<

.

«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε» -Δ. Σολωμός.

Σύντομη 200χρονη ιστορική διαδρομή


Η ελληνική ιστορία, από τον ερχομό του Καποδίστρια, είναι φουρτουνιασμένη ακόμα κι αν περιοριστεί κανείς σε σύντομη περιγραφή. «Οι μεγάλες δυνάμεις», έγραφε ο Καποδίστριας στον Ελβετό φίλο του Εϋνάρδο, «θέλοντες να δείξουν ότι ουδέ ως αποικία ήσυχος δύναται να υπάρξει η Ελλάς, παρασκευάζουν την αταξίαν και την αναρχίαν ως επιχείρημα το οποίον θα τους βοηθήση εις την επιβολήν των». Ότι ακολούθησε, μέχρι σήμερα, φανερώνει ότι αυτή στάθηκε η πολιτική των ισχυρών συμμάχων μας απέναντι στο Ελληνικό έθνος, πολιτική που τροχοπέδησε όχι μόνο τη δυνατότητα να γίνει κράτος μέσω του έθνους, αλλά και την ανέλιξή του σε αυτόνομο κράτος.

Μουσείο Μπενάκη

   Οι Άγγλοι, θαλασσοκράτορες της εποχής εκείνης, όχι μόνο ήταν αποφασισμένοι να ελέγχουν την Ελλάδα και να μην εγκαταλείψουν τον έλεγχο που είχαν εξασφαλίσει στην πολιτική, οικονομική και στρατιωτική εξέλιξη της Ανατολής χρησιμοποιώντας ακόμα και τις πλέον σκληρές μεθόδους (ας αναλογιστούμε την μετέπειτα πολιτική τους για να ελέγχουν την Κύπρο), αλλά από το 1839 απαιτούσαν από το νεοσύστατο ελληνικό κράτος να τους παραχωρηθούν τα μικρά νησιά Σαπιέντζα και Ελαφονήσι που βρίσκονται στο σημαντικό ναυτικό δρόμο προς τη Μέση Ανατολή.

    Ξεφεύγοντας από την αμάθεια/ημιμάθεια που μας παρέχει η διδασκαλία της σχολικής ιστορίας, για την Επανάσταση και την εξέλιξη του ελληνικού Κράτους, γίνεται αμέσως φανερό ότι τα αίτια που συμβάλουν στη θολούρα και τη σύγχυση γύρω από πρόσωπα και γεγονότα (στην επαναστατική και στην μετεπαναστατική περίοδο) είναι γεγονότα που παρασιωπώνται ή κατασκευάζονται, τα συνειδητά ψέματα που λέγονται, η συστηματική διαστρέβλωση της αλήθειας, κ.α.. Παραβλέποντας τη σχολική ιστορία και την ιστορία που αναπληρώνεται από αμφίβολης προέλευσης ιστορική γνώση, γνώση που αγγίζει τη μυθοπλασία, γίνεται ολοφάνερο ότι τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων καθόριζαν την πολιτική τους απέναντι στο ελληνικό έθνος «προστατεύοντας» μια χώρα, στην οποία έδιναν την έννοια του προτεκτοράτου, και αυτό το προτεκτοράτο γινόταν το επίκεντρο της διαμάχης τους. Ας μη ξεχνάμε ότι: «Οι σχέσεις των μεγάλων Δυνάμεων δεν διαμορφώνονται τυχαία και άσκοπα. Είναι συνάρτηση του συσχετισμού των αντιθέσεων και κοινών σημείων που υπάρχουν ανάμεσα στα κρατικά τους συμφέροντα (όπως τα αντιλαμβάνονται οι κυρίαρχες τάξεις και η ισχυρότερη μερίδα τους)».

Α. Μ. Μύρμβεργ, σουηδός φιλέλληνας. «Ελλάδα, Πολωνία, Ισπανία είναι μάρτυρες του ηρωισμού του». Φωτο:Π. Καλογιάννης

 

    Ο Καποδίστριας, άνθρωπος με εντυπωσιακές διπλωματικές ικανότητες, παιδείας και ήθους, έγραψε στον Εϋνάρδο: «Δεν θέλουν εμέ, αλλά θέλουν άλλους ή άλλον να έλθη αντ’ εμού να ενεργήση τα συμφωνησόμενα, όπως ελπίζουσι, μετά της Πύλης». Οι Άγγλο-Γάλλοι, με ντόπιους συνεργάτες, πολύ νωρίς, δυστυχώς, δικαίωσαν τον Κυβερνήτη φροντίζοντας να απαλλαγούν από αυτόν, και οι Μεγάλες Δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) το 1832 εμπόδισαν από κοινού τη δημιουργία ενός βιώσιμου και πραγματικά ανεξάρτητου κράτους. Στα επόμενα τριάντα χρόνια επέβαλαν την επιρροή τους στην περιορισμένη γεωγραφικά Ελλάδα, που «την έβλεπαν –μεσ’ στην αδυναμία της– σαν το μοχλό στη λύση του Ανατολικού ζητήματος, και –ποιός ξέρει– σαν κληρονόμο του Οθωμανικού κράτους».

    Μέχρι το 1922 που διαμορφώθηκαν τα σημερινά γεωγραφικά σύνορα, τα στρατιωτικά γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο. Το 1864 η Ελλάδα απέκτησε τα Ιόνια νησιά. Το 1881, τη νότια Θεσσαλία, και τη δυτική Μακεδονία. Το 1913/14, τη νότια Ήπειρο, τα νησιά Κρήτη, Χίο, Λέσβο, και Σάμο. Το 1922 τη δυτική Θράκη. Το 1947, τις Κυκλάδες με την Κω και τα Δωδεκάνησα με τη Ρόδο. Στο αιματηρό αυτό διάστημα οι θυσίες υπήρξαν βαριές, οι πολιτικές διενέξεις άπειρες και οι αλλαγές των μετώπων οι πιο πολύπλοκες.

    Κρίνοντας, σήμερα, τα ιστορικά γεγονότα γίνεται ολοφάνερο ότι από το διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τις συγκρούσεις που ακολούθησαν, την ελληνο-τουρκική αντιπαλότητα, τη διάσπαση του αιγιακού κόσμου με τον ξεριζωμό του ελληνισμού από τον Πόντο και την Ιωνία, νικήτριες αναδείχθηκαν οι Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες υποστήριζαν εναλλάξ όποιον εργαζόταν για τα συμφέροντά τους, προστάτευαν τους εθνικισμούς στο όνομα του δικαιώματος των λαών για αυτοδιάθεση, πούλησαν όπλα σε όλους στο όνομα του ελεύθερου εμπορίου και βοήθησαν τον νικητή στο όνομα του πολιτικού ρεαλισμού. Ο μεγάλος χαμένος ήταν η Ελλάδα, αφού σταμάτησε να πατάει στις δυο πλευρές του Αιγαίου, έχασε την Ανατολική Θράκη χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα, και τόσο η Ιωνία όσο και ο Πόντος ύστερα από έντονη τρισχιλιετή ελληνική παρουσία αποτελούν μακρινή ανάμνηση.

Σμύρνη 1922. Αρχείο Arninge

    Η Ιστορία –πολιτικοί και πρόγνωσις

   Είναι δυνατή η πρόβλεψη για το μέλλον; Μπορούν, και, οι πολιτικοί μας να προβλέπουν και να επηρεάζουν τα επερχόμενα γεγονότα, ή θα αποδέχονται λύσεις που καθορίζονται σε ξένα κέντρα; Θα χρησιμοποιούμε τους συμμάχους/προστάτες μας για να δίνονται λύσεις που ικανοποιούν το λαϊκό αίσθημα, ή ξένα συμφέροντα; «Το κυπριακό πρέπει να λυθεί στα πλαίσια των συμφερόντων της Δυτικής συμμαχίας» –ειπώθηκε από τον Καραμανλή στη δεκαετία του 1950, υποτάσσοντας τα εθνικά συμφέροντα σε ξένα συμφέροντα–, όταν ο ελληνισμός διαδήλωνε ζητώντας την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ποιανών συμφέροντα εξυπηρέτησε η ρήση του Καραμανλή και η λύση που δόθηκε; Των σκοτωμένων, των δολοφονημένων, των αγνοουμένων, των ξεριζωμένων Κυπρίων από τις εστίες τους, ή της Κύπρου που αργοσβήνει από το χάρτη του Ελληνικού έθνους;

«Κτῆμα ἐς αἰεί μᾶλλον ἤ ἀγώνισμα ἐς τό παραχρῆμα ἀκούειν»

    Με τη φράση αυτή ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι το έργο του, η Ιστορία, δεν γράφτηκε για να προσφέρει πρόσκαιρη ευχαρίστηση στον αναγνώστη αλλά για να έχει παντοτινή αξία και χρησιμότητα. Το έργο μου, έγραψε, θα κριθεί ὡφέλιμον σε όσους θελήσουν να έχουν σαφή γνώση για όσα συνέβησαν στο παρελθόν αλλά και για όσα πρόκειται να συμβούν στο μέλλον «έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ή...» όσο η φύσις των ανθρώπων δεν αλλάζει. Η Ιστορία του Θουκυδίδη, αντίθετα με τα περισσότερα αποκτήματα, είναι αιώνιας αξίας, και ευνοεί το στοχασμό με καθαρή ματιά πάνω στα συμβάντα «τό σαφές σκοπεῖν». Στις δημηγορίες της Ιστορίας οι διάφοροι ομιλητές προλέγουν την πιθανή έκβαση των πολιτικών επιλογών και τη μελλοντική πορεία των γεγονότων. Για τον Θουκυδίδη εκείνο που απαιτείται πάνω απ’ όλα από έναν πολιτικό, είναι η πρόγνωσις, η ικανότητά του να προβλέπει. Γι’ αυτό η Ιστορία, απευθύνεται, ως ένα βαθμό, σε μελλοντικούς πολιτικούς, ανθρώπους που δουλειά τους είναι να βλέπουν τις αληθινές, όχι τις φαινομενικές αιτίες των πραγμάτων.

    Τα γεγονότα μέχρι το 1922 είναι γνωστά, καταγεγραμμένα, και απαραίτητα προκειμένου να εξάγουμε χρήσιμα συμπεράσματα ώστε να κατανοήσουμε και να κρίνουμε, μεταξύ άλλων, σωστά τις «κρουαζιέρες» του «Oruk Reis» για ... να απλώσει ''δίχτυα ψαρέματος'' ή του «Cesme» που κάνει ωκεανογραφικές έρευνες μέχρι την Αλόννησο. Τις προαναγγελθείσες αυτές προκλήσεις η ελληνική ελίτ τις αντιμετωπίζει με την τακτική του κατευνασμού αποκλείοντας, ουσιαστικά, κάθε μορφής αποτροπή.

Κρητικό ιππικό στους βαλκανικούς πολέμους. Αρχείο Arninge

    Ο Θουκυδίδης, εξετάζοντας τις ανταγωνιστικές εμπορικές σχέσεις δύο ναυτικών δυνάμεων, Κορίνθου και Αθήνας, αναφέρεται στην ομιλία των Κορινθίων όταν αυτοί αξίωσαν από την Σπάρτη να συγκαλέσει συνέλευση αντιπροσώπων των πόλεων της πελοποννησιακής συμμαχίας, θέλοντας να εκβιάσουν πόλεμο ενάντια στην Αθήνα, ζωγραφίζοντας, πριν 2.500 χρόνια, αυτά που σήμερα συμβαίνουν στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

    «Γιατί υπεύθυνος για την υποδούλωση δεν είναι αυτός που την πραγματοποιεί, αλλά εκείνος που ενώ μπορεί να την εμποδίσει αδιαφορεί [..]. Και δε θα’ πρεπε πια να συζητούμε αν αδικούμαστε, αλλά για το πως θα αμυνθούμε. Γιατί οι αντίπαλοί μας αποφασισμένοι, με έργα και χωρίς αναβολές βαδίζουν κιόλας εναντίον μας, που στεκόμαστε αναποφάσιστοι. Γνωρίζουμε καλά την ταχτική των Αθηναίων, και πως σιγά σιγά καταπατούν τα δικαιώματα των γειτόνων τους. Κι όσο νομίζουν πως μένουν απαρατήρητοι, εξαιτίας της απροσεξίας σας, έχουν λιγότερο θάρρος. Αν όμως καταλάβουν ότι ξέρετε τις ενέργειές τους κι αδιαφορείτε, τότε θα γίνουν επιθετικότεροι. (Βιβλ. Α κεφ 69)

    Και οι ιθύνοντες; Τί κάνουν οι εκ του Χάρβαντ προερχόμενοι στη διαμορφούμενη, αυτή, κατάσταση. Απλούστατα. Σαν φρόνημα και υπάκουα παιδιά εγκατέλειψαν τα τείχη της Πόλης και μαζεύτηκαν στην Αγορά. Πέσανε σε απραξία και περιμένουν τους βαρβάρους σκοπεύοντας να τους παραδώσουν αμαχητί τις εξουσίες προκειμένου, οι βάρβαροι, να διευθετήσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα1.

   Οι ιθύνουσες τάξεις λούζονται στη διαφθορά τους και την πρόσκαιρη χλιδή τους. Χλιδή που απέχτησαν αδίκως, στηριζόμενοι σε ξένες δυνάμεις. Γι’ αυτό, όπως γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος, σκιαγραφώντας τη σημερινή εικόνα της Ελλάδας, «Δεν εκπλήττει ότι όλοι μαζί κατάντησαν να είναι εγχώριοι πραιτοριανοί ξένων συμφερόντων υπογράφοντας το ένα μνημόνιο μετά το άλλο και κατ’ ουσία καθιστώντας την κοινωνία έρμαιο κοινωνικοπολιτικά ανεξέλεγκτων διεθνικών κερδοσκόπων, τοκογλύφων και ηγεμονικών υπαλλήλων. Τα ιδεολογήματά τους ήταν φούσκα και εκεί τους οδήγησαν καταστρέφοντας την χώρα. Η έκπληξη είναι ότι στο επίπεδο των πολιτικών ελίτ αριθμητικά είναι πάρα πολλοί και όλοι μαζί συχνά συνωστίζονται στις εξουσιαστικές καρέκλες, όπου κατ’ εντολή της αδιαφανούς μεταμοντέρνας τεχνόσφαιρας αποφασίζουν μεταμεσονύκτια την θανατική καταδίκη του νεοελληνικού και κυπριακού κράτους».

Μικρασιάτες πρόσφυγες. Αρχείο Arninge

    Δυστυχώς, σύγχρονοι, Νενέκοι, (''ναι-ναι-κοι'') όχι μόνο είναι υπέρ των συνομιλιών-διαπραγματεύσεων με την Τουρκία, (κάτω από συνεχείς απειλές, εκφοβισμούς, και τα κατοχικά στρατεύματα ξεχασμένα, να μην αναφέρονται, από τους πολιτικούς μας) αλλά και –σύμφωνα με τις υποδείξεις– υπέρμαχοι της άποψης: Ας δοθεί και κάτι στην Τουρκία ''για να έχουμε την ησυχία μας'' και να κοιμόμαστε ήσυχα. Η κομματική ολιγαρχία, όπως και κάθε λογικός πολίτης οφείλουν να γνωρίζουν ότι χωρίς το Αιγαίο και την Κύπρο, η Ελλάδα και οι Έλληνες θα επιβιώνουν οριακά μέσα σε συνεχείς συμφορές και διασυρμούς. Εντούτοις, παρόλες τις τεκμηριωμένες αναλύσεις και προειδοποιήσεις, τα πετσωμένα, ξεπουλημένα ΜΜΕ θεοποίησαν την οργανωμένη, μεθοδευμένη παγίδευσή μας στις «διερευνητικές» που θα αποτελέσουν τη χαριστική βολή κατά του Ελληνικού κράτους.

    Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία για γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις. Ο Τοξότης θα κάνει μια σύντομη αναφορά σε δυο, μόνο, από τους Έλληνες διανοητές που πολύ νωρίς, στις αρχές του 1990, προέβλεψαν τι θα συμβεί στο μέλλον, και δυστυχώς επιβεβαιώνονται από σημερινά γεγονότα.

    Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ο οποίος «θεωρείται ότι στέκεται ισότιμα ανάμεσα στους 4-5 κορυφαίους πολιτικούς στοχαστές ιστορίας της κλασικής και προκλασικής εποχής, δηλαδή, όλων των εποχών», στο βιβλίο του «Θεωρία του πολέμου» λέει δυσάρεστα πράγματα, και προφητικά γράφει στο κεφάλαιο «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνο-τουρκικού πολέμου: «[...] Ενώ η Ελλάδα προσανατολίστηκε ψυχή τε και σώματι στην Ευρώπη για να διασφαλιστεί από τον Τουρκικό κίνδυνο, ακριβώς ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός θα μεταβληθεί σε όργανο de facto μετατροπής της σε δορυφόρο της Τουρκίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλα τα αιτήματα της Τουρκίας σήμερα 62 και αύριο 100 εκατομμυρίων κατοίκων, παράλληλα όμως τα ζωτικά της συμφέροντα δεν της επιτρέπουν να απογοητεύσει πλήρως την τουρκική πλευρά. .. . Η Ευρωπαϊκή Ένωση (και πάντως τα ισχυρότερα μέλη της), μην μπορώντας να δώσει στην Τουρκία όλα όσα επιθυμεί, θα επιδιώξει να κατευνάσει με ελληνικά έξοδα, πιέζοντας δηλαδή την Ελλάδα να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο...».

    Ο Π. Κονδύλης σε μεγάλο μέρος του βιβλίου του, πραγματεύεται τις απόψεις του Marx και μαρξιστών-λενινιστών πάνω στον πόλεμο. Άλλοι μελετητές, από την αρχαιότητα ακόμα, χρησιμοποίησαν την Ιστορία του Θουκυδίδη για να προβλέψουν τις επερχόμενες εξελίξεις. Και, ενώ, η Ιστορία αποτελεί αντικείμενο έντονης και διαδεδομένης έρευνας και ασκεί μεγάλη επιρροή στην εποχή μας, ενώ πολιτικοί ηγέτες και όσοι σπουδάζουν την πολιτική τέχνη την προσεγγίζουν σαν " Κτῆμα ἐς αἰεί ", ενώ η Ιστορία  επηρεάζει τις διάφορες αντιλήψεις περί διεθνούς πολιτικής και διδάσκεται σε πολλές στρατιωτικές σχολές στο εξωτερικό, από τους Έλληνες πολιτικούς αγνοείται, ή, ακόμα χειρότερα, παραγνωρίζεται. Μάταια ο Π. Κονδύλης εισηγήθηκε να διανεμηθεί δωρεάν ο Πελοποννησιακός πόλεμος του Θουκυδίδη σε όλους τους Έλληνες, λέγοντας ότι τα οφέλη που θα προκύπταν θα ήταν πολύ περισσότερα από το κόστος.

    Αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, ο Αθανάσιος Γ. Πλατιάς χρησιμοποιώντας την ρεαλιστική πολιτική, «Real Politik», του Θουκυδίδη σαν μέθοδο ανάλυσης, στο βιβλίο του «Το νέο διεθνές σύστημα, ρεαλιστική προσέγγιση διεθνών σχέσεων» παρουσίασε τις αλλαγές που θα επικρατούν στο διεθνές σύστημα, 30 χρόνια, ύστερα από το τέλος του ψυχρού πολέμου.

    Θεωρεί ότι, «αν θέλουμε να κατανοήσουμε τις εξελίξεις στη διεθνή πολιτική και να αποκωδικοποιήσουμε το μέλλον, πρέπει να επιστρέψουμε στο παρελθόν και να βασιστούμε στις ρεαλιστικές θεωρίες του Θουκυδίδη». Βασικό επιχείρημά του είναι ότι «οι αλλαγές στη δομή του διεθνούς συστήματος δημιουργούν συνθήκες παρατεταμένης στρατηγικής αστάθειας».

    «Οι προβλέψεις για το μέλλον πρέπει να βασίζονται σε θεωρίες που έχουν με επιτυχία εξηγήσει το παρελθόν. Ο πολιτικός ρεαλισμός έχει αποδειχθεί εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για την κατανόηση του παρελθόντος. και να προβλέψουμε το μέλλον».

    Με την ακρίβεια των κινήσεων ενός διευθυντή ορχήστρας, προέβλεψε ότι: «Στο τρίγωνο περιφερειακής αστάθειας, Βαλκάνια – Μέση Ανατολή – Καύκασος/Κεντρική Ασία [που θα προκύψει στο νέο πολυπολικό σύστημα, και στο οποίο η Τουρκία θα αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη], η Ελλάδα θα είναι από τους «χαμένους» του 21ου αιώνα, η σύγκληση με τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. θα αποδειχθεί εξαιρετικά δύσκολη, και η εξισορρόπηση της Τουρκίας θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη όσο περνάει ο χρόνος».

    Όμως, «Η αντιμετώπιση της διαμορφούμενης κατάστασης, μπορεί να είναι εφικτή, αλλά η Ελλάδα χρειάζεται μια νέα «υψηλή στρατηγική» για να αντιμετωπίσει τις πολλαπλές προκλήσεις. Αυτό σημαίνει:

  • Μείωση κατανάλωσης και αύξηση αποταμίευσης.
  • Επενδύσεις σε έργα υποδομής.
  • Αύξηση δαπανών για έρευνα και ανάπτυξη.
  • Επένδυση στην εκπαίδευση.
  • Προσαρμογή της εκπαίδευσης στις απαιτήσεις της τεχνολογικής επανάστασης..
  • Υποκατάσταση εισαγωγών και επιθετική προώθηση εξαγωγών.
  • Προώθηση κλάδων υψηλής τεχνολογίας
  • Παραγωγή εξειδικευμένης γνώσης και προσφορά εξειδικευμένων υπηρεσιών.
  • Περιορισμός εξάρτησης από το εξωτερικό.
  • Απόχτηση στρατιωτικών τεχνολογιών αιχμής.
  • Διατήρηση ποιοτικής υπεροχής έναντι της Τουρκίας.
  • Εντατικοποίηση της αμυντικής προπαρασκευής.
  • Εκσυγχρονισμός της διοικητικής μηχανής.
  • Δημιουργία θεσμών στρατηγικού σχεδιασμού και εξειδίκευση της στρατηγικής, πέρα από την εξωτερική πολιτική και την άμυνα, σε τομείς όπως ο βιομηχανικός και τεχνολογικός σχεδιασμός».

   Δυστυχώς η ελληνική ελίτ δεν φαντάστηκε ποτέ τον εαυτό της ως ηγέτη της χώρας και τα μέτρα που πήραν οι κυβερνώντες από το 1974 (παρόλες τις υπέρογκες μίζες για εξοπλιστικά προγράμματα) δεν είναι ικανά για να αντιμετωπιστεί τόσο ο σημερινός όσο και ο επερχόμενος τουρκικός κίνδυνος. Αντίθετα, αποδυνάμωσαν σε όλους τους τομείς (οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό) την Ελλάδα και την έκαναν έρμαιο των διαθέσεων των γειτόνων μας. Ας μην ανησυχούμε όμως, γιατί με την λογική του κατευνασμού, και όχι της αποτροπής, που διακατέχει την ελληνική ελίτ ... η Πελοπόννησος θα είναι ελληνική.

    Ο συγγραφέας βασίζοντας την ανάλυσή του στην κυρίαρχη, από την εποχή του Θουκυδίδη, προσέγγιση των διεθνών σχέσεων, αυτή του πολιτικού ρεαλισμού, σημειώνει: «Ο 21ος αιώνας θα είναι επώδυνος για όσες χώρες δεν μπορέσουν να είναι ανταγωνιστικές τόσο στο οικονομικό όσο και στο στρατιωτικό πεδίο».

    Το ‘21 οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν με το σύνθημα «Ελευθερία ή Θάνατος». Περπατούσαν στα βουνά ξυπόλυτοι, έτρωγαν ελιές με κρεμμύδι, έβλεπαν τις θυγατέρες τους να σύρονται σκλάβες, και σκοτώνονταν πολεμώντας για την πολυπόθητη Λευτεριά. Ύστερα από 200 χρόνια ανεξαρτησίας, στο όνομα της δημοκρατίας τσαλα-πατιούνται οι θεσμοί, δεν εφαρμόζονται οι νόμοι με αποτέλεσμα να δημιουργείται ευρεία διαφθορά. Επειδή η Ελλάδα είναι ετερόφωτη, ετερόνομη, επιβάλλεται να προσδιορίσουμε τι εννοούμε λέγοντας δημοκρατία και τι είδους δημοκρατία θέλουμε. Αυτήν της εποχής του Περικλή, όπου μειοψηφία και πλειοψηφία είχαν ίσα δικαιώματα στη διακυβέρνηση του κράτους; Τη δημοκρατία των Σκανδιναβικών χωρών; Αυτή των ΗΠΑ; Ή τη ΄δημοκρατία΄ του Παπαδόπουλου, που τα ορφανά του Παττακού και άλλοι πιστοί οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού που θεωρούν την Ελλάδα τσιφλίκι τους επιβάλλουν σαν μαλακό, ήπιο, και ύπουλο φασισμό;


   Παναγιώτης Καλογιάννης, Μάρτης 2021


   1. Παράφραση του ποιήματος του Κ. Καβάφη «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

          Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
          Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
          Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
          Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;
          Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.


    Πηγές:

    • Δημήτρης Φωτιάδης, «Η επανάσταση του 1821», εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος
    • Αθανάσιος Γ. Πλατιάς, «Το Νέο διεθνές σύστημα. Ρεαλιστική προσέγγιση διεθνών σχέσεων», εκδόσεις Παπαζήση.
    • Θανάσης Παπαδόπουλος, «Ένας ανέκδοτος κώδικας για την πολιτικά κατάσταση στην Ευρώπη τις παραμονές της Επανάστασης του 1821» σχόλια στην εργασία «Ανώνυμη μαρτυρία για τη νεοελληνική πολιτική σκέψη», εκδόσεις Επίκεντρο.
    • Ζοέλ Νταλέγκρ, «Έλληνες και Οθωμανοί 1453 – 1923», εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος.
    • Παναγιώτης Κονδύλης, «Θεωρεία του πολέμου», Κεφάλαιο «Γεωπολιτικές και στρατηγικές παράμετροι ενός ελληνοτουρκικού πολέμου», εκδόσεις Θεμέλιο.
    •  «Θουκυδίδου Ιστορίαι», διάφορες μεταφράσεις.

     

     

      <προηγούμενο | επόμενο >

     

       Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.