα και του είπα το σκοπό της επίσκεψής μου, το πρόσωπό του γαλήνεψε και ο τόνος της φωνής του, αμέσως, άλλαξε. ηρέμισε, και ένας άλλος, γνήσιος σουηδός, στέκονταν μπροστά μου. Προσέφερε καφέ, και μιλήσαμε περισσότερο από μια ώρα για την ανωμαλία που έδερνε το Ίδρυμα.


Μάχη οπισθοφυλακής για το νέο καταστατικό

    Το τελευταίο διάστημα η εποπτεύουσα αρχή (Länsstyrelsen) του Ιδρύματος και το Kammarkollegiet εξετάζουν τις καταστατικές αλλαγές που το συμβούλιο του Ιδρύματος ψήφισε και ζητάει την έγκρισή τους.
Διαβάζοντας την αλληλογραφία με τις αρμόδιες υπηρεσίες για την ψήφιση / απόρριψη των προτεινόμενων αλλαγών (από υπεύθυνους, αρμόδιους, και αναρμόδιους), ήρθαν στη μνήμη μου τα προαναφερθέντα. Μπορεί το κλίμα, σήμερα, στις σουηδικές υπηρεσίες να μην έχει εξελιχθεί σε νοσηρό. Είναι όμως έκδηλα ανησυχητικό, απογοητευτικό, θλιβερό για όποιον διαβάζει τις αλληλοκατηγορίες των δύο προέδρων (Ομοσπονδίας και Ιδρύματος) τόσο προς τις σουηδικές υπηρεσίες όσο και για τις μεταξύ τους διαφορές, που έχουν αποδέκτη το Kammarkollegiet. 

    Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας προσπαθεί να αποτρέψει την έγκριση των καταστατικών αλλαγών, και προβάλλει τον όψιμο σύλλογο του Άη-Γιάννη σαν φορέα του Ιδρύματος. Απαντώντας ο πρόεδρος του Ιδρύματος, προβάλλει δικαστικές αποφάσεις που εκθρόνισαν τον νέο Άη-Γιάννη και ενθρόνισαν (την αρχική ενορία) τον δικό του Άη-Γιάννη. Και οι δυο αποσιωπούν (με αποτέλεσμα το Kammarkollegiet να μην έχει σωστή πληροφόρηση) αυτό που είναι κοινό μυστικό τόσο στην παροικία, όσο και σε συμβούλους του Ιδρύματος. Ότι, δηλαδή, η αρχική ενορία του Αη-Γιάννη σταμάτησε να υπάρχει προ πολλού (υπάρχει μόνο στα χαρτιά) όταν η φύση έκανε το καθήκον της, και οι πρώτοι πιστοί που με αγνά και καθαρά συναισθήματα ίδρυσαν την ενορία έπαψαν να βρίσκονται ανάμεσά μας. Ο καυγάς όμως γίνεται για τους 7 συμβούλους του Άη-Γιάννη που εξασφαλίζουν την πλειοψηφία στο συμβούλιο, και στο ταμείο.

    Μια άλλη θέση του προέδρου της Ομοσπονδίας με την οποία, δικαιολογημένα, ζητάει να μην εγκριθούν οι καταστατικές αλλαγές είναι η μείωση των απεσταλμένων της Ομοσπονδίας στο Ίδρυμα, από τρεις σε έναν. Δεν αναδεικνύει όμως την ανωμαλία αυτή, αναφέροντας ταυτόχρονα και τον αριθμό των μελών του κάθε φορέα του Ιδρύματος. Γιατί, μόνο ο αριθμός των ατόμων που απαρτίζουν τα συμβούλια των Συλλόγων της Ομοσπονδίας είναι σχεδόν ισάριθμα με τα μέλη των όλων των υπόλοιπων φορέων του Ιδρύματος (μόνο το σχολείο ελεύθερου χρόνου έχει ικανό αριθμό μελών). Δεν αναδεικνύει επίσης ένα πρόβλημα δημοκρατικής διαδικασίας/λειτουργίας, γιατί το ίδιο άτομο μπορεί να ψηφίζει σε πολλούς φορείς του Ιδρύματος (Γυναικείο τμήμα Κοινότητας Στοκχόλμης, Κοινότητα Στοκχόλμης, Σουηδο-Κυπριακό Σύλλογο, Ηπειρωτική Αδελφότητα, Σχολείο και Αη-Γιάννη). Μπορεί να μην είναι εκλογές βίας, σίγουρα όμως, είναι εκλογές νοθείας για το Ίδρυμα.

    Ο πρόεδρος του Ιδρύματος, κατά την προσφιλή του συνήθεια, προβάλλει τον εγωκεντρισμό του, γράφει ανακρίβειες ή αποκρύπτει την κατάσταση που επικρατεί σε Συλλόγους/Κοινότητες, ενώ αφιερώνει πολλές σελίδες να μαυρίσει, να απαξιώσει την Κοινότητα Βόρειας Στοκχόλμης. Δεν εξηγεί γιατί οι προτεινόμενες αλλαγές δίνουν τη δυνατότητα σε μια Κοινότητα (της Στοκχόλμης) να έχει δύο συμβούλους στο Ίδρυμα, και η Ομοσπονδία (στην οποία η Κοινότητα Στοκχόλμης είναι μέλος) μόνο έναν!!. Και το κυριότερο. Δεν αναφέρεται στην «οικειοποίηση» του Ιδρύματος από την Κοινότητά του, κλπ.

    Εκεί, όμως, που ο πρόεδρος του Ιδρύματος παίρνει βραβείο υποκρισίας, αναδεικνύεται ακατάλληλος για την οικονομική διαχείριση του Ιδρύματος, αποκαλύπτει ότι οι αρχές λειτουργίας του Ιδρύματος έχουν δευτερεύοντα, περιθωριακό χαρακτήρα και επιβεβαιώνει θέση του Τοξότη ότι: χρήματα του Ιδρύματος χρησιμοποιούνται από τον πρόεδρό του για να ισχυροποιήσουν την θέση του, είναι η απαίτησή του προς τον πρόεδρο (Ομοσπονδίας και Κοινότητας Βόρειας Στοκχόλμης) να λογοδοτήσει, πώς, και σε ποιες πολιτιστικές εκδηλώσεις χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα που η Βόρεια Στοκχόλμη χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα. Και το χειρότερο. Γνωρίζει ότι τα χρήματα αυτά, παραβαίνοντας ο ίδιος το καταστατικό του Ιδρύματος, ΔΕΝ δόθηκαν για πολιτιστικές εκδηλώσεις αλλά για άλλο σκοπό, και ουσιαστικά απαιτεί από τον πρόεδρο της Κοινότητας, να γράψει ανακρίβειες, όπως και ο ίδιος έπραξε γράφοντας στα πρακτικά του Ιδρύματος, ότι τα χρήματα δόθηκαν για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Η 10ετής παραμονή του προέδρου στη Στέγη, η εμμονή του να είναι ισόβιος πρόεδρος, δείχνει ότι έχει προσβληθεί από «Κακίστη νόσο της ψυχής, την οποία δύνασαι να ονομάσεις προεδροτυφία εάν πρόεδρος [...]», για να θυμηθούμε τι προέτρεπε, μεταξύ άλλων, στον πρώτο διάλογό του ο Κοραής τον Καποδίστρια να αποφύγει. Και [...] ρωτά αν ο Καποδίστριας εθεράπευσε την «τιτλοτυφία». Δυστυχώς δεν μπορούμε να αναφωνήσουμε: «Εύγε του!», όπως έκανε ο Κοραής για τον Καποδίστρια. Παρακολουθώντας την αλληλογραφία και τις αλληλοκατηγορίες των δυο προέδρων, δεν βλέπουμε το αριστούργημα του Μονιτσέλι «Ο κλέψας του κλέψαντος», ταινία με ανθρώπινο και συναισθηματικό εκτόπισμα, αλλά γινόμαστε μάρτυρες ενός κλίματος με αποχρώσεις διάτρητες από τόνους απαρηγόρητα μελαγχολικούς, με θέμα ο «ψευδόμενος». 


Οικονομική διαφάνεια

    Η οικονομική διαχείριση του Ιδρύματος επιβάλλεται να μην έχει σκιές. Η οικονομική καθαρότητα οφείλει να είναι προτεραιότητα και καθήκον τόσο του προέδρου όσο και των συμβούλων. Ο Τοξότης αναφερόμενος στην αναγκαιότητα αυτή, έγραψε ότι: για κάθε χρηματικό ποσό που δίνεται σε οποιονδήποτε, ο χρηματοδοτούμενος σε τακτό χρονικό διάστημα, που θα ορίζεται, οφείλει να αποδεικνύει με έγκυρες αποδείξεις πώς, πού, πότε χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα. Διαφορετικά, όλα ή όσα χρήματα δεν χρησιμοποιήθηκαν για τον σκοπό που δόθηκαν, να επιστρέφονται στο ταμείο του Ιδρύματος. Ούτε μια κορώνα μαύρο χρήμα, θα πρέπει να είναι κύριο μέλημα, κανόνας απαράβατος. Τι δεν καταλαβαίνετε κύριοι σύμβουλοι του Ιδρύματος; Γιατί δεν συμφωνείτε και δεν ακολουθείτε τις θέσεις αυτές που δεν αφήνουν σκιές στα οικονομικά του Ιδρύματος

    Ακολούθησε ο πρόεδρος του Ιδρύματος την άποψη να συμβουλευτεί νομικό, ειδικευμένο σε ιδρύματα για τις καταστατικές αλλαγές; Ποιος νομικός σύμβουλος του Ιδρύματος διαβεβαίωσε ότι οι προτεινόμενες αλλαγές θα εγκριθούν;  Γιατί αναγκάστηκε υπάλληλος στο Kammarkollegiet να προβεί σε διορθώσεις, ακόμα και συντακτικές; Γιατί αναγκάστηκε να λειτουργήσει σαν νομικός σύμβουλος του Ιδρύματος; Συνεχίζει το Ίδρυμα να έχει (αν έχει) τον ίδιο νομικό σύμβουλο ύστερα από το φιάσκο αυτό;


«Μάννα εξ ουρανού» –ένα ανέλπιστο δώρο.

    Σύμφωνα με το σημερινό καταστατικό, η έγκριση καταστατικών αλλαγών απαιτεί 13 ψήφους από τους 17 συμβούλους. Οι καταστατικές αλλαγές δεν έγιναν ασκασδαμυκτί. Διατυπώθηκαν και ήταν γνωστές πριν από έξι χρόνια. Το χρονικό διάστημα των έξι χρόνων το χαρακτηρίζει:

  1. Η πλήρης αδιαφορία των φορέων του Ιδρύματος για τις καταστατικές αλλαγές.
  2. Η παντελής έλλειψη διαλόγου στην παροικία. Μόνο ο Τοξότης αναφέρθηκε πριν πέντε χρόνια στις προτεινόμενες αλλαγές. ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος δεν ενδιαφέρθηκε. Κανείς από αυτούς που σήμερα θρηνούν και σχίζουν τα ιμάτιά τους.
  3. Η προσπάθεια του προέδρου να διαμορφωθεί ένα καταστατικό τέτοιο, ώστε να δίνει τη δυνατότητα σε επιτήδειους να ελέγχουν και να εκμεταλλεύονται το Ίδρυμα. Και το πέτυχε!
  4. Η παντελής απουσία από οποιονδήποτε προβληματισμό των τακτικών/αναπληρωματικών συμβούλων, μελών ή προσκείμενων στο ΣΥΡΙΖΑ, στην διαμόρφωση του νέου καταστατικού. Η μόνη τους συμβολή ήταν η αμφισβήτηση του Άη-Γιάννη, και η εξέλιξη, ουσιαστικά, τους δικαίωσε στο θέμα αυτό.

Στο άμεσο παρελθόν, η εύρωστη οικονομία (λόγω επιδομάτων) της Ομοσπονδίας, αλλά και της Κοινότητας Βόρειας Στοκχόλμης (από τη λειτουργία του μπαρ) ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τη σημερινή, ενώ αντίθετα η οικονομία του Ιδρύματος παρέπαιε. Αντίθετα, σήμερα τα έσοδα από την εμπορική εκμετάλλευση όλων των χώρων της Στέγης είναι θέλγητρο αρκετό για να ερωτευθούν μερικοί το Ίδρυμα. Γι’ αυτό και ο κακός δαίμονας της παροικίας, η κομματικοποίηση, κατακλύζει το Ίδρυμα διχάζοντας την παροικία.


Οι άμεσα υπεύθυνοι.

    Το ανέλπιστο δώρο, το «μάννα εξ ουρανού» για να διαμορφωθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία, δημιουργήθηκε από την παντελή έλλειψη γνώσης του καταστατικού του Ιδρύματος, των σκοπών της Στέγης που οι δωρητές όρισαν, και της άγνοιας του νόμου για τα ιδρύματα των συμβούλων που ήταν μέλη, ή πρόσκεινταν στον ΣΥΡΙΖΑ.

    Οι ΣΥΡΙΖΑίοι σύμβουλοι και μη, καταδίκαζαν άκριτα τον πρόεδρο χωρίς να κάνουν την ελάχιστη νοητική προσπάθεια να σκεφτούν και να συμβάλλουν δημιουργικά στην προώθηση των σκοπών του Ιδρύματος. Έχοντας πάρει διαζύγιο από οποιονδήποτε προβληματισμό για τα ζητήματα της παροικίας, ασχολούνταν μόνο με θέματα κομματικής ίντριγκας και εσωκομματικής κουζίνας. Και διέπρεψαν!!. Μένοντας ακίνητοι περίμεναν να τους έρθουν όλα στο πιάτο, χωρίς να κουνήσουν ούτε το δάχτυλό τους. Μάταια, όμως, γιατί κάποιοι άλλοι πιο δραστήριοι έφτιαξαν το πιάτο και το τρώνε μόνοι τους. Άλογες ενέργειές τους, προκάλεσαν (αδικαιολόγητα) τη διαγραφή τους. Άραγε, κατάλαβαν το νόημα του Πριηνέα Βίαντα (625-540 π.Χ.) «Νόει το πραττόμενον» (Να έχεις συναίσθηση των πράξεών σου); Έχουν συναίσθηση ότι οι αντικαταστάτες τους διαμόρφωσαν την απαραίτητη πλειοψηφία ώστε να ψηφιστούν οι προτεινόμενες αλλαγές;


Προώθηση πολιτισμού, ή κομματικές διακηρύξεις;

   Δυστυχώς, τόσο για τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας όσο και αυτόν του Ιδρύματος, ο ελληνικός πολιτισμός δεν αποτελεί άξονα της ενότητας των Ελλήνων της παροικίας, ώστε οι πολιτιστικές εκδηλώσεις να συγκροτούνται γύρω από τον Παρθενώνα. Άξονας ενότητας θεωρείται η κρατική υπηκοότητα, γι’ αυτό στις όλο και περισσότερο ολιγομελείς κομματικές παρατάξεις έχει μεταλαμπαδευτεί το πολιτικό κλίμα της πατρίδας το οποίο βρίσκεται μόνιμα σε κρίση, με αποτέλεσμα η παροικία να βρίσκεται ποδηγετούμενη από κομματικές φατρίες, στις οποίες κυριαρχούν αφυδατωμένες σε αξιοπιστία (για τα παροικιακά θέματα) κομματικές ελίτ.

    Πάγια θέση του Τοξότη είναι η δημοσίευση της αλληλογραφίας σε ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας/Στέγης ώστε ο κάθε ενδιαφερόμενος, έχοντας σωστή ενημέρωση να αντλεί τα συμπεράσματά του. Δυστυχώς, οι πρόεδροι επιβάλλουν πλήρη συσκότιση στην πληροφόρηση και στον δημόσιο διάλογο, και μάλιστα σε μια χώρα όπου δεν τίθεται κανένα εμπόδιο έκφρασης. Θεωρούν την υπόθεση της ενημέρωσης προσωπική και δεν ενημερώνουν ούτε τα μέλη των συμβουλίων τους. Να αναφερθούμε, ξανά, στον μεγάλο Δάσκαλο του Γένους, με την προτροπή του προς τον Καποδίστρια ν’ αποφύγει «Τον περιορισμό της ελευθεροτυπίας, ακόμα κι αν άδικα τον κρίνουν».

   Παναγιώτης Καλογιάννης. Γενάρης 2021

 

  <προηγούμενο | επόμενο >

 

   Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.