Το Εθνος πρέπει να μάθει
να θεωρεί Εθνικό
ό,τι είναι αληθές.
Διονύσης Σολωμός

 

Με αφορμή ένα ποίημα στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου.

Ο Τοξότης έχει αναφερθεί στην παθογένεια της κρίσης που μαστίζει τo μεταναστευτικό κίνημα στη Στοκχόλμη. Στα καταστατικά των κοινοτήτων –είναι άγνωστα στη συντριπτική πλειοψηφία μελών και συμβούλων!–προβλέπεται, πολύ σωστά, η σύσφιξη των σχέσεων με τη σουηδική κοινωνία. Πρόσφατα γιορτάστηκε η Ελληνική Επανάσταση του 1821 σε Κοινότητες και τα δυο ελληνικά σχολεία ελεύθερου χρόνου της Στοκχόλμης.
   Δεν θα κρίνουμε το περιεχόμενο μηνυμάτων και ομιλιών που μερικές φορές δεν ξεφεύγουν από το πλαίσιο του ανιαρού. Δεν θα αναφερθούμε στη συνεχή επανάληψη και αναμάσηση των ομιλιών. Δεν θα εξηγήσουμε πόσο «επικίνδυνο» είναι για τους σημερινούς κυβερνητικούς εξουσιαστές το νόημα της Επανάστασης του 1821. Επικίνδυνο, γιατί υπενθυμίζει το παντοτινό χρέος κάθε Ελεύθερου Ανθρώπου να μισεί με όλη τη δύναμη της ψυχής του τον τύραννο. Τον εκάστοτε τύραννο και, εχθρό της ελεύθερης σκέψης. Δεν θα συνδέσουμε τους μετέπειτα πολιτικούς –και τους σημερινούς– με τους κοτζαμπάσηδες της τουρκοκρατίας. Θα περιοριστούμε στο χώρο της παροικίας και θα αναφερθούμε σε δυο - τρία γεγονότα. Τις αναρτήσεις του Τοξότη που αναφέρονται στον φιλελληνισμό των σουηδών το 1821 (διάβασε εδώ) και, στο περιεχόμενο μιας πρόσφατης έκδοσης:

μνημείο σουηδοί φιλέλληνες στο Μεσολόγγι

Μνημείο πεσόντων για τους σουηδούς φιλέλληνες, στον κήπο ηρώων στο Μεσολόγγι. Φωτο Δήμος Μεσολογγίου

  1. «Στη Σουηδία, ο ξεσηκωμός των ελλήνων το 1821, ξύπνησε απ΄ την αρχή τις πιο θερμές συμπάθειες. Ιδρύθηκε η επιτροπή «Φίλοι της Ελλάδας»για να συντονίσει την πληροφόρηση και τον έρανο που γίνονταν σε όλη τη Σουηδία. Οι εφημερίδες έδωσαν μεγάλη έκταση στην Επανάσταση και τον έρανο. Ποιητές και μουσικοί ερμήνεψαν με στίχους και μουσική τα συναισθήματα του λαού μας. Θεατρικά έργα και έρανος υπέρ των Ελλήνων αγωνιστών για ελευθερία συνέβαλαν στην κατανόηση της σημασίας τής Επανάστασης. […]».
  2. Σε σουηδούς φιλέλληνες που πολέμησαν και έπεσαν στην Ελλάδα (διάβασε εδώ). […] «ήταν καθήκον μου να αφήσω στουςσυμπατριώτες μου μια σύντομη αλλά αληθινή διήγηση για τα σημαντικά αυτά γεγονότα,ιδιαίτερα όταν οι ειδήσεις για την Επανάσταση που έρχονταν στη Σουηδία συνήθωςήταν παραποιημένες […]. Πολεμούσαν για τη θρησκεία τους, το δικαίωμα ύπαρξή τους, για την οικογενειακή υπόληψη και τιμή. Να ξαναπάρουν τη θέση τους ανάμεσα στα πολιτισμένα έθνη, να ξαναβρούν την αξιοπρέπειά τους και να σταματήσουν την ταπείνωση να είναι σκλάβοι στην ανήκουστη τυραννία των Μωαμεθανών […] Αυτός ο φλογερός πατριωτισμός κέντρισε τη φαντασία μου. Το θεώρησα τιμή μου να είμαι μεταξύ αυτών που πολεμούσαν για ελευθερία σε μια δίκαια υπόθεση».
  1. Στο βιβλίο «Θανάσης Παπαδόπουλος ο Δάσκαλος» που κυκλοφόρησε πρόσφατα και διαβάστηκε από πολλούς συμπάροικους, περιέχονται δυο άγνωστα κείμενα γραμμένα στο δεύτερο μισό του ελληνικού διαφωτισμού που αναφέρονται στην αναγκαιότητα εξέγερσης και απελευθέρωσης της Ελλάδας από ίδιες δυνάμεις. Τα κείμενα από μόνα τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τέτοιες εκδηλώσεις. Δεν έγιναν…

   Οι αναρτήσεις, για το φιλελληνισμό στη Σουηδία, έγιναν αντικείμενο συζήτησης σε Γυμνάσια στην Ελλάδα. Στη Στοκχόλμη γνωρίζουμε πολύ καλά πως να εκμεταλλευτούμε το κοινωνικό κράτος. Δεν κρίνεται, όμως, απαραίτητο να μάθουμε για τον φιλελληνισμό των σουηδών. Αδιαφορούμε για τη βοήθεια που αυτοί προσέφεραν σε δύσκολες περιόδους για την Ελλάδα. Δεν ενδιαφερόμαστε να επισκεφτούμε τον τάφο του φιλέλληνα Myrberg –ίσως υπάρχουν και άλλοι τάφοι άγνωστοι σ’ εμένα– που ταξίδεψε στην Ελλάδα να πολεμήσει τους άπιστους. Το επίγραμμα που είναι χαραγμένο στον τάφο του σκιαγραφεί την προσωπικότητά του:

Φιλέλληνας 1821

«Ελλάδα, Πολωνία, Ισπανία είναι μάρτυρες του ηρωισμού του» Φωτο: Παναγιώτης Καλογιάννης

    «Γενναίος, μεγαλόψυχος, αυτοθυσιαζόμενος / αφιέρωσε τη ζωή του / στην υπόθεση της ελευθερίας, / την καρδιά του στην αλληλεγγύη των λαών, / την ψυχή του στον Κύριο, / στη γαλήνη του οποίου  κατέληξε».

   Ο σουηδικός φιλελληνισμός, η βοήθεια που πρόσφερε ο σουηδικός λαός στους έλληνες σε δύσκολες εποχές, το μνημείο των σουηδών που βρίσκεται στην Πλατεία Ηρώων του Μεσσολογγίου δεν ενδιαφέρει Κοινότητες και το σχολείο ελεύθερου χρόνου της Στοκχόλμης. Ιδιαίτερα, δεν ενδιαφέρει μια δασκάλα στο σχολείο αυτό. Άλλα πράγματα έχουν προτεραιότητα γι’ αυτήν και την παρέα της. Ημιμάθεια, παραποιήσεις και πλαστογραφίες της ιστορίας. Ένοχες σιωπές και παραπληροφόρηση. Μετά την απελευθέρωση έμπαινε καθαρά ένα δίλλημα: “ή νέες επεκτατικές ουτοπίες στο όνομα της Μεγάλης Ιδέας ή στήριξη στις δυνατότητες της χώρας να βρει και να αξιοποιήσει τον πλούτο, φυσικό και ανθρώπινο, που θα εξασφάλιζε την ευημερία μέσα στις νέες συνθήκες που θα αντιμετώπιζε”. Η δασκάλα στο σχολείου ελεύθερου χρόνου επιλέγει την Μεγάλη Ιδέα. Διδάσκει τον «εθνικό στόχο» στα παιδάκια και την προβάλλει στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου με το τραγούδι:
«Έχω μια αδερφή, / κουκλίτσα αληθινή, / την λένε Βόρειο Ήπειρο, / την αγαπώ πολύ. / Κουκλίτσα αληθινή, / της κλέψαν τη φωνή, / την πήρανε αιχμάλωτη / οι άτιμοι οι εχθροί. / Στο βάθος μακριά, / προβάλει η Κορυτσά, / τη βλέπω και ραγίζεται η δόλια μου η καρδιά. / Και τώρα που μπορώ το όπλο να κρατώ / και ανήκω εις τον ένδοξο ελληνικό στρατό, / θα τρέξω μιαν αυγή, / χωρίς διαταγή,/ για ν’ αγκαλιάσω δυνατά την όμορφη αδερφή».

  Θα σχολιάσουμε το ιδεολογικό περιεχόμενο του τραγουδιού, το veto που πρόβαλαν οι αμερικάνοι το 1913 για να μην δοθεί η Βόρεια Ήπειρος στην Ελλάδα και, τις καταστροφικές συνέπειες για την Ελλάδα της Μεγάλης Ιδέας, σε άλλη ανάρτηση.
   Πως σχεδιάζει, όμως, η δασκάλα και οι γύρω απ’ αυτήν ν’ αγκαλιάσουν την «όμορφη αδελφή»; Εφορμώντας με εφ’ όπλου λόγχη και φωνάζοντας «αέρα», ή με τη χρήση της διπλωματίας; Ξέχασαν ή άφησαν για άλλη εκδήλωση το άλλο "πατριωτικό τραγουδάκι":  "Κι ο στρατός μας που πήγε στην Κορέα, πολεμούσε για τα ιδανικά, ιδανικά είχε βάψει τους κίτρινους στο αίμα δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά, ελευθεριά (!!!)".

   Η επιλογή του τραγουδιού αυτού –που ούτε σαν σκέψη δεν μπορούσε να υπάρξει παλιότερα–είναι αποτέλεσμα της θολούρας που επικρατεί στην ελληνική παροικία. Θολούρα που κινδυνεύει να κυριαρχήσει όσο προχωρεί η αποσύνθεση της οργανωμένης ελληνικής παροικίας της Στοκχόλμης. Όσο δηλαδή οι Κοινότητες βάζουν λουκέτο, λειτουργούν σαν καφενεία τρίτης κατηγορίας, ή επικρατούν αυταρχικές αντιλήψεις στηριζόμενες στην Αποκάλυψη της μιας και μοναδικής αλήθειας.
   Το αθώο παιδάκι, απήγγειλε ένα ποίημα που εκφράζει αρρωστιάρικες αντιλήψεις κληρονομημένες από την εποχή του αντικομουνισμού. Μερικοί ίσως να ενθουσιάστηκαν γιατί από πλάνη κλίνουμε στις εύκολες λύσεις, στη φυγή και το ευχάριστο ξεγέλασμα. Αλλά αν δεν μπει veto αμέσως, αν δεν δημιουργηθεί ένα γόνιμο ceterum censeo σε τέτοιες αντιλήψεις, στρώνουμε το χαλί να επικρατήσουν οι αντιλήψεις που, δεν είχαν καμιά θέση στους μαζικούς χώρους όσο ανθούσε το μεταναστευτικό κίνημα στη Σουηδία.

 


Παναγιώτης Καλογιάννης, Στοκχόλμη Απρίλης 2016

 

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.