Η ΟΕΣΚΣ ισχυρίζεται ότι δεν έχει επέμβει ποτέ στη Στέγη. Σε προηγούμενη ανάρτηση αναφερθήκαμε σε μερικές - από τις πολλές - επεμβάσεις της. Αναφερθήκαμε στην άρνηση διαλόγου που έχουν σαν αρχή τους, γιατί θεωρούν ότι οι απόψεις τους προήλθαν από θεία αποκάλυψη. επομένως, είναι οι μόνες αληθινές.

Στη παρούσα ανάρτηση, θα δούμε ότι η τέχνη που έχουν σπουδάσει τις τελευταίες δεκαετίες, - η αμέριμνη διαχείριση του παρελθόντος με γνώμονα το κομματικό συμφέρον - δεν χρησιμεύει σε τίποτε, παρά να επισπεύδει την πορεία στο χάος.

"Μήτε να κρίνουν ή να συζητούν /μήτε να εκλέγουν πια,/ν' ακολουθούν μόνον" Κ. Καβάφης


Κομματικοποίηση, "Ιδιωτικοποίηση", Παρακμή


Αιτία της παρακμής της ΟΕΣΚΣ είναι η ταύτιση των μαζικών χώρων με τις κομματικές οργανώσεις. Δεν στοχεύουν στη μαζικοποίηση των κοινοτήτων χωρίς διακρίσεις ιδεολογικές. Δεν δέχονται το αντίθετο. Αγνοούν ότι "Η ενότητα, η ωραιότερη αρμονία γεννιέται από τα αντίθετα"."Δεν χρησιμοποιούν την ακτινοβολία και την πειθώ των ιδεών τους, αλλά με άλλες μεθόδους εμποδίζουν τον ελεύθερο διάλογο και επιβάλλουν με την οργανωμένη στενοκέφαλη παρουσία σε ένα ανοργάνωτο σύνολο, αποφάσεις που έχουν παρθεί έξω από μαζικές οργανώσεις και υπεύθυνα συμβούλια. Προσπαθούν να επιβάλλουν απόψεις, αντιλήψεις που αντί να ενώνουν διασπούν, οδηγούν στην απομαζικοποίηση και απαξίωση των κοινοτήτων. Προσωρινά, ίσως να φέρνει κάποια αποτελέσματα. Μακροπρόθεσμα όμως οι μαζικοί φορείς, η Στέγη, μετατρέπονται σε παραρτήματα άλλων οργάνων ή γίνονται φορείς προσωπικών συμφερόντων. Αυτό μαθηματικά οδηγεί στον εκφυλισμό, τη διάσπαση, απογοήτευση και αποχώρηση", υποστήριξε ο Τοξότης και δυστυχώς δικαιώθηκε. 

Ο εναγκαλισμός των ΔΣ της Στέγης με την παρακμασμένη ΟΕΣΚΣ την οδήγησε στο σημερινό τέλμα. Κομματικές και προσωπικές επιδιώξεις έκαναν τον ορίζοντα αθέατο. Προχωρούν βλέποντας πίσω τους, έχοντας μπροστά τους "γκρεμό"! Όχι μόνο δεν κατανοούν τα προβλήματα που διχάζουν την παροικία αλλά, συμπεριφέρονται σαν να μην έχουν εμπειρία, ενώ έχουν άμεση, αφού οι ίδιοι τα δημιουργούν και τα κατευθύνουν. Ξαστόχισαν και αστοχούν συνεχώς.

Η επιδίωξη της εξουσίας, για τους χρόνιους συμβούλους της ΟΕΣΚΣ ( οι καρέκλες έχουν κόλλα), έγινε αυτοσκοπός. η πολιτική εκφυλίσθηκε και παρήκμασε. Ότι απόμεινε από τις μαζικές κομματικές οργανώσεις του παρελθόντος, μετατράπηκε σε μηχανές εξουσίας που δεν υπηρετούν το κοινό καλό -της παροικίας-, αλλά ιδιοτελείς βλέψεις και προσωπικά συμφέροντα. Έχουν ξεχάσει, μερικοί, ότι αποτελούν μέρος της παροικίας, και το λησμονούν γιατί μένουν αιχμάλωτοι σε "απολαύσεις" που απολαμβάνουν από θέσεις τους σε συμβούλια ή δίνουν υπερβολικά μεγάλη σημασία στις θέσεις αυτές, σε "τιμές" και "οφέλη" που αποκομίζουν, όχι κατ΄ ανάγκη οικονομικά. Οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η πολιτική βουλιάζει στην παρακμή. Ασχολούνται με τα μικρά και τα προσωπικά, αντί να επικεντρώνουν το ενδιαφέρον, την ενασχόληση και τις προσπάθειές τους στα σημαντικά που μπορούν να προβάλλουν την Ελλάδα στη Σουηδία και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες της παροικίας. Η οργανωμένη παροικία βρίσκεται στην κατάσταση του Τιτανικού, όχι πριν, αλλά μετά την πρόσκρουση στο παγόβουνο.
Αλλά αυτό καθόλου δεν τους απασχολεί: όντας στη μέση ενός ορμητικού ποταμού καρφώνουν πεισματικά τα μάτια σε κάποια συντρίμμια που βλέπουνε ακόμη στην όχθη, ενώ το ρεύμα μας παρασύρει -όλους- και κατρακυλάμε οπισθοβατώντας σε γκρεμούς.

Μάταια αναζητάς στις αναμνήσεις σου κάτι που να προκαλεί περισσότερη οδύνη και περισσότερο οίκτο απ΄ αυτό που συμβαίνει μπρος στα μάτια σου. Φαίνεται πως στις μέρες μας έχει σπάσει ο φυσικός εκείνος δεσμός που ενώνει τις απόψεις με τα γούστα και τις πράξεις με τις πεποιθήσεις.
Συνεργάζονται άψογα, λένε οι συνεργαζόμενες συνιστώσες στο ΔΣ της ΟΕΣΚΣ (ΣΥΝ, ΝΔ και άτομα από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ, με το ΚΚΕ). Αγνοούν όμως σε ποιά συγκεκριμένα θέματα. Παραβλέπουν πως, ο δογματισμός "τις συμμαχίες τις καταλαβαίνει σαν σχήματα ελεγχόμενα και κηδεμονευόμενα". Και το πέτυχαν απόλυτα!!!

Ότι δεν ελέγχουν (σύμφωνα με κομματικό σχεδιασμό) το καταστρέφουν και αν δεν μπορούν το συκοφαντούν. οι πιο ευγενείς το αγνοούν. Όλα πρέπει να είναι ελεγχόμενα σε ‘’καλούπια’’, ‘’φάσεις’’, ‘’στάδια’’. Τη νοοτροπία αυτή γνώρισε και πληρώνει ακριβά το Ίδρυμα Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης. Είναι, νομίζω, πρόδηλο ότι αυτό που εμποδίζει τη συνεννόηση γύρω από τα αυτονόητα είναι η τύφλα της κομματικής ιδιοτέλειας και προσωπικής εμπάθειας.

Γνωρίζουν διάφορες απόψεις - για την αναβάθμιση της Στέγης - που κατά καιρούς εκφράζονται, μοιάζουν όμως με κουφούς. γιαυτούς ισχύει το ρητό: απόντες αν και παρόντες. Ελπίζουμε, όμως, και προσπαθούμε γιατί διαφορετικά δεν θα πετύχουμε το ανέλπιστο που διαφορετικά, πάντα θα φαντάζει απλησίαστο.

Επιβάλλεται αλλαγή κατεύθυνσης στην αντιμετώπιση της Στέγης. Η ύπαρξη ελληνικής παροικίας απαιτεί διαφορετική νοοτροπία και καθορίζει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Να προαχθεί η ενίσχυση της Στέγης και η προβολή του ελληνικού πολιτισμού στη Σουηδία μέσω του Ιδρύματος. Πρέπει να αποφευχθεί αυτό που είναι αντίθετο στην κατεύθυνση της παροικίας.
Αυτό, δεν μπορεί να επιτευχθεί από τους ανθρώπους που ευθύνονται για την σημερινή κατάντια. Χρειάζεται, κύρια, τα συμβούλια να επανδρωθούν από ανθρώπους που σκέπτονται και δρουν διαφορετικά. Το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει. από εσένα εξαρτάται αν θα αξιοποιηθεί!.

Στοχεύοντας στην αλλαγή αυτή, οφείλουμε να σκεφθούμε και επανεξετάσουμε την αναγκαιότητα ύπαρξης - στη Σουηδία - σε ότι αποκαλείται κομματική οργάνωση. Να επιλέξουμε κομματικές οργανώσεις που υπονομεύουν τα ουσιαστικά συμφέροντα της παροικίας και εξυπηρετούν δυό - τρείς κομματικούς "επιτελάρχες" ή το Ίδρυμα Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης, απελευθερωμένο από κομματικές σκοπιμότητες που θα κερδίσει την εμπιστοσύνη της παροικίας και, μέσω αυτού θα μπορεί να προβληθεί η Ελλάδα και ο ελληνικός πολιτισμός στη σουηδική κοινωνία; Να κερδίσει, την εμπιστοσύνη όλης της παροικίας. εργαζομένων, συνταξιούχων, επιστημόνων και επιχειρηματιών. Είναι απόλυτα σίγουρο ότι κανένας δεν θα θρηνήσει για την απομάκρυνση οποιουδήποτε. Είναι βέβαιο πως, αν συνταχθείς με τη δεύτερη άποψη κερδισμένοι θα είναι η ελληνική παροικία και Eσύ!.


Παναγιώτης Καλογιάννης. Ιούλης 2013.

 

<<< προηγούμενο