Σαπουνόφουσκες στη Στοκχόλμη, 15ωροφο κτίριο στη Μελβούρνη.

Στη Στοκχόλμη "λειτουργούν", στα λόγια, δύο Πολιτιστικά Κέντρα.
Ο Τοξότης έχει ασχοληθεί επισταμένα με το Ίδρυμα Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, (Στέγη). (δες ΠΑΡΟΙΚΙΑ ->ΣΤΕΓΗ).

   Το άλλο, Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού (ΚΕΠ), από την ίδρυσή του προσπαθεί να κάνει πολύ θόρυβο χτυπώντας άδειους τενεκέδες. Η πορεία του σε γενικές γραμμές, χαρακτηρίζεται από:
Την απομάκρυνση των πρώτων μελών.
Αδυναμία  του προέδρου να συνεργασθεί με οποιονδήποτε φορέα. "Το αριστερό του χέρι δεν μπορεί να συνεργασθεί με το δεξί του".
Οικογενειοκρατία.
Συγκέντρωση πλούσιου υλικού που είναι αχρησιμοποίητο, ελάχιστοι ενδιαφέρθηκαν να το χρησιμοποιήσουν, είναι...πακεταρισμένο και απρόσιτο!, για τους λίγους ενδιαφρόμενους 
Αναντιστοιχία λειτουργικού κόστους (από χρήματα των φορολογουμένων τόσο στη Σουηδία όσο και στην Ελλάδα), και ωφέλιμου έργου.
Η συνεχιζόμενη διαφήμιση του ΚΕΠ, και η εσφαλμένη εντύπωση που δημιουργείται στους εκτός Σουηδίας, τη στιγμή που είναι μια αποθήκη με το υλικό του σε χαρτόκουτα.
Παραμένει κλειστό, χωρίς ώρες λειτουργίας και ουσιαστικά ανενεργό.
Προσπάθεια να υποκαταστήσει, όλους, τους άλλους φορείς. Αν είχε λίγη υπομονή, με τη σημερινή εικόνα που παρουσιάζουν Ομοσπονδία και σύλλογοι στη Στοκχόλμη (εκτός της Κοινότητας Στοκχόλμης), η υποκατάστασή τους  θα ήταν τόσο φυσιολογική όσο και απαραίτητη.
Ικανοποιεί τις ανάγκες ενός μόνο ανθρώπου, σε όλη τη διαδρομή του.

   Μπορεί να μην παράγεται πολιτισμός στη Στοκχόλμη, υπάρχει όμως πλεόνασμα σε ύβρεις, συκοφαντίες, παραπληροφόρηση και αποφυγή διαλόγου. 
Δεν επανδρώνεται το συμβούλιο της Στέγης από ανθρώπους ευφυείς συνετούς και ενάρετους που, στην κακοπιστία και το φανατισμό να αντιτάξουν την αλήθεια, νηφάλιο και εποικοδομητικό διάλογο. Να επιδιώκουν την επίτευξη των στόχων του ιδρύματος όπως αυτοί καθορίζονται από τους δωρητές και, όχι προσωπικά/κομματικά κέρδη. (Οι εξαιρέσεις, κυρίως στο σημερινό συμβούλιο, επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Αγνοούμε τη σύνθεση των συμβουλίων του ΚΕΠ.

   Παραφράζοντας τον Καστοριάδη, "Για να αλλάξουμε την παροικία πρέπει να αλλάξουμε τους ανθρώπους. Για να αλλάξουμε τους ανθρώπους χρειάζεται η παροικία να είναι διαφορετική. Πρέπει επομένως τα δρώντα πρόσωπα να έχουν διαφορετικές συνήθειες". Αυτό, όμως, δεν μπορεί να γίνει όσο τα άτομα που απαρτίζουν τα συμβούλια είναι ιδιοτελή. Όταν κυριαρχούν λόγοι επαγγελματικοί ή άκρατη φιλοδοξία. Γι᾿ αυτό...τόπο στα νιάτα.!

    Τελείως διαφορετική είναι η εικόνα στο νότιο ημισφαίριο, στη Μελβούρνη.

Οι πρώτοι έλληνες στην Αυστραλία

Δεν είναι γνωστό πότε πάτησε το πόδι του στην Αυστραλία ο πρώτος έλληνας. Στον πρώτο τόμο από το τρίτομο έργο, "Αυστραλοί και Έλληνες", του αυστραλού συγγραφέα Χαγκ Γκίλχριστ (Hugh Gilchrist) η πρώτη επιβεβαιωμένη άφιξη ελλήνων στην Αυστραλία έγινε τον Αύγουστο του 1829. Πρόκειται για επτά Υδραίους ναυτικούς που αρχικά καταδικάστηκαν σε θάνατο για πειρατεία σε βρετανικό πλοίο στη Μεσόγειο. Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι οι ναυτικοί αυτοί, έπαιρναν μέρος στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Με την παρέμβαση του Καποδίστρια η ποινή τους μετατράπηκε σε ισόβια εξορία...στην Αυστραλία. Στη συνέχεια, οι πέντε από την ομάδα αυτή επέστρεψαν στην Ελλάδα, ενώ οι Αντώνης Μανώλης και Γκίκας Βούλγαρης έμειναν έμειναν εκεί.

   Σύμφωνα με εφημερίδες της Αυστραλίας της δεκαετίας του 1820, οι πρώτοι έλληνες πήγαν στο Σίδνεϊ το 1803! Δημοσιεύματα (στην εφημερίδα Βραδυνή το 1947, στο περιοδικό Πάνθεον το 1962, και στα Υδραϊκά Νέα το 1972) μιλούν για διάφορους έλληνες που πήγαν στην μακρινή Αυστραλία λίγο αργότερα, μεταξύ 1803 και 1820.

   Υπάρχουν και άλλες ενδιαφέρουσες και συναρπαστικές ιστορίες στους τρείς τόμους του έργου "Αυστραλοί και Έλληνες" που κυκλοφόρησε το 1992. Ελάχιστοι γνωρίζουν για την αποστολή ξυλείας στην Ελλάδα το 1827, από την Αυστραλία, για την ενίσχυση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Ποιός ξέρει πως η πρώτη ελληνίδα που πήγε εκεί είναι η Αικατερίνη Πλέσσου ( Κράμερ); Η Αικατερίνη γεννήθηκε στην αυλή του Αλί Πασά, αρραβωνιάσθηκε με τον Ιωάννη Κωλέτη ( έγινε πρωθυπουργός στην Ελλάδα), γνώρισε τον λόρδο Βύρωνα, και παντρεύτηκε το στρατηγό Κράμερ βετεράνο της μάχης του Βατερλό. Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1835 έφθασαν στο Σίδνεϊ με πλοίο που μετέφερε 300 κατάδικους.

Η πρώτη Ελληνική Κοινότητα στη Μελβούρνη.

Πριν από 117 χρόνια, το 1897, 57 έλληνες της Μελβούρνης ίδρυσαν την πρώτη Ελληνική Κοινότητα. Σίγουρα, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πως η Κοινότητά τους, επρόκειτο να εξελιχθεί στον πλέον ιστορικό και μαζικό ομογενειακό οργανισμό της Αυστραλίας.

Κοινότητα Μελβούρνης, Πολιτιστικό Κέντρο

Ιδιόκτητο κτίριο της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης, στο κέντρο της πόλης!

Δεν γνωρίζω τους χώρους της πρώτης κοινότητας. Το 1980, όμως, ήταν ένα ιδιόκτητο τετραώροφο κτίριο στο κέντρο της Μελβούρνης, και σήμερα...εξελίχθηκε σε 15ωροφο, πάντα ιδιόκτητο!, στο κέντρο της πόλης. Οι τέσσερες όροφοι χρησιμοποιούνται για τις ανάγκες της κοινότητας. Φιλοξενούν το Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο, της  Μελβούρνης, που φιλοδοξεί να εξελιχθεί στο μεγαλύτερο Πολιτιστικό Κέντρο του ελληνισμού της διασποράς.

   Το κτίριο εγκαινίασε, Κυριακή 21 του Σεπτέμβρη, ο πρωθυπουργός της Πολιτείας, της Βικτώρια, παρουσία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, των εθνικοθρησκευτικών αρχών, και φυσικά της ομογένειας.
Ο πρόεδρος της Κοινότητας, το χαρακτηρίζει σαν "αφετηρία της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης προς το μέλλον". Θα στεγάζει τις διοικητικές υπηρεσίες της Κοινότητας, και το Πολιτιστικό Κέντρο. Οι ενοικιαζόμενοι χώροι του κτιρίου, οι υπόλοιποι 11 όροφοι, θα παράγουν το αναγκαίο εισόδημα για τη συντήρηση του μεγάρου αλλά και τη χρηματοδότηση μελλοντικών προγραμμάτων και δραστηριοτήτων.

Το συνολικό κόστος ανήλθε στα 14 εκατομμύρια δολάρια. Η πρώην Πολιτειακή Εργατική κυβέρνηση, και η πρώην Ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνέβαλαν με τέσσερα εκατομμύρια δολάρια.
Ο Παπαστεργιάδης, πρόεδρος της Κοινότητας, θεωρεί σαν στοιχείο της επιτυχίας την ενότητα, και την καλή συνεργασία που υπάρχουν σε αφθονία.

   Ενότητα και συνεργασία. Απαραίτητα στοιχεία για κάθε επιτυχία, που δεν τείνουν να εξαφανισθούν στη Στοκχόλμη. είναι εξαφανισμένα. Η Στέγη, σαν Ίδρυμα, ουσιαστικά σαμποταρίστηκε. Πάντοτε αντιμετωπίζονταν αρνητικά,  και θεωρούσαν το Ίδρυμα Ελληνικής Πολιτιστικής Στέγης, ανταγωνιστικό της Ομοσπονδίας. Το κτίριο της Στέγης, διατηρητέο κτίσμα, θείο δώρο στην ελληνική παροικία, σκυλεύτηκε (ποτέ δεν έγινε καταγγελία στην αστυνομία), έγινε προσπάθεια να πουληθεί στα μουλωχτά, γνώρισε τις καταστροφικές και βάρβαρες πράξεις των "ξυλοκόπων" του Αι Γιάννη (έχει γίνει καταγγελία με βάση την έκθεση ορκωτού λογιστή), τώρα είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Και οι υπεύθυνοι; Βαδίζουν αργά, με κόπο ως συνήθως.   

 

Παναγιώτης Καλογιάννης, Σεπτέμβρης 2014.

Πηγή: Νέος Κόσμος

 

Υ.Γ.  Ο Τοξότης έχει κάνει προτάσεις, για τη λειτουργία της Στέγης σε προηγούμενες αναρτήσεις. (Δες, μερικά σχετικά άρθρα).

         Προγραμματισμός

         Προτάσεις

         Στέγη και καταστατικό

         Ο Νόμος για τα Ιδρύματα

 

 

 

Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.