Μετανάστευση.

Ευλογία ή κατάρα;.

Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, 540.069 μετανάστευσαν τη δεκαετία 1955-64 με κύριο προορισμό τη Δ. Ευρώπη. Οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν το 30% των μεταναστών προς τη Δ. Γερμανία.

Το 1965 μετανάστευσαν 117.167. Κύριος προορισμός η Γερμανία( 80.569). Οι μετανάστες του 1965, προέρχονται κύρια από τη Μακεδονία (44.901).

Απ τους μετανάστες της χρονιάς αυτής, οι 29.718 είναι εργάτες βιομηχανίας και βιοτεχνίας. Οι 52.328 ανειδίκευτοι.
Η εθνική αιμορραγία, είναι συνεχής τη δεκαετία 1955-1964.
Οι μετανάστες αυξάνονται και ο πληθυσμός μειώνεται κατά 25.000 το χρόνο.

Στατιστική 1964:

Μετανάστες 100.072. Φυσική αύξηση του πληθυσμού 81.377.
Μείωση πληθυσμού κατά 24.192.

ΜΕΓΑΛΕΙΟ και ΠΑΡΑΚΜΗ

του Μεταναστευτικού κινήματος 1960 – 2009 

Μέχρι το τέλος του 66, οι περισσότεροι έλληνες βρίσκονται στη νότια Σουηδία. Κύριος τόπος απασχόλησής των είναι το εργοστάσιο.

Σύλλογος Στοκχόλμης, πρώτα βήματα.

Γέννημα των αναγκών και συμφερόντων των Ελλήνων που συγκεντρώνονταν στη Στοκχόλμη, ήταν η ελληνόφωνη

Το πλοίο φεύγει

Στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.

εκπαίδευση στα παιδιά, και η ίδρυση  συλλόγου. Αξίζει να παρατηρήσουμε τους προωθημένους στόχους τους.

Ο Αυξανόμενος αριθμός, “...δείχνει την επιτακτική ανάγκη της συσπειρώσεως σε Συλλόγους για την αντιμετώπιση των συμφερόντων τους και την δημιουργία Παροικίας με εκδηλώσεις και χαρακτηριστικά Ελληνικά” ( Ανακοίνωση Σουηδό-Ελληνικός Σύλλογος Στοκχόλμης  35/66 GR ).
Στο καταστατικό που ψηφίσθηκε  στις 8 Νοεμβρίου 1964, διαβάζουμε.

Ακολουθώντας την παράδοση που έχουμε να “διαλεγόμαστε”, ο Μητροπολίτης, «σεβόταν» την άποψη του άλλου πολιτισμένα ....μα τόσο πολύ πολιτισμένα που προσπάθησε να του βγάλει το μάτι από πίσω.
Ο Μητροπολίτης Θυατείρων και Μεγάλης Βρετανίας, οικειοποιείται το ρόλο του ηθικοδιδάσκαλου. Θεωρεί ότι πηγή της ηθικής είναι ο θεός, και εξαφάνισε κάθε “δυσκολία” για  ...το σύλλογο. Δίνει το δικαίωμα στον εαυτό του να διαλύει και να ορίζει συμβούλιο της αρεσκείας του.

Σύλλογοι και οργανώσεις στη Στοκχόλμη το 1967.

Οι Έλληνες μετανάστες της Στοκχόλμης είχαν πλαισιώσει τον  Σουηδό-Ελληνικό Σύλλογο Στοκχόλμης. Ελάχιστοι, ήταν μέλη του φασιστικού συλλόγου “ΕΛΛΑΣ”. Μερικοί απ΄ αυτούς κυκλοφορούν ανάμεσά μας, έχοντας  αλλάξει το μαύρο με πολύχρωμο κοστούμι. Δραστηριοποιούνται, μεταξύ άλλων, στους αυτοαποκαλούμενους “Φίλους της Στέγης”,  ακόμα και στο συμβούλιο της Στέγης, με την "ευλογία του Αγίου ".

Η ΕΔΑ ήταν το μοναδικό κόμμα που είχε οργανώσεις στο Σουηδικό χώρο. Οι οργανώσεις αυτές αποτέλεσαν αφ΄ ενός την μαγιά για την ανάπτυξη του αντιδικτατορικού κινήματος στο χώρο της Σουηδίας – η Σουηδία θεωρείται η “Μητρόπολη” του αντιδικτατορικού αγώνα έξω από τον ελληνικό χώρο- αφ΄ ετέρου προσδιορίσθηκαν με σαφήνεια, τόσο οι στόχοι όσο και ο τρόπος λειτουργίας  της οργάνωσης, στους μεταναστευτικούς φορείς.

Αυτονομία των μεταναστευτικών συλλόγων.  

Οι  μετανάστες, μέλη των συλλόγων, κινούνται σε διάφορα ιδεολογικά ρεύματα, δεν είναι όλοι οπαδοί/μέλη πολιτικών κομμάτων. Η ΕΔΑ Σουηδίας, θεωρούσε ότι κάθε προσπάθεια να επιβάλλει απόψεις, αντιλήψεις για διάφορα θέματα, προκαλεί αντιδράσεις που αντί να ενώνουν διασπούν, αντί να φέρνουν τους μετανάστες χωρίς διακρίσεις ιδεολογικές ή πολιτικές στους συλλόγους, τους απομακρύνουν, αντί να οδηγούν στην ανάπτυξή τους, οδηγούν στην απομαζικοποίησή

Χέρια

Ενωμένοι πέτυχαν ότι διεκδήκησαν.

τους  και φυσικά στην αποτυχία των στόχων. Εκεί οδηγούν οι πολιτικές που ο λαός έδωσε τον χαρακτηρισμό “καπέλωμα”. Δεν  χρησιμοποιούν την ακτινοβολία και την πειθώ των ιδεών τους, αλλά με άλλες μεθόδους εμποδίζουν τον ελεύθερο διάλογο και επιβάλλουν με την οργανωμένη-στενοκέφαλη παρουσία σε ένα ανοργάνωτο σύνολο, αποφάσεις που έχουν παρθεί έξω από μαζικές οργανώσεις και υπεύθυνα συμβούλια. Η συκοφαντία και  παραπληροφόρηση, είναι η συνηθισμένη προσφιλή τους ταχτική.
Τα αποτελέσματα, τέτοιας πολιτικής, είναι καταστροφικά για το οργανωμένο κίνημα της παροικίας.
Προσωρινά, ίσως να φέρνει κάποια αποτελέσματα. Μακροπρόθεσμα όμως οι μαζικοί φορείς, η Στέγη, μετατρέπονται σε παραρτήματα άλλων οργάνων ή γίνονται φορείς προσωπικών συμφερόντων. Αυτό μαθηματικά οδηγεί στον εκφυλισμό, τη διάσπαση, απογοήτευση και αποχώρηση.

Διαδηλώσεις και αντιδικτατορικές επιτροπές.

Η πρώτη εκδήλωση διαμαρτυρίας έγινε, στην Ουψάλα -21 Απρίλη- την ημέρα που οι συνταγματάρχες έβαλαν την Ελλάδα στο γύψο.

Karta

Κάρτα μέλους της Αντιδικτατορικής Επιτροπής

Στη Στοκχόλμη, 23 Απρίλη, έγινε μεγάλη διαδήλωση με συμμετοχή Σουηδών και Ελλήνων, εκτός αυτών που σαν φρόνιμα, νομοταγή και καλά  παιδιά  απήγγειλαν το ποίημα “Βασίλη κάτσε φρόνημα να γίνεις νοικοκύρης για ν αποκτήσεις πρόβατα αμπέλια και χωράφια ....”. Οι πρωταγωνιστές του κινήματος συμπαράστασης στους κυνηγημένους, κατατρεγμένους, φυλακισμένους της χούντας δεν βγήκαν στη σκηνή. Δεν εξαργύρωσαν τις ιδέες τους στο χρηματιστήριο των αξιών. Ισχύουν, γι΄ αυτούς τα λόγια του ποιητή.
“...Αυτοί που' ναι ταγμένοι για τη ρέγγα και το χαλβά, σ  αυτά πάντοτε θα ξαναγυρίζουν...και οι άλλοι στα κρεβάτια τους τα μαλακά που τα στρώνουν μα δεν τα ορίζουν. Αλλά κάτεχε ότι μονάχα κείνος που παλεύει το σκοτάδι μέσα του θα ΄χει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο...”.

Αμέσως μετά την διαδήλωση στη Στοκχόλμη, 23 Απρίλη, έγινε η συγκρότηση της επιτροπής για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα ξεκίνησαν και συνομιλίες με Σουηδούς, για τη συγκρότηση Σουηδικής επιτροπής για τον ίδιο σκοπό.
Η προσπάθεια Σουηδικού πολιτικού κόμματος να μονοπωλήσει την επιτροπή απέτυχε. Οι συνταγματάρχες-δικτάτορες  έφεραν όλα τα Σουηδικά κόμματα -για πρώτη φορά- να συζητήσουν στο ίδιο τραπέζι.
Η επιτροπή αυτή  έχει αξιόλογο έργο, και θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής μελέτης.

Παραφωνία στο πνεύμα μαζικότητας και συσπείρωσης που εκφράσθηκε απ΄ την ΕΔΑ, αποτέλεσε  πρόταση της Ένωσης Κέντρου  στις 9 Μαρτίου 1968, που ζητά να γίνει  η σύνθεση των ελληνικών επιτροπών, από εκπροσώπους των κομμάτων με την Ένωση Κέντρου, να έχει τους περισσότερους εκπροσώπους. 

Οργανωμένος χαφιεδισμός.

«Τα μεγάλα ιδανικά, όταν ανθίζουν και ζουν στο σπίτι του καθενός, ο ποιητής τους χτίζει παλάτια. Τα μεγάλα εθνικά ιδανικά, όταν ξεπέφτουν και ο καθένας τα διώχνει από το σπίτι του, ο ποιητής τα παίρνει στο καλύβι του και άσυλο τους δίνει.» Κωστής Παλαμάς

Σε συνέδριο ελληνικών αντιδικτατορικών επιτροπών εξωτερικού στις 13-15 Ιουλίου 1969 στο Ελσίνκι, διαβάσθηκε επιστολή -ανώνυμου- πλημμυρισμένη  από αγνό πατριωτικό ενθουσιασμό. Η επιστολή συνοδεύεται από έγγραφο της ΚΥΠ, στο οποίο αποτυπώνονται τα “ιδανικά” και οι “αξίες” με τα οποία η χούντα θέλει να διαπαιδαγωγήσει  τον Ελληνικό λαό, πριν ολοκληρώσει το έργο της με την τραγωδία της Κύπρου.

Αξιότιμοι κύριοι,

τριανδρια

Θαυμαστές τους υπάρχουν σήμερα, στη Στοκχόλμη.

Σας διαβιβάζω εσωκλείστως ένα απεχθές έγγραφον και πιστεύω ότι θα θεωρήσετε πατριωτικόν σας χρέος να φέρετε εις γνώσιν της διεθνούς και Ελληνικής κοινής γνώμης το περιεχόμενό του, από του υψηλού βήματος του συνεδρίου σας. Εγώ έπραξα το καθήκον μου με κίνδυνον της ζωής μου να εξασφαλίσω το αντίτυπόν του. Οι στρατιωτικοί ακόλουθοι από διπλωματικά πρόσωπα μετεβλήθησαν εις τρομοκράτας της Χούντας εναντίον παντός δημοκράτου.

Εις ακραιφνής δημοκράτης.

Πανελλήνο Απελευθερωτικό Κίνημα.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετά την έξοδό του από την Ελλάδα, το Φλεβάρη του 1968 εξάγγειλε στον Σουηδό – Ελληνικό σύλλογο Στοκχόλμης την ίδρυση του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος .
Οι προϋποθέσεις για περαιτέρω ανάπτυξη του κινήματος διαμαρτυρίας ενάντια στο χουντικό καθεστώς ήταν ιδανικές -για τον Ανδρέα Παπανδρέου-, γιατί λειτουργούσαν ήδη αντιδικτατορικές επιτροπές σε όλη τη Σουηδία και τις άλλες χώρες του βορρά.  Ο Μπάμπης Καλαντζής, ηγετικό στέλεχος της αριστεράς είχε οργανώσει και ιδρύσει - απ τη πρώτη μέρα της δικτατορίας -, αντιδικτατορικές επιτροπές σε όλη τη Σκανδιναβία.

”Αρχικά ο Ανδρέας Παπανδρέου έμεινε στο Παρίσι, αλλά τελικά προτίμησε να εγκατασταθεί στη σουηδική πρωτεύουσα στην οποία βρήκε θερμή συμπαράσταση στον αγώνα κατά της χούντας από τον πρωθυπουργό της χώρας Τάγκε Ερλάντερ. Ενθαρρυμένος επίσης και από τη συμπαράσταση των ηγετών των εργατικών και σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων των σκανδιναβικών χωρών, αποφάσισε την ίδρυση του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ), το οποίο πλαισίωναν αξιόλογες δυνάμεις από το χώρο της ευρύτερης κεντροαριστεράς. Στα τέλη Φεβρουαρίου 1968 θα εξαγγείλει την ίδρυση του ΠΑΚ και θα επιλέξει ως έδρα της οργάνωσης τη Στοκχόλμη, στην οποία και θα εγκατασταθεί”[1]. 
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, εκμεταλλευόμενος τον νεανικό ενθουσιασμό, δεν δίσταζε να μιλάει για ένοπλο αγώνα. Στο “Δελτίον Τύπου” αρθ. 3 τον Οκτώβρη 1968 διαβάζουμε: 
“.....συγκέντρωση διαμαρτυρίας που έγινε στη Στοκχόλμη κατά του δημοψηφίσματος και του συντάγματος της χούντας, για να αποτυνάξουμε το ζυγό, θα ξεκινήσουμε ένα άλλο αγώνα, και ο αγώνας αυτός είναι σκληρός, είναι η δυναμική αναμέτρηση, ο ένοπλος αγώνας, είμαστε έτοιμοι για καινούργιες Θερμοπύλες και Μαραθώνες...”.
Στις οργανώσεις αυτές, του ΠΑΚ, εύκολα προσχωρούσαν πράκτορες του Ρουφογάλη στη Σουηδία, η ασφάλεια του Παπαδόπουλου περίμενε -και συλλάμβανε, στην Ελλάδα- όσους προετίμαζαν “καινούργιες Θερμοπύλες” πριν ακόμα προφθάσουν να πιούν τον πρώτο τους καφέ.

Η διάσπαση του ΚΚΕ, στις αρχές του 1968, είχε τις επιπτώσεις και στη Σουηδία. 

Κομματική ένταξη, μετά τη διάσπαση.
Πόλη

ΚΚΕ

Εσωτερικού

ΚΚΕ  
Στοκχόλμη 81 0 81
Eskilstuna 4 2 6
Västerås 6 0 6
Småland 104 0 104
Borås-Göteborg 31 24 55
Skåne 17 5 22
Σύνολο 230 44 274

Στις υπόλοιπες πόλεις, που υπήρχαν οργανώσεις της ΕΔΑ, δεν προσχώρησε κανένας στο ΚΚΕ.

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελάδας Εσωτερικού.

Προήλθε από τη διάσπαση του ενιαίου ΚΚΕ το Φεβρουάριο του 1968. Ιδεολογική του ταυτότητα ήταν η Ελληνική εκδοχή του Ευρωκομουνισμού, διακήρυσσε ένα δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό, με ελευθερία και αυτοδιαχείριση. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωση του Μεταναστευτικού Κινήματος. Συνέβαλε στη “χρυσή εποχή” του κινήματος αυτού. Εκφράζει και αναπτύσσει τις αντιλήψεις της ΕΔΑ για τους μαζικούς χώρους.
Στη μεταπολίτευση -απ την πρώτη στιγμή- διαφοροποιήθηκε από τη μηχανιστική αντίληψη περί “αλλαγής φρουράς του καθεστώτος” (που υποστήριξαν το ΚΚΕ και ο Ανδρέας Παπανδρέου). Διακήρυσσε την ανάγκη εκδημοκρατισμού και

Τρυαντάφυλλο

αποχουντοποίησης του κρατικού μηχανισμού, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στην παρέμβαση των λαϊκών αγώνων. Υπερασπίστηκε αξίες και ιδανικά, μάχονταν για το κοινωνικό σύνολο χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος. Ανάλυε και έλεγε ότι έπρεπε – όχι ότι ήθελε- να ακούσει ο κόσμος. Δεν παρασύρθηκε σε λαϊκισμό, που μπορεί να παρηγορεί τις “μάζες” αλλά δεν διαπαιδαγωγεί, δεν συνθέτει σε πολιτικό σχέδιο της αντιφάσεις. Δεν διακήρυξε το σύνθημα που  -ψάρευε ψήφους- όπως ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο, του ΚΚΕ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι το πρώτο ελληνικό κόμμα που έκανε ανοιχτό συνέδριο, ανοίγοντας  φεγγίτη δημοκρατίας σε αστικά κόμματα, που μέχρι τη Δικτατορία λειτουργούσαν σαν εκλογικοί μηχανισμοί ( πάντοτε αμαρτωλοί αλλά συχνότατα.... αρματολοί ).

Θεωρούσε ότι ο Σοσιαλισμός ή θα υπάρξει με Δημοκρατία και Ελευθερία ή δεν θα υπάρξει ποτέ.
Μέχρι τη Δικτατορία τα «αστικά» κόμματα δρούσαν σαν εκλογικοί μηχανισμοί. Οι ηγεσίες τους όμως αποτελούσαν συγκροτημένα πολιτικά επιτελεία με σαφή ιδεολογία και σαφέστερους πολιτικούς σκοπούς, τους οποίους υπηρετούσαν με γνώση, σχέδιο και λειτουργική αυτονομία.

Ίδρυση Ομοσπονδίας Ελλήνων.

Τα προβλήματα του μετανάστη και η συσπείρωση γύρω απ τις αντιδικτατορικές επιτροπές, οδήγησαν στην ίδρυση συλλόγων σε πολλές πόλεις της Σουηδίας.  Αναγκαιότητα συλλογικής έκφρασης είναι η δημιουργία – με πρωτοβουλία του συλλόγου Στοκχόλμης - της Ομοσπονδίας Ελληνικών Συλλόγων Σουηδίας (Ομοσπονδία) στις 17 Δεκεμβρίου το 1972. Ιδρυτικά μέλη είναι οι σύλλογοι Στοκχόλμης, Göteborg, Södertälje, Norrköping και Borås. Το 1980 στην Ομοσπονδία συμμετέχουν 52 σύλλογοι με συνολικό αριθμό μελών 10.000.  Την πορεία και δράση της Ομοσπονδίας μπορούμε να παρακολουθήσου απ το 15νθήμερο περιοδικό “Μεταναστευτικά Νέα”.
Εντυπωσιάζεται σήμερα, και ο πλέον κακόπιστος, από τον πλούτο των θεμάτων που απασχόλησαν την Ομοσπονδία τα πρώτα χρόνια.


Για την εκπαίδευση των ελληνόπουλων υπήρξε βαθύς και συνεχής προβληματισμός, συνεχής αρθρογραφία, διαλέξεις, σεμινάρια. Πολιτικά δικαιώματα, ενημέρωση στη γλώσσα μας από ραδιόφωνο και τηλεόραση. Διερμηνείς -δυνατότητα διερμηνείας όλο το 24ωρο- Νεολαία, παιδιά, στρατολογικά θέματα.

Η θέση της γυναίκας ήταν πάντα επίκαιρη. Ο σύλλογος δεν ήταν ανδροκρατούμενος, η κοινωνική θέση της γυναίκας ήταν ένα σοβαρό θέμα και εξετάσθηκε με σοβαρότητα, όχι με την σημερινή ελαφρότητα. Παλιννόστηση, Εθνική αντίσταση. Ψυχολόγοι αρθρογραφούσαν και ενημέρωναν συνεχώς για ψυχικά προβλήματα  σε παιδιά και σε μεγάλους.

Λογοτεχνικά θέματα, Δ. Χατζής, Καζαντζάκης, Σικελιανός, Βάρναλης, Ελύτης, για να αναφέρω μερικούς, απασχόλησαν το περιοδικό. Καλομοίρης, Κύπρος, αθλητισμός και μετανάστες, Θέατρο δεν λείπουν απ τις στήλες του περιοδικού. Τέλος η κορωνίδα των επιτυχιών, η υπογραφή διακρατικής σύμβασης όπου – για πρώτη φορά – η Ελλάδα δέχθηκε η σύνταξη να πηγαίνει στο σπίτι του δικαιούχου και να μην περνά από το ΙΚΑ όπου θα γίνονται σημαντικές κρατήσεις.

Και όλα αυτά, όλη η τεράστια αυτή προσφορά γινόταν στον ελεύθερο χρόνο, εις βάρος επαγγελματικής, φοιτητικής ή οικογενειακής απασχόλησης. Χωρίς να ζητούνται ή να επιδιώκονται οποιασδήποτε μορφής ανταλλάγματα. Αν κάποιος/οι εξαργύρωσαν -στα μουλωχτά- το χρόνο της προσφοράς τους και το όνομα που το μεταναστευτικό κίνημα τους έδωσε, για να φτιάξουν επιχειρήσεις, είναι απλώς η επιβεβαίωση του κανόνα.

Είναι άξιο θαυμασμού, πως σε τόσο λίγο διάστημα έγιναν τόσα πολλά. Το “μυστικό” είναι ότι το ΚΚΕ Εσωτερικού κυριαρχούσε σε όλους τους συλλόγους. Η νεολαία του -Ρήγας Φεραίος- αριθμούσε στο χώρο της Σουηδίας 350 μέλη. Και είχαν νου. Όχι με την έννοια της πολυμάθειας αλλά τη ρεαλιστική όραση και κρίση. Είχαν την ικανότητα να κρίνουν και να κατανοήσουν προς τα που βαδίζει η παροικία και να θέσουν συγκεκριμένους στόχους:

κινητοποίηση ενάντια στη χούντα αρχικά, και συσπείρωση γύρω από καθαρά μεταναστευτικά προβλήματα αργότερα, ένωσαν την πλειοψηφία των Ελλήνων.

Η πολιτική της αυτονομίας των μαζικών χώρων δεν ήταν λόγια εντυπωσιασμού, εφαρμόσθηκε στην πράξη, η αποδοχή της Ομοσπονδίας  ήταν σχεδόν καθολική σε όλους τους συμπάροικους. Η βοήθεια που δινόταν στους νεοφερμένους δεν ήταν μόνο ηθική. Στο εστιατόριο του συλλόγου Στοκχόλμης πάντα υπήρχε ένα πιάτο φαγητό για όσους είχαν ανάγκη. Η ενεργή συμμετοχή των μελών στις συνελεύσεις ήταν πρωτοφανής. Συνέλευση του συλλόγου Στοκχόλμης απασχολούσε όλους, μέρες πριν και μετά τη συνέλευση. Συμμετοχή 300 - 350 μελών ήταν συνηθισμένη. Όταν επρόκειτο να αποφασίσουν ή να επιλέξουν, για κάθε πρόβλημα, μια ή περισσότερες φωνές υψώνονταν για να υπερασπίσουν μια γνώμη και συχνά οι λόγοι τους έρχονταν αντιμέτωποι. Ένα επιχείρημα  ο ένας, δυο ο άλλος. Όλοι, εκτός απ΄ τους χουντικούς, είχαν θέσει στους συλλόγους τότε.

Εκφυλισμός συλλόγων και Ομοσπονδία.

Το πολιτικό κλίμα της Ελλάδας αρχίζει να κυριαρχεί στους ελληνικούς χώρους της Σουηδίας. Καινούργιες πλειοψηφίες διαμορφώνονται με την αύξηση του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ. Πολιτικά συνθήματα και η ελληνική πολιτική κυριαρχούν στους χώρους των συλλόγων. Δεν θέλουμε να δούμε ότι τις λύσεις, στα προβλήματά που αντιμετωπίζουμε σαν εργαζόμενοι, θα δώσουμε χέρι – χέρι με τους Σουηδούς και τους άλλους εργαζόμενους. Εθελοτυφλούμε, δεν θέλουμε να αντιληφθούμε ότι - στις συνθήκες που αρχίζουν να διαμορφώνονται- πρέπει να δοθεί έμφαση σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, με κέντρο της παροικίας, τη Στέγη. Οι μεταναστευτικές παρατάξεις που λειτουργούσαν, σε μικρό ή μεγάλο βαθμό,  δίνουν τη θέση τους στις κομματικές οργανώσεις. Οι συμμαχίες - στους μαζικούς χώρους - που πρώτα γίνονταν στη βάση θέσεων για συγκεκριμένα προβλήματα αποτελούν παρελθόν. Θέλω την προεδρία, τι ζητάς για να με ψηφίσεις; Έτσι γίνεται η διάρθρωση των συμβουλίων. Απουσιάζει ο οποιοσδήποτε προβληματισμός, η συμφωνία αρχών για τρόπους αντιμετώπισης σε προβλήματα υπαρκτά ή ανύπαρκτα. Με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε ένα ολοκληρωμένο καπέλωμα με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ομοσπονδία μαραζωμένη απομαζικοποιημένη πολιτικοποιημένη αδιαφάνεια

Εικόνα του μεταναστευτικού κινήματος, σήμερα.

 

Οι καινούργιες συνθήκες δεν ακολουθούνται και από νέες ιδέες, ιδέες απαραίτητες για τις συνθήκες που έχουν αρχίσει να δημιουργούνται. Η κομματική πολιτική τώρα, είναι απλώς μια τεχνική για την κατάκτηση της εξουσίας στην Ομοσπονδία. Η επιδίωξη αυτή, ο υποβιβασμός στη συνέχεια και η χρησιμοποίηση του Μεταναστευτικού Κινήματος για κομματικούς απολογισμούς, μεταφράζεται σαν μια απ τις χυδαιότερες δραστηριότητες.
Η Ομοσπονδία -στη δεκαετία του 80-γίνεται εφαλτήριο, από μέλη του ΠΑΣΟΚ, για επαγγελματική αποκατάσταση. ( υπάρχουν φυσικά και μέλη του, που δεν έβαλαν τις γνώσεις τους στο χρηματιστήριο των διορισμών). Το ΠΑΣΟΚ στη Σουηδία, δυστυχώς, δεν μπορεί να εκφρασθεί ενιαία τα τελευταία χρόνια. Τα εσωκομματικά του προβλήματα μεταφέρονται στους μαζικούς χώρους με αρνητικές επιπτώσεις.

Νέα Δημοκρατία. 

Είναι η μεγαλύτερη κομματική παράταξη. Χαρακτηρίζεται από απειρία οργανωτική και όχι μόνο. Τα στελέχη της, στη Σουηδία, ποτέ δεν διακρίνονταν για διεκδικητικούς αγώνες, στον κοινωνικό ή πολιτικό τομέα. Δεν συμμετείχε οργανωμένα στο μεταναστευτικό ή αντιδικτατορικό κίνημα. Δεν έχει την εμπειρία του παρελθόντος και μπούσουλα για το μέλλον. Μερικοί που διακρίθηκαν για την προσφορά τους, και το ήθος τους στο σύλλογο Skärholmen, αγνοήθηκαν όταν η Ν.Δ οργανώθηκε και συμμετείχε στους συλλόγους. Αρκούνται, τα στελέχη της στην Ομοσπονδία να φωτογραφίζονται χαμογελώντας, και να συμμετέχουν σε δείπνα και δεξιώσεις. Λειτουργεί - η Ν.Δ.- σαν θυγατρική του ΚΚΕ στην Ομοσπονδία.

ΣΥΝασπισμός.

Δεν έχει την ομοιογένεια του ΚΚΕ Εσωτερικού. Συνυπάρχουν μέλη που άφησαν το ΚΚΕ, ανεξάρτητοι και μερικοί απ το ΚΚΕ Εσωτερικού. Ήταν ο μοναδικός χώρος που -έχοντας την κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτερικού για τους μαζικούς χώρους- μαζί με ανένταχτους πολιτικά συμπάροικους, μπορούσε να αφουγκραστεί τον κόσμο και τις ανάγκες του, να σταθεί στο πλάι του, και όχι από πάνω του σαν κάτοχος της μοναδικής αλήθειας. Δεν έχει εσωτερική συνοχή και καθαρότητα απόψεων. Οι αντιθέσεις όμως δεν αποτέλεσαν – όπως θα έπρεπε – κινητήρια δύναμη κίνησης, δράσης και το κυριότερο, θέσεις αρχών. Φρόντισε πολύ νωρίς να απαρνηθεί όλες τις αντιλήψεις του ΚΚΕ εσωτερικού για τους μαζικούς χώρους, δέθηκε στο άρμα του ΚΚΕ, και ήταν για χρόνια ο εκφραστής του σε συλλόγους και τη Στέγη. Δεν προώθησε τις πολιτικές θέσεις της ανανεωτικής αριστεράς. Αρνούνταν να δουν σημαντικές και υπαρκτές διαφορές -με το ΚΚΕ-σε ζητήματα τόσο ασκούμενης πολιτικής όσο και του στρατηγικού στόχου. Έβλεπε παντού εχθρούς  και στο όνομα δήθεν της ιδεολογικής καθαρότητας οδηγήθηκε στην αποτυχία. Λειτουργούσε με νοοτροπία γκρουπούσκουλου. Επηρεάστηκε, ταυτίστηκε, υιοθέτησε τις θέσεις του ΚΚΕ στο μαζικό χώρο. Θέσεις που εκφράζονται με λογοκρισία, αδιαφάνεια, μόνιμες παραβιάσεις του καταστατικού.... Στάθηκε πίσω από τον κόσμο και τις εξελίξεις! Σε εποχές που βασίλευε το ψέμα, η αδράνεια και προσωπικές προβολές και προσβολές, ένας μόνο δρόμος υπήρχε για το Συνασπισμό η διάδοση της αλήθειας. Την επιλογή αυτή δεν την ακολούθησε.

ΚΚΕ.

Έχει τα τελευταία χρόνια, στη Σουηδία, την καλύτερη οργανωτική συγκρότηση. Η “χρυσή εποχή ” του όμως, έχει περάσει. Δεν έχει την συνοχή, ούτε την καθαρότητα απόψεων της δεκαετίας του 80. Έχει έντεχνα θάψει ιδέες και έννοιες όπως διάλογος, ενότητα, πλουραλισμός.
Εάν η κρίση της παροικίας είναι θέμα κουλτούρας, τότε το ΚΚΕ -σαν ηγεμονεύουσα δύναμη στο μαζικό χώρο- έχει πολύ μεγάλη ευθύνη. Είναι ο κύριος υπεύθυνος τόσο για την απαξίωση της Ομοσπονδίας όσο και για της Στέγης.

Αη Γιάννης.

Ο Θρησκευτικός Αη Γιάννης, υπέγραψε την αγορά των δυο κτηρίων. Μέλη του έχουν υπάρξει άνθρωποι αδιαφιλονίκητου κύρους, όπως ο Γιώργος Λυσσαρίδης. Ο Θεοφίλης ο Τσάππος (ο μεγάλος), και όχι μόνο, είχε στενούς δεσμούς με τον οργανωμένο ελληνισμό. Όλοι τους είχαν ένα κοινό στοιχείο. Το θρησκευτικό αίσθημα.  
Μετά το 1980, δεν υπάρχει καμιά οργανωτική λειτουργία, στον Αη Γιάννη. Αριθμητικά άλλωστε τα μέλη του ελαττώνονται. Σήμερα οι προερχόμενοι από τον θρησκευτικό Αη Γιάννη, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Στους κόλπους του ΑΗ Γιάννη υπήρχαν αντιθέσεις.
Το 2004 οι αντιθέσεις αυτές ξεδιπλώνονται. Αυτοί που ήθελαν τη σύνδεση του ιδρύματος με την Ομοσπονδία έχουν φύγει. Οι ελάχιστοι που βρίσκονται ακόμα στη ζωή, με θεμιτά και αθέμιτα μέσα προσπαθούν να απαλλαγούν από την Ομοσπονδία. Ενισχύθηκαν στην προσπάθειά τους αυτή με ελάχιστους συμπάροικους. Ίδρυσαν ένα καινούργιο Αη Γιάννη. Το κοινό στοιχείο που τους ενώνει δεν είναι η χριστιανική πίστη. Φιλοδοξίες προσωπικές και το μίσος ενάντια σε συγκεκριμένα πρόσωπα είναι τα κίνητρά τους. Έχουν την πλήρη υποστήριξη, ακόμα και σε παραποιημένα πρακτικά, των ιδρυτών Φράγκου και Νταλιάνη. Παραλείψεις και τρομερά άστοχες ενέργειες της Ομοσπονδίας τους έδωσαν επιχειρήματα για να πλησιάσουν τον στόχο τους.  

Τα αίτια της φθοράς.

Πετυχημένοι επαγγελματίες και επιστήμονες γίνονται όλο και περισσότεροι ενώ οι σύλλογοι απομαζικοποιούνται ή κλείνουν. Οι αιτίες πολλές: Αριθμητικά οι Έλληνες μειώνονται. Έλλειψη συγκεκριμένων στόχων. Δραστήρια μέλη της παροικίας μετακομίζουν στην Ελλάδα. Επαγγελματική αποκατάσταση, οικογένεια απαιτούν όλο και περισσότερο χρόνο. Οι προσωπικές επιδιώξεις και κομματικά μικροσυμφέροντα αντικαθιστούν το κλίμα αλτρουισμού. Οι σύλλογοι ανδροκρατούνται και οι δραστηριότητες τους  περιορίζονται σε...μπιρίμπα / θανάση.  Αρνούμενοι να προσαρμοστούμε στις καινούργιες συνθήκες, δεν δώσαμε τη δυνατότητα στη δεύτερη και τρίτη γενιά εκφραστούν. Στις συνελεύσεις συμμετέχουν όσοι εκείνη την ώρα παίζουν τάβλι ή μπιρίμπα. 

Το περιοδικό της Ομοσπονδίας “Έλληνες του Βορρά”, πρώην Μεταναστευτικά Νέα, κυκλοφορεί, αν κυκλοφορεί, κάθε τρεις μήνες. Επέβαλλε αυστηρή λογοκρισία σε κείμενα που θεωρούν ότι δεν τους εκφράζουν. Αναγνωστικό κοινό δεν υπάρχει, αφού δεν βρίσκεις κάτι αξιόλογο στις ακριβοπληρωμένες σελίδες του. Απορεί ο κόσμος γιατί εκδίδεται. Ποιός ωφελείται; Γιατί δεν χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα τους να ενημερώνουν;

Καταγγελίες για αδιαφάνεια στα οικονομικά της Ομοσπονδίας, ατασθαλίες υπαρκτές ή ανύπαρκτες, κυριαρχούν σε όλους τους χώρους. Είναι του συρμού να ακούς παντού για κλέφτες. Μόνο οι υπεύθυνοι δεν συγκινούνται. Οι “μόνιμοι” σύμβουλοι της Ομοσπονδίας δείχνουν εξαιρετική ευαισθησία στο καταστατικό και προκαλούν διάσπαση, - την επεδίωξε το ΠΑΣΟΚ- της Ομοσπονδίας.  Για δεκαετίες όμως παραβιάζουν το άρθρο 15 του καταστατικού[2], που ρητά αναφέρει ότι οικονομικός έλεγχος θα γίνεται κάθε έξη μήνες, και θα δημοσιεύεται στο περιοδικό της Ομοσπονδίας. Ποτέ,δεν εφαρμόσθηκε.

Χαρακτηρίζεται ο οργανωμένος ελληνισμός από έλλειψη ιδανικών για την παροικία. Οι διάφοροι παράγοντες κινούνται από τα πάθη τους, την αρχομανία, την εκδίκηση.
Δεν έχουν σταθερά σχέδια. Παρασύρονται από τα αισθήματά τους.  Είναι η ελληνική παροικία σαν τους βαρβάρους, χωρισμένη σε διάφορες ομάδες, χωρίς συνείδηση ενότητας. Παραβλέπουν τα κοινά συμφέροντα. Διοχετεύεται μίσος, εσκεμμένα από μερικούς. Σχηματίζονται πρόσκαιρες και εναλλασσόμενες συμμαχίες για να επιβληθεί η μια στην άλλη, φθάνοντας στο σημείο να ζητήσουν την βοήθεια της Σουηδικής δικαιοσύνης, για να επικρατήσουν.

Ο σύλλογος Στοκχόλμης, ο μοναδικός ίσως, διαψεύδει τον κανόνα για αδιαφάνεια φροντίζοντας να έχει αποδείξεις για όλα τα έσοδα και έξοδα.
Η Ομοσπονδίας συνδέει την ύπαρξή της σήμερα με το Συμβούλιο Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ). Υπάρχουν εκπρόσωποι της Ομοσπονδίας στο ΣΑΕ, με διάφορες “υπευθυνότητες”. Ποιό το αντικείμενό τους; Μυστήριο και μυστικό, αφού δεν μπαίνουν στον κόπο κάτι να μας πουν, μέσω του περιοδικού. Το μόνο γνωστό είναι, ότι κάνουν δωρεάν διακοπές.

Όταν τυχαίοι γίνονται σπουδαίοι, πολλές φορές αποδεικνύονται μοιραίοι.

Η απαξίωση των μεταναστευτικών οργανώσεων έδωσε πρόσφορο έδαφος σε μερικούς να εμφανισθούν σαν σωτήρες του Ελληνισμού. Μια ομάδα μικρή πολύ μικρή, αποτελούμενη από αυτοαποκαλούμενους “αριστερούς”, χουντικούς, ευκολόπιστους, και τους λεγόμενους “Φίλους της Στέγης”, συκοφαντούν  λέγοντας ότι ”πληροφορούν”, και χρησιμοποιώντας οτιδήποτε αθέμιτο μέσο ενάντια σε πρόσωπα, θα καθαρίσουν λένε την κόπρο του Αυγεία. Θέλουν το καλό της παροικίας - το δικό τους συμφέρον που εκφράζεται διαφορετικά για τον καθένα - χωρίς την παροικία μαζί τους, και κατά  μεγαλύτερο λόγο εναντίον τους. Ο πυρήνας της κίνησης αυτής -μια χούφτα ανθρώπων -συνεργάζονται στενά με δυο/τρείς- τόσοι έχουν μείνει- απ τον θρησκευτικό Αη Γιάννη. Ο μοναδικός επιζών από τους ιδρυτές του ιδρύματος ανήκει στον θρησκευτικό Αη Γιάννη, γι αυτό η γνώμη του έχει βαρύνουσα σημασία στη Νομαρχία Στοκχόλμης που σύμφωνα με τη νομοθεσία είναι το επιβλέπον όργανο του ιδρύματος.

Δεν χρησιμοποιούν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, ασκούν κριτική -αναφαίρετο δικαίωμα- ή αναφέρονται σε άτομα ξεφεύγοντας, σχεδόν πάντα, απ τα όρια της ευπρέπειας. Ανώνυμες καταγγελίες, βρισιές, συκοφαντίες  είναι το έμβλημά τους. Γι αυτό και οι συμπαθούντες της κίνησης αυτής έχουν περιοριστεί σε ελάχιστους. 

Όμως, “ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται το δεύτερο λυπούνται”.  Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων μόλις  άρπαξε βρεγμένη σανίδα,  τ΄ όβαλαν στα πόδια.

Ο Κυπριακός σύλλογος άργησε να καταλάβει, γιατί ξαφνικά το ΚΑΠΗ (συνήθως τα μέλη του είναι άτομα μέσης ηλικίας, όχι ηλικιωμένοι) -κινούμενο απ τον αμαρτωλό Αη Γιάννη τώρα, -  έδειξε τόσο ενδιαφέρον για την Κύπρο, και μεταφέρεται ομαδικά στις συνελεύσεις του όταν πρόκειται να εκλεγεί  ο εκπρόσωπός  του συλλόγου στην Στέγη. Δεν προβληματίστηκαν απ την ανάρμοστη συμπεριφορά τους σε συνελεύσεις, χρειάστηκε να αναρτηθούν χυδαιολογίες ενάντια σε  Κύπριους /ες που χαίρουν γενικής εκτίμησης, για να καταλάβουν τα πραγματικά τους κίνητρα και το όψιμο ενδιαφέρον τους για τη Στέγη.

Οι μαθητές του σχολείου έβαλαν, στον σημερινό “Αη Γιάννη” και τη διοίκησή του στη Στέγη  διαγωγή κοσμία. Έδειξαν οι γονείς, ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να εξοκείλει ο σύλλογος, “παιχνίδια” από διάφορους υπεύθυνους και ανεύθυνους σε βάρος των παιδιών  προκαλούν την αγανάκτηση, και  σηκώνουν την γενική κατακραυγή. Ο Ηρακλής χρησιμοποιούσε το ρόπαλό του, οι γονείς με το blog  “Βρεγμένη Σανίδα” έδωσαν μαθήματα ήθους, αχτίδα ελπίδας και αισιοδοξίας, μήνυμα πως ενωμένοι, όπως πάντα, πετυχαίνουμε τους στόχους μας.

Οι δικές μας ευθύνες.

Δεν πρέπει όμως να κατηγορούμε φίλους και εχθρούς για τις ατυχίες μας ή τον ξεπεσμό, αλλά να αναρωτιόμαστε κατά πόσο και η δική μας συμπεριφορά έχει συμβάλει στο διασυρμό της παροικίας. Και θεωρώ ότι, στην περίπτωσή μας, η συμπεριφορά μας έχει όντως συμβάλει.
Το μεταναστευτικό κίνημα έχει την αρνητική και τη θετική του πλευρά. Πόσο αντίθετες οι μεταναστευτικές πολιτικές, πρακτικές λειτουργίες  που ζήσαμε. Όσο αντίθετοι και οι καιροί. Δικτατορία – μεταπολίτευση.
Οι πρώτοι μετανάστες έζησαν στα χρόνια της ανόδου του ελληνισμού του βορρά. Έψαλλαν -στα χρόνια της δικτατορίας- με πάθος το μεγάλο κι άφθαρτο, το ιδανικό κάθε καιρού και τόπου, την ελευθερία. Έδρασαν δημιουργικά, παραγωγικά  στους μεταναστευτικούς χώρους. Έχτισαν ένα πολύ καλό όνομα στις Σουηδικές αρχές και Σουηδική κοινωνία. Οι νεώτεροι καλλιέργησαν τη μιζέρια, το μίσος, το μαρασμό τον ξεπεσμό και τη δυσφήμισή μας στις Σουηδικές Υπηρεσίες.

Άνθρωποι που συμμετείχαν στα χρόνια της δημιουργίας, είδαν και τις τελευταίες αναλαμπές αυτής της εποχής που έσβησε. Είδαν την κατηφοριά και τον εκφυλισμό των Ελλήνων στη Σουηδία. Η Ελληνίδα γυναίκα είχε υπερπαρουσίαση στον ασφαλιστικό φορέα, με ποσοστό 85%. Οι άνδρες παρουσίαζαν χαμηλότερο, 50%. Ο Σουηδικός ασφαλιστικός φορέας, ανησυχώντας για τα ποσοστά αυτά, θέλοντας να γνωρίσει το πρόβλημα, έκανε πολλές μελέτες σε συνεργασία με διάφορα πανεπιστήμια της Σουηδίας. Μόνο οι ελληνικές υπηρεσίες και η Ομοσπονδία σφύριζαν αδιάφορα, γιατί γνώριζαν πως  “Άλλοι σπέρνουν και θερίζουν κι άλλοι τρων και μαγαρίζουν”. Τα συμβούλια, τόσο των συλλόγων, όσο και της Ομοσπονδίας δεν συγκινούνται. Μερικοί όμως, όχι μόνο  δέχονται και χειροκροτούν τον ξεπεσμό αυτό, αλλά έχουν και ενεργό συμμετοχή, υποστηρίζοντας με θέρμη την παρακμή. Κάποιοι, σίγουρα δεν θα αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον καθρέπτη.  

Αντι Σύλλογοι.

Ότι δεν πέτυχε η χούντα στη Σουηδία, έγινε προσπάθεια να γίνει από ακροδεξιούς -γνωστούς κήρυκες της χούντας- ένα, περίπου, χρόνο μετά την πτώση της. Τα άτομα αυτά ανέπτυξαν έντονη δραστηριότητα για να δημιουργήσουν αντι συλλόγους, στην Ουψάλα και στη Σμόλαντ. Η Ομοσπονδία κατήγγειλε το σχέδιο αυτό:

"Η οργάνωση στους ήδη υπάρχοντες Συλλόγους είναι ο απαραίτητος και προκαταρκτικός στόχος κάθε σχεδίου για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της μειονότητάς μας εδώ στην ξενητειά.
 Οργάνωση σημαίνει συλλογικότητα και μαζικότητα. Και τα δυο αυτά στοιχεία συνεπάγονται την τήρηση των θεμελιωδών τουλάχιστον κανόνων της δημοκρατικής λειτουργίας".
"Διερωτόμαστε:
1. Ποιόν εξυπηρετούν αυτές οι διασπαστικές πρωτοβουλίες;
2. Ποιοί είναι οι υψηλά ευρισκόμενοι υποστηριχτές τους:
 Καλούμε όλους τους τίμιους Έλληνες μετανάστες, άσχετα από τις πολιτικές τους πεποιθήσεις να ξεσκεπάσουν και να απομονώσουν αυτούς και τους υποστηριχτές τους που κάνουν ότι δεν ξέρουν τίποτα..."

Οι πρωταγωνιστές είναι γνωστοί στους Έλληνες της Σουηδίας. Οι έλληνες, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις, τους γύρισαν την πλάτη. Άγνωστο είναι, ίσως, ότι ένας από αυτούς - είχε καλή οικονομική κατάσταση και μοναδική δουλειά, αυτή του χαφιέ. Ήταν εξ αγχιστείας συγγενής του Γκοτζαμάνη (δολοφόνου του βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη το 63 στη Θεσσαλονίκη)..

Dolofonia_Lampraki

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, δολοφονημένος.

Όλοι, ασχέτως ιδεολογίας, συσπειρώθηκαν και στήριξαν αυτούς που -κατά κανόνα- με  ανιδιοτέλεια και αλτρουισμό, τότε,  έκαναν πράξη τα λόγια τους. Οι τσουκνίδες ποτέ δεν μπορούν να γίνουν βιολέτες. Στη Κίνα, έχουν μια πολύ ωραία παροιμία:
“Το τιποτένιο πράμα κάνει σαματά, δειλά ηχεί το μάλαμα, ο τενεκές βροντά”.
Δεν ξέρω αν γνώριζαν την παροιμία αυτή οι ανά τη Σουηδία Σταμπουλίδηδες, σίγουρα όμως την έμαθαν, την εμπέδωσαν γιατί κάθε πρωί στον καθρέπτη, έβλεπαν μορφές από τιποτένιες μέχρι τενεκεδένιες. Ο πλούτος, το μάλαμα βρισκόταν αλλού.

Το Αδιέξοδο του Ποιητή.

“Σ΄αυτές τις σκοτεινές κάμερες, που περνώ / μέρες βαρειές, επάνω κάτω τριγυρνώ / για νάβρω τα παράθυρα. - Όταν ανοίξει / ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.- Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται ή δεν μπορώ / να τάβρω......”

Αποτέλεσμα της διαμορφωμένης κατάστασης είναι ένα γενικότερο αδιέξοδο, ιδεολογικό, πολιτικό και σίγουρα κοινωνικό. Ο ποιητής ζει σε κόσμο σκοτεινό, περνάει μέρες βαριές, και ψάχνει πάνω-κάτω να βρει μια διέξοδο, ένα παράθυρο, για να μπει φως. Δεν βρίσκει ή δεν θέλει να βρει. Δεν έχει τη δύναμη και κύρια τη θέληση ν΄ αντιμετωπίσει ούτε τη σημερινή πραγματικότητα ούτε και αυτή που θα προκύψει στο μέλλον.

Η Ομοσπονδία και η καινούργια ηγεσία της Στέγης -με τον Τσάππο πρόεδρο-  παραμένουν στον ίδιο κόσμο, ανακυκλώνουν τα ίδια, επιμένουν να διαμορφώνουν μια παροικία χωρίς ιδανικά, με  ανθρώπους φθαρμένους, παράσιτα κοινωνικά και κυνικούς.
Ο κόσμος αυτός δεν γίνεται αποδεκτός. Λίγοι τον “πιστεύουν”. Οι πολλοί, αντίθετα, τον περιφρονούν και τον σαρκάζουν απέχουν από τους λεγόμενους  “μαζικούς φορείς”.
Η παρακμή είναι δοσμένη. Όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλονται από λίγους, είναι καταδικασμένες. “..η πτώσις είναι βεβαία. Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος..”.

Μέσα στη νεκρή οργανωμένη παροικία, φράσεις όπως “να προωθήσουμε τα προβλήματα”, “να νοικοκυρέψουμε”, “να βάλουμε τάξη” είναι μόνο ηχηρές λέξεις. Χρησιμοποιούνται για να δικαιολογούν μερικοί την ύπαρξή τους σε συμβούλια. Με τον ξεπεσμό που οικοδομήθηκε και αντανακλάται  απ τη Στέγη, που να βρεθούν τα ιδανικά; Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι πως θα μπαλωθεί η πλειοψηφία τους. Η παραγωγή πολιτικής, προτάσεις και ιδέες δεν είναι,γι αυτούς, κονίστρα ευγενικών αγώνων. Οι βρισιές και οι συκοφαντίες είναι ένας  τρόπος επιβίωσης. Στον ποιητή, ο νέος της Συρίας που με τα όργια κατάντησε “σχεδόν ανέστιος και πένης”, μια και δεν διαθέτει αρκετά και απαραίτητα προσόντα, με πολύ κυνισμό αποφασίζει να μπει στην πολιτική. Δεν έχει σημασία, καμιά σημασία, στο πλευρό ποιανού. “Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα / ενδεδειγμένως για να υπηρετήσω αυτήν την χώραν/την προσφιλή πατρίδα μου Συρίαν”.

Μέσα σ΄ ένα κλίμα όπου η μια καταγγελία διαδέχεται την άλλη, το ένα δικαστήριο το άλλο -για να λύσει τις αντιθέσεις μας-οι οργανωμένοι πάντα Έλληνες, δρουν χωρίς να κρίνουν, αποφασίζουν χωρίς να συζητούν. Οι περήφανοι Έλληνες! μετανάστες, που στα χρόνια της ακμής, της ομόνοιας και δημιουργικότητας συζητούσαν, διαλέγονταν, αποφάσιζαν, τώρα έχουν γίνει άβουλοι, τρέχουν στα Σουηδικά δικαστήρια για να διευθετήσουν προβλήματα -προσωπικά τους ουσιαστικά – που τα αναγάγουν σε γενικά παρ οικιακά.

Είναι φανερό πως η - σημερινή- οργανωμένη παροικία, αυτή με τις σημαντικές κατακτήσεις στο παρελθόν, που οι άλλες μειονότητες είχαν σύμβολο και  οδηγό την Ελληνική Ομοσπονδία, δεν μπορεί να ζήσει: “Δεν είναι δυνατόν να βασταχθούν η δυναστείες /που έβγαλε η Κατάκτησις των Μακεδόνων”.
Δεν μπορεί και κύρια δεν πρέπει να συνεχίσει αυτή η κατάσταση. Γι αυτό όσοι βλέπουν τη μυστική βοή “των πλησιαζόντων γεγονότων”  έχουν χρέος να μιλήσουν και κυρίως να δράσουν.

Στο Σαββατιάτικο σχολείο μερικοί, άκουσαν τα βήματα των Ερινύων,  “και προσπαθούν τ΄ασήμαντά των σώματα να κρύψουν ....γιατί κατάλαβαν τι είδος βοή είναι τούτη,/τάνιωσαν πια τα βήματα των Ερινύων”. Είναι ανάγκη, για να διασωθεί, αν μπορεί να διασωθεί, το καλό όνομα που η Ελληνική παροικία είχε. Να καταγγείλουμε τη διαφθορά και την παρακμή, τους ασυνείδητους  “άρχοντες” και τους συμφεροντολόγους κόλακες. Όταν βασιλεύει γύρω μας ο διασυρμός της παροικίας, και ο δικός σου, όταν πλειοψηφίες διαμορφώνονται με εκβιασμούς, συκοφαντίες και προπηλακισμούς, δεν μπορείς εσύ να νομίζεις πως, ζώντας την νοικοκυρίστικη ζωή σου δεν έχεις καμιά ευθύνη.

Προτάσεις για διάλογο και προβληματισμό για τη Στέγη- παλιότερα- αγνοήθηκαν επιδεικτικά. Το παλιό πάντα αντιστέκεται στο καινούργιο. Αποφεύγουν τον προβληματισμό, γιατί βλέπουν τον εαυτό τους να μην χωρά στο καινούργιο, ή δεν θα έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιήσουν καταδικαστέες πράξεις. Μακάρι να αρχίσει -διάλογος- έστω και καθυστερημένα.  Γιατί ο Αννίβας δεν είναι ante portas, έχει περάσει τις πύλες προ πολλού, και σημασία έχει να σωθεί η πόλη – η παροικία- και όχι οι Καίσαρες ούτε οι Συγκλητικοί.

Ελληνική παροικία θα συνεχίσει να υπάρχει. Πολιτιστικές εκδηλώσεις απευθυνόμενες στις νέες γενιές και τη Σουηδική Κοινωνία, θα πρέπει να είναι το κέντρο βάρους. Ο διχασμός που υπάρχει σήμερα δεν μπορεί να ξεπεραστεί, αν δεν υπάρξει “γιατρειά” στη Στέγη. Οι σύλλογοι βρίσκονται σε συνεχή φθορά . Το υπάρχον καταστατικό- της Στέγης- είναι ξεπερασμένο. Χρειάζεται ριζική αλλαγή. Δεν λύνεται ο διχασμός, δεν ξεπερνιέται το μίσος με την μια  ή την άλλη πλειοψηφία στη Στέγη.

Ο “Τοξοτης” στο πρώτο του άρθρο, Νοέμβρης 1999, έγραφε: ” ...... κίνδυνος να συσκοτισθεί ή να αποδυναμωθεί η έγνοια  και η προσπάθεια για τα "όντως μεγάλα ". Εκείνο που προέχει  στην πολιτική (αλλά και παντού) είναι η κλιμάκωση των αξιών, η επικέντρωση της προσοχής σε θέματα που παίζουν πρωταρχικό  ρόλο στην ανάπτυξη της παροικίας. Να κάνουμε πράξη τη φράση του Αριστείδη προς τον Θεμιστοκλή λίγο πρίν τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. "Εμείς πρέπει να μαλώνουμε και σε άλλες περιστάσεις και μάλιστα τώρα, για το ποιός  απ΄τους δυό μας θα κάνει περισσότερο καλό στην πατρίδα ". Δεν πρέπει  να  είναι η διάλυση του ΚΑΠΗ ( τότε,  Στέγη σήμερα) ο στόχος μας, αλλά η κοινή δράση, η γενίκευση και υλοποίηση των αιτημάτων, η ουσιαστική αλληλεγγύη και συμπόρευση με άλλες μειονότητες και τους Σουηδούς. Ένα προοδευτικό μέτωπο ενάντια στον παρασιτισμό και τη διαφθορά. Να αγωνιστούμε για σύγχρονα αιτήματα που αφορούν τον πολιτισμό, την παιδεία, την οικολογία, κοινωνική αλληλεγγύη, την ισότητα, τα κοινωνικά προβλήματα της νέας γενιάς, το περιβάλλον. Να αγωνιστούμε για ποιότητα ζωής στον κόσμο του σήμερα και του μέλλοντος. .....  Προσπαθήστε να αγκαλιαστούν οι επιχειρηματίες και οι επιστήμονες. Αυτά, και άλλα, είναι τα καφτά προβλήματα, για τα οποία αξίζει να " στασιάζουμε, να αντιδικούμε"  για να κάνουμε όσο γίνεται περισσότερο καλό στην παροικία”. Δυστυχώς είμαστε αντιμέτωποι με “Δήλιον πρόβλημα” γιατί στα δέκα χρόνια που πέρασαν ο οργανωμένος Ελληνισμός έκανε όχι σημειωτόν, αλλά δυο βήματα πίσω.

"Nil desperantum!" . (ποτέ μην απελπίζεσαι Οράτιος, 65-8 π.χ.)

Η τεχνολογία κατήργησε πρωτόγονους τρόπους επικοινωνίας. Σαν ασυρματιστής, “εκπέμπω σήμα κινδύνου” -SOS- γιατί βλέπουμε την αναγκαιότητα των αντιθέτων, όπως ο Μπούς τη Δημοκρατία. Αυτό που πέτυχαν, Ομοσπονδία και Αη Γιάννης, είναι να διασπάσουν την παροικία, που όλα την ενώνουν σε λύπες και προσδοκίες, στο όνομα προσωπικών, κομματικών μικροσυμφερόντων. Δεν πρέπει, κάτω από το πρόσχημα της ασυμφωνίας μεταξύ του  Α και του Β να διαιωνίζεται και να βαθαίνει η διαίρεση της παροικίας.

Περιστέρι

Λίγοι, πολύ λίγοι, δεν θέλουν εξομάλυνση.

Προτείνω να:

  • Ορισθεί ένα προσωρινό συμβούλιο από καινούργια άτομα, για να μην υπάρχουν οι προσωπικές αντιθέσεις που δημιουργήθηκαν στα μέλη των συμβουλίων τα τελευταία χρόνια..
  • Να  υπάρξει μια ομάδα αποτελούμενη από πέντε ή επτά άτομα, αδιαμφισβήτητου ήθους που θα μελετήσει το πρόβλημα της Στέγης σφαιρικά, και σε εύλογο χρονικό διάστημα – έξη μήνες- να έχει ολοκληρωμένο σχέδιο και πρόταση για το μέλλον της Στέγης. Η επιτροπή να  ορισθεί από τρία άτομα, Ηλία Κοντό, Πολυχρόνη Καλιαρίδη που είναι υπεράνω πάσης υποψίας -σίγουρα υπάρχουν και πολλοί άλλοι ανάμεσά μας- και τον Δημήτρη Νταλιάνη, μοναδικό επιζώντα από τους ιδρυτές.
  •  Η ιστοσελίδα της Στέγης να γίνει βήμα διαλόγου. Ο Δημήτρης Νταλιάννης να ορίσει μια τριμερή επιτροπή που θα έχει την υπευθυνότητα της ιστοσελίδας.

 Οι καιροί είναι χαλεποί για τη Στέγη. Ακόμα και την τελευταία στιγμή όμως, μπορούμε να πετύχουμε πολλά. Δική μας είναι η επιλογή να παλέψουμε για το καλύτερο δυνατό, στο χρόνο που διαθέτουμε. Η μεγαλύτερη αποτυχία είναι να μην προσπαθήσουμε.

 

Παναγιώτης Καλογιάννης

  1. (Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, «Κρίσιμα χρόνια, αγώνες για τη δημοκρατία, (1936-1996)»,  εκδόσεις «Προσκήνιο-Άγγελος Σιδεράτος»).
  2. [2]  Το καταστατικό ψηφίσθηκε στις 31 Οκτώβρη 1976 - πρώτο συνέδριο της Ομοσπονδία -και τροποποιήθηκε στα συνέδρια, 1993,95,97 και 2005.

 

 

Επιστροφή, στην αρχή αυτής της σελίδας.