Στέγη –καταστατικές προτάσεις

Είναι κοινό μυστικό στην Ελληνική Παροικία της Στοκχόλμης, τα χρόνια οργανωτικά και διοικητικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Ίδρυμα Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος (Στέγη). Προβλήματα τα οποία απορρέουν, ανάμεσα στ’ άλλα, από την προσπάθεια προσωπικού ή κομματικού ελέγχου του Ιδρύματος. Τα τελευταία δυο – τρία χρόνια ο πρόεδρος της Στέγης συνετέλεσε αποφασιστικά, στην αποκατάσταση της άθλιας εικόνας του Ιδρύματος, στην υπεύθυνη υπηρεσία της Νομαρχίας της Στοκχόλμης, για τα Ιδρύματα .

   Δεν έλαβε υπ’ όψη του, όμως, τις ιδιαιτερότητες της Στέγης που πηγάζουν, μεταξύ άλλων, από τη συμμετοχή μόνο ελλήνων στο ΔΣ της Στέγης, προβλήματα που δημιουργούνται –από άγνοια για τη λειτουργία Ιδρυμάτων, αδυναμία συνεργασίας για επίτευξη προκαθορισμένου στόχου κλπ. Έμεινε πιστός –μην προάγοντας το διάλογο σε ιστοσελίδα για τα προβλήματα της Στέγης–, στα καταστατικά και τον Νόμο για τα ιδρύματα. Ενημερώνοντας τους φορείς του Ιδρύματος, θεωρούσε ότι ταυτόχρονα ενημέρωνε την ελληνική παροικία, αφού οι φορείς με τη σειρά τους θα διοχέτευαν τον προβληματισμό στα μέλη τους. Αυτά όμως συμβαίνουν σε ζωντανούς οργανισμούς, όχι στους φορείς που απαρτίζουν το Ίδρυμα.

   Ο Αλέξανδρος Φράγκος, ο εμπνευστής του Ιδρύματος, είχε και την επινόηση να συμμετέχουν σ’ αυτό οι μεταναστευτικές οργανώσεις δίνοντας πρωτεύοντα ρόλο στην Ομοσπονδία. Γρήγορα διεπίστωσε τις αδυναμίες που πήγαζαν από τη δομή αυτή. Με γράμμα του στον Έλληνα Πρέσβη, στις 5 Δεκεμβρίου 1985, υποστηρίζει την ανάγκη αλλαγής του καταστατικού «[…] έτσι ώστε ν’ ανταποκρίνεται στους σκοπούς του ιδρύματος που είναι η πολιτιστική προβολή της Ελλάδας προς το ελληνικό και το σουηδικό κοινό […]». Ο δικηγόρος Söderström  τον οποίο συμβουλεύονταν, και που ο ίδιος ο Πονηρίδης είχε υποδείξει, τόνισε ότι πρέπει: «με κάποιο τρόπο να συμμετέχει το Ελληνικό κράτος μέσω της Ελληνικής Πρεσβείας». (Θα πρέπει να κριθεί η άποψη αυτή με το κλίμα του 1985, όχι το σημερινό).
   Συνεχίζοντας ο Φράγκος γράφει ότι, ο πρέσβης Γ. Σέκερης είχε συμβουλέψει: «αν ο σκοπός μας είναι να κάνομε ένα ίδρυμα με σκοπό την πολιτιστική προβολή όπως των άλλων κρατών στη Σουηδία, Ιταλίας, Γαλλίας, Φινλανδίας, θα πρέπει να βρεθεί μια νομική μορφή τέτοια που το Ελληνικό Κράτος μέσω της Ελληνικής Πρεσβείας να συμμετέχει στην οργάνωση και διαχείριση του Ιδρύματος». –απαραίτητη προϋπόθεση βέβαια είναι, ο πολιτιστικός ακόλουθος να ασχολείται με τα καθήκοντά του…
   Ο Τοξότης έχει ασχοληθεί με τον μαρασμό του μεταναστευτικού κινήματος –μόνο οι μεταναστοπατέρες δεν τον αντιλαμβάνονται–, και τις άμεσες επιπτώσεις του στο Ίδρυμα, αφού μεταναστευτικοί φορείς το απαρτίζουν. Έχει τονίσει την αναγκαιότητα της αλλαγής του καταστατικού της Στέγης ώστε το Ίδρυμα να μπορεί να λειτουργεί απρόσκοπτα τις επόμενες δεκαετίες στην κατεύθυνση των σκοπών που οι δωρητές του καθόρισαν.   

   Πρόσφατα, μια τετραμελής επιτροπή, απ την πλευρά της Στέγης, μελέτησε και κατέθεσε τις προτάσεις της για την αλλαγή του καταστατικού. Η πρόταση προβλέπει ότι, όλοι οι φορείς του Ιδρύματος (Ενορία του Αι-Γιάννη, Ομοσπονδία, Γονείς και Κηδεμόνες, Ηπειρωτική Αδελφότητα, Κοινότητα Στοκχόλμης, Γυναικείο Τμήμα Κοινότητας Στοκχόλμης, Σουηδο-Κυπριακός σύλλογος) θα εκπροσωπούνται με ένα άτομο ο καθένας. Επιπλέον, τέσσερα άτομα θα είναι κοινής αποδοχής, και οι πρόεδροι του Ιδρύματος αν δεν είναι αντιπρόσωποι, θα μπορούν, εφόσον το επιθυμούν να είναι ισόβια μέλη του Ιδρύματος!!! Προτάσεις, από τον Τοξότη, για τη δημιουργία επιτροπών, ώστε να βοηθηθεί και να ενισχυθεί το συμβούλιο, να γνωρίσουν περισσότερα άτομα το Ίδρυμα και να αποτελέσουν επόμενους συμβούλους του δεν εισακούστηκαν.

   Με τη συμμετοχή των προέδρων, δεν είναι μόνο ο αριθμός των συμβούλων του Ιδρύματος ακαθόριστος, αλλά προκύπτουν αυτόματα καινούργια προβλήματα. Ένας αποτυχημένος πρόεδρος π.χ., θα είναι ισόβιο μέλος του συμβπυλίου και θα αποφασίζει για τις τύχες του Ιδρύματος. Δεν πρέπει, επίσης, να ξεχνάμε ότι η εξουσία φθείρει. Ότι ο άνθρωπος έχει αδυναμίες και ικανότητες περιορισμένες. Αλλά, το κυριότερο. Η παράδοση στη Στοκχόλμη δείχνει πως άνθρωποι τυχαίοι, έγιναν σπουδαίοι και στη συνέχεια αποδείχτηκαν μοιραίοι. Λειτούργησαν σαν ηγεμόνες που άκουγαν μέσα τους να χτυπάν τα τύμπανα του εγωισμού, της αλαζονείας, του συμφέροντος και του αυταρχισμού. Ασχολήθηκαν, με το προσωπικό τους συμφέρον –εκμεταλευόμενοι τη θέση τους– φορτώνοντας την παροικία προβλήματα. Πρέπει να διδαχθούμε απ' το παρελθόν.

   Γι’ αυτό, σε αντίθεση με την πρόταση της επιτροπής, ο Τοξότης υποστηρίζει ότι πρέπει να προσδιορίζεται ο χρόνος παραμονής στο συμβούλιο των συμβούλων και του προέδρου. Π.χ. δυο συνεχή συμβούλια, και θα μπορούν να επανέλθουν ύστερα από τέσσερα χρόνια, επειδή ο χρόνος του συμβουλίου προτείνεται να είναι τετραετής. 

   Αν η πρόταση της επιτροπής γίνει αποδεκτή, δίνει τη δυνατότητα σε μια οργανωμένη ομάδα να χειραγωγήσει το Ίδρυμα. Εκεί αποσκοπεί η εξίσωση της Ομοσπονδίας –η οποία εκπροσωπεί και έλληνες εκτός Στοκχόλμης– με φορείς που τα μέλη τους είναι τόσα, όσα και το συμβούλιό τους. Δεν μπορεί να είναι άσχετη η πρόταση αυτή με την καινούργια πλειοψηφία που διαμορφώθηκε στην Ομοσπονδία. Οι πλειοψηφίες όμως έρχονται και παρέρχονται. Άλλωστε το ΚΚΕ Εσωτερικού, το οποίο είχε τον έλεγχο σε όλα τα συμβούλια κάποτε, σήμερα είναι μακρινός απόηχος. Στον απόλυτο έλεγχο του Ιδρύματος σκοπεύει η πρόταση –ο κάθε φορέας να εκπροσωπείται από ένα άτομο–, και το δικαίωμα που δίνει στους προέδρους να συμμετέχουν ισόβια στο συμβούλιο.

   Σε τι διαφέρει η πρόταση αυτή, με την προσπάθεια που έγινε από προηγούμενο συμβούλιο να αλλάξει το καταστατικό και να μεταβιβάσει το Ίδρυμα σε μια μικρή παρέα; Κατακρίθηκε, και πολύ σωστά, η προσπάθεια αυτή τότε. Και οι δυο διαμορφωμένες ομάδες, αποβλέπουν, η κάθε μια για τον εαυτό της, στον απόλυτο έλεγχο της Στέγης και, «βλάπτουν το ίδιο τη Συρία». Συγκρούονται με τη θέληση των δωρητών, να ανήκει η Στέγη στην Ελληνική Παροικία, διαιωνίζουν τις τριβές και παρεκκλίνουν από τους προκαθορισμένους στόχους της Στέγης

   Η πρόταση αυτή εύκολα μπορεί να ερμηνευθεί σαν προσπάθεια να κατοχυρωθούν τα κτίρια σε μια ομάδα, αφού δεν μπόρεσαν να τα πουλήσουν στο παρελθόν. Αν αυτό δεν ισχύει, μένει να διατυπωθεί με προτάσεις που θα το αποκλείει, και θα δυσκολεύει τη δημιουργία μιας «δικής μας» πλειοψηφίας, «[…] έτσι ώστε ν’ ανταποκρίνεται στους σκοπούς του ιδρύματος που είναι η πολιτιστική προβολή της Ελλάδας προς το ελληνικό και το σουηδικό κοινό […]».

 

     Παναγιώτης Καλογιάννης, Νοέμβρης 2016.