Στις 9 Μαρτίου 1941 ξεκίνησε η μεγάλη Εαρινή επίθεση του Μουσολίνι με σκοπό να διασπάσει το μέτωπο, να καταλάβει το ύψωμα 731 και να ξεχυθεί νότια να καταλάβει την Ελλάδα. Στο ύψωμα αυτό, ξαναγεννήθηκε ο Μαραθώνας και έλαμψαν χίλιοι Ήλιοι.
   «Τύχη αγαθή» το υπεράσπιζε ο Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς με Τρικαλοκατδιτσιότικα παλικάρια. Για τις υπηρεσίες αυτές και πολλές άλλες που πρόσφερε ο Πατριώτης Κασλάς στην Ελλάδα, εξορίστηκε, περιφρονήθηκε από τις μετακατοχικές κυβερνήσεις αλλά  δεν έσβησε. Το άστρο του αναδύεται, λάμπει στο ύψωμα που υπεράσπισε, και σύντομα θα απλωθεί σε όλη την Ελλάδα προς μεγάλη λύπη του δωσιλογισμού και της κάθε μορφής ενδοτισμού.

Δημήτρης Κασλάς –αφανής ήρωας του Αλβανικού Μετώπου

(συνέχεια από προηγούμενο)

Κατοχή

Όταν μόνιμοι αξιωματικοί πέταξαν τα καπέλα τους και έτρεχαν σαν λαγοί να σώσουν το τομάρι τους –τη στιγμή που η Πατρίδα χρειάζονταν τις υπηρεσίες τους–, όταν αξιωματικοί στη Μέση Ανατολή ”πολεμούσαν” συμμετέχοντας σε δεξιώσεις και ”αγωνίζονταν σκληρά” καθήμενοι γύρω από στρογγυλά τραπέζια στρωμένα με πράσινες τσόχες, όταν συνωμοτούσαν πως θα επανέλθουν θριαμβευτές και νικητές στην, από άλλους, ελευθερωμένη Ελλάδα ο Δημήτρης Κασλάς δεν μήδισε και συνέχισε τον αγώνα υπεράσπισης της Πατρίδας του από τις γραμμές του ΕΛΑΣ.

Ο Δ. Κασλάς στο κέντρο εκπαίδευσης του ΕΛΑΣ στη Ρεντίνα.

   Ήταν διοικητής του 52ου συντάγματος του ΕΛΑΣ το οποίο έδρασε, με αρκετές νικηφόρες μάχες, στην περιοχή νότια του Δομοκού προς Ρεντίνα και Λαμία. Έδρασε στις περιοχές Λαμίας, Καρπενησίου, Καρδίτσας και ιδιαίτερα στην περιοχή Δομοκού Μακρακώμης με πολύ μεγάλες επιτυχίες. Ανάμεσα στις μάχες ξεχωρίζουν αυτές στο Βλάσδο (Μοσχάτο) Καρδίτσας στις 7 Μαρτίου 1944, στον Μεσινικόλα Καρδίτσας στις 18 Μαρτίου 1944,  στο Παλιούρι Φθιώτιδος στις 12 Απριλίου 1944, στην περιοχή Μακρακώμης - Σπερχειάδος από τις 11-14 Ιουνίου και στις 18 Ιουνίου 1944, ενάντια στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Γερμανών στην κοιλάδα του Σπερχειού στις 7-20 Αυγούστου 1944, στη μάχη στο Λιανοκλάδι την 1 Σεπτεμβρίου 1944, στις μάχες στην περιοχή Δομοκού στις 18-20 Οκτωβρίου 1944 κ.α.
   «Την άνοιξη του 43 οι νέοι που ήθελαν να συμμετάσχουν στο αντάρτικο συγκεντρώθηκαν στην Κερασιά του Πηλίου. Ύστερα από πεζοπορία τριών ημερών έφθασαν στην Ρεντίνα όπου ήταν το 52ο Σύν/γμα του ΕΛΑΣ υπό τη διοίκηση του Ταγματάρχη Δ. Κασλά», διηγείται μαχητής του ΕΛΑΣ. Ο Κασλάς εντυπωσιάστηκε από την ταχύτητα του Δημήτρη Βόγια και τον τοποθέτησε αγγελιοφόρο, σύνδεσμο, του Συντάγματος. «Μου είχε μια ιδιαίτερη συμπάθεια. Δρούσε με τον καλύτερο τρόπο. Όχι μόνο σε μένα αλλά σε όλα τα παιδιά. Να πάρεις υπ’ όψη σου ότι είχε 1000 άτομα, και τον αγαπούσαν όλοι. Όταν έφυγαν οι γερμανοί, πήγαμε στη Λαμία ακούσαμε το λόγο του Άρη Βελουχιώτη».
   Το 52ο Σύνταγμα ήταν τμήμα της 13ης Μεραρχίας με περιοχή δράσης τη Ρούμελη. Καπετάνιος αυτής της Μεραρχίας ήταν ο πασίγνωστος Θόδωρος Καλλίνος με το ψευδώνυμο «Αμάρμπεης».
   «Διεπίστωσα ότι ο Δ. Κασλάς ήταν ένας πραγματικός έλληνας, παλληκάρι, με διοικητικές και οργανωτικές ικανότητες και πρόθυμος να θυσιάσει τη ζωή του πολεμώντας ενάντια σ’ εκείνους που θέλαν να μας στερήσουν τα αγαθά της εδαφικής ακεραιότητας, εθνικής ανεξαρτησίας και τη λαϊκή κυριαρχία» λέει ο «Αμάρμπεης». Κατάφερνε να εμπνέει τους στρατιώτες του, και το αναγνωρίζουν όλοι όσοι πολέμησαν υπό τις διαταγές του. «Απάνω τους Κουρελά και τους φάγαμε», φώναζε σε ένα ΕΛΑΣίτη συμπατριώτη του από το χωριό τους, το Πουρί.

Μνημείο στο ύψωμα 731.

   «Αυτή η ηρωική μορφή γίνεται και μαρτυρική, κατά τη διάρκεια της κατοχής και μετά την απελευθέρωση. Γίνεται ηρωική γιατί προάγεται εις αντισυνταγματάρχη, λόγω της ηρωικής του δράσεως και αποστρατεύεται. Φέρνει βαρέως αυτό το γεγονός (την αποστράτευσή του) ο Κασλάς», λέει ο Γεώργιος Τζουβαλάς αντιστράτηγος ε.α..
   Μετά την Κατοχή, οι ορντινάντσες πολιτικοί του ανελεύθερου Ελληνικού Κράτους εξυπηρετώντας ξένα γεωπολιτικά συμφέροντα1, εξόρισαν στα ξερονήσια του Αιγαίου πατριώτες που πάλευαν για δίκιο και λευτεριά. Δεν πρωτοτύπησαν. Το φτωχό χώμα στα νησιά αυτά πότισαν με το πικρό τους δάκρυ και μαρτύρησαν έλληνες Πατριώτες στην εποχή του Όθωνα, και αγωνιστές της Εθνικής αποκατάστασης των Επτανήσων οι οποίοι πάλευαν να διώξουν τους άγγλους. Στα ίδια νησιά μαρτύρησαν αγωνιστές στη δικτατορία του Πάγκαλου. Στα ίδια, εξορίστηκαν κομμουνιστές με το ιδιώνυμο του Βενιζέλου. Κι όταν η 4η Αυγούστου πλάκωσε με τις μαύρες φτερούγες της την Ελλάδα, στα ίδια νησιά πετάχτηκαν κατά χιλιάδες όχι μόνο κομμουνιστές, αλλά και αστοί προοδευτικοί πολιτικοί.
   Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας υπηρέτες ξένων συμφερόντων σε αγαστή συνεργασία με τους δωσίλογους ανέλαβαν εργολαβικά να εξαφανίσουν οτιδήποτε θύμιζε το ΕΑΜ και την αντίσταση στους κατακτητές. Σ’ αυτό το κλίμα ο Πατριώτης Δημήτρης Κασλάς αντί για εύσημα από το ελληνικό κράτος, παρά τις υπηρεσίες του προς την Πατρίδα, εξορίζεται από το 1945 ως το 1948 στα νησιά Σέριφο, Ικαρία, και Σαντορίνη. «Ταλαιπωρήθηκε, πείνασε, ψείριασε και τι κατάλαβε; Ούτε μισθό δεν έπαιρνε ο πεθερός μου τα πρώτα χρόνια. Τα βγάζαμε πολύ δύσκολα» λέει η νύφη του. «Γνώρισα ένα πατέρα του οποίου δεν γέλασαν τα χείλη», λέει ο γιός του Γιάννης. Όταν στρατιώτες του τον έβλεπαν και τον χαιρετούσαν, αυτός ευγενικά έλεγε «δεν είμαι εγώ παιδί μου, κάνεις λάθος με πέρασες για κάποιον άλλον».

   Το ”σφάλμα” του Κασλά έγκειται στο βάρος του αγώνα, που σήκωσε, για την ελευθερία της Ελλάδας. Η ελληνική ιστορία είναι πλούσια σε τέτοιου είδους ”σφάλματα”. Σ’ αυτό υπέπεσαν οι Μαραθωνομάχοι, οι Σαλαμινομάχοι  και αυτοί που πολέμησαν στις Πλαταιές. Στο ίδιο και οι αγωνιστές του 21, σύμφωνα με τους γερμανοντυμένους, τους βδελυρούς και αναιδείς διώκτες του Κασλά, οι οποίοι –σιχαμερά υποκείμενα, προσπάθησαν να εξαφανίσουν την ελευθεροστομία και να σβήσουν από τη μνήμη των ελλήνων τις καινούργιες Θερμοπύλες που γράφτηκαν στο 731, στο Γοργοπόταμο κ.α.. Στον Κασλά, και σε όσους έδειξαν έμπρακτα τον πατριωτισμό τους, ταιριάζουν τα λόγια του Υπερείδη ύστερα από τη μάχη της Χαιρώνειας, ο οποίος σαν να μιλούσε υπό την επίπνοια του θεού Απόλλωνα, ύψωσε τη φωνή και ξεστόμισε στο όνομα των αρίστων της Ελλάδας τον περίφημο όρκο: «Όχι, σίγουρα δεν κάνατε κανένα σφάλμα, μα τους πολεμιστές που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή στον Μαραθώνα!».
   «Μπορεί το όνομά του να είναι σύντομο και δισύλλαβο, αλλά αυτός είχε πολύ μεγάλη ψυχή. Ήταν ικανός αξιωματικός και, για μένα, κράτησε ολόκληρο το Αλβανικό μέτωπο» λέει ο Παναγιώτης Λιούπης έφεδρος ανθυπολοχαγός. Πέθανε στις 22 Φεβρουαρίου του 1966 από καρδιακό επεισόδιο.

Αποκατάσταση

   Με την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης, αναγνωρίστηκαν οι υπηρεσίες του Δ. Κασλά προς την Πατρίδα και προήχθη σε Ταξίαρχο. Αλλά, ο Δημήτρης Κασλάς δεν πέθανε. Τον ατενίζουμε καθημερινά, στο δικό του μετερίζι, στο ύψωμα 731 να αποκρούει οποιονδήποτε επιβουλεύεται την ελευθερία –οικονομική, κοινωνική, πολιτική– της Ελλάδας. Βρίσκεται ανάμεσά μας χάρη στις συγκινητικές προσπάθειες όχι μόνο των απογόνων του, αλλά των συμπατριωτών του και κατοίκων απ’ τα Τρίκαλα και την Καρδίτσα. Απ’ αυτές τις περιοχές προέρχονταν τα λιοντάρια του Κασλά που υπεράσπισαν το 731. «Με ομόφωνη απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Τρικάλων, αποφασίσαμε να ζητήσουμε να καθιερωθεί η 9η Μαρτίου σαν Εθνική τοπική γιορτή, κάτι που έκανε αποδεκτό το Υπουργείο Εσωτερικών, και θα τιμάται αυτή η ημέρα στα Τρίκαλα και στην Καρδίτσα έτσι ώστε το γεγονός αυτό να είναι γνωστό πανελληνίως», λέει ο Ηλίας Βλαχογιάννης, νομάρχης Τρικάλων.
   «Αισθάνομαι μεγάλη τιμή και υπερηφάνεια για όσα προσέφερε ο παππούς μου στην Πατρίδα, ταυτόχρονα μεγάλη ικανοποίηση που η αυτοθυσία αξιωματικών και στρατιωτών στο ύψωμα 731 αρχίζει να αναγνωρίζεται από την Πολιτεία», λέει ο εγγονός του Δημήτρης Κασλάς.
   «Πήραμε την απόφαση να ανεγείρουμε ένα μνημείο στα σύνορα των νομών Τρικάλων και Καρδίτσας καθώς και ένα σύγχρονο Μουσείο με όλα τα ενθυμήματα από το Έπος 40 – 41», συνεχίζει ο Ηλίας Βλαχογιάννης, νομάρχης Τρικάλων.
   «Τίποτα δεν θα ήταν γνωστό εάν δεν είχε φροντίσει ο γιός του, ο Γιάννης, να ψάξει να βρει και να συγκεντρώσει ότι είχε σχέση με το πατέρα του. Γραπτά, μετάλλια, στρατιωτικά αντικείμενα κλπ. για να μπορέσει να δώσει την αυθεντική του μορφή. Το ιστορικό αρχείο του, θα ψηφιοποιηθεί ώστε να προβληθεί σε όλη την Ελλάδα προβάλλοντας τον πατριωτισμό και το μήνυμα για Ελευθερία και Ανεξαρτησία της Ελλάδας». 

Προσκύνημα στο ύψωμα 731.

   «Πατέρα, σου υποσχέθηκα να σε ξαναφέρω στο πεδίο της μάχης που δοξάστηκες», είπε ο γιός του σε εκδήλωση που έγινε στο 731.

   «Δε σας ξεχάσαμε. Ήρθαμε να προσκυνήσουμε στο ύψωμα που θυσιαστήκατε. Ευχαριστώ το θεό που με αξίωσε να ανέβω κι εγώ αυτό το Γολγοθά, όπως είχατε ονομάσει αυτό το ύψωμα, να φέρω μαζί και τη φωτογραφία του πατέρα μου για ν’ ακούσετε ξανά μετά από τόσα χρόνια την πρώτη διαταγή του το πρωί της 9ης Μαρτίου του 1941».

Ο Γιάννης, γιός του Δ. Κασλά, διαβάζει από το πρωτότυποτη τη διαταγή του πατέρα του.

   «τηρήσατε θέσεις σας πάση θυσία. ανά ημίωρον να μοι αναφέρητε […]», και συνεχίζοντας διαβάζει απ’ το πρωτότυπο τη διαταγή που ο Δ. Κασλάς έστειλε στους διοικητές των λόχων στις 9 του Μάρτη ώρα 9 π.μ., και ενώ ο συνεχής εχθρικός βομβαρδισμός ήταν σε εξέλιξη: «Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμεινθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω. Εμψυχώσατε άνδρες σας και τονώσατε το ηθικόν των. Προμηνύεται λυσσώδης επίθεσης του εχθρού η οποία οπωσδήποτε θα αποκρουσθεί και θα συντριβεί. Τηρήσατε με ενήμερον ταχτικής καταστάσεως. Επαναλαμβάνω. Τότε μόνο θα διέλθει ο εχθρός εκ της τοποθεσίας μας όταν αποθάνομεν άπαντες επί των θέσεών μας», και ο Γιάννης τέλειωσε το χαιρετισμό με τη φράση: «Η διαταγή εξετελέσθη».

 

       1. Μπορούμε να πούμε ότι η αρχή της σημερινής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και της απώλειας της εθνικής της ανεξαρτησίας, είναι κρίση κύρια πολιτική με αφετηρία το 1945 όταν με κάθε απάνθρωπο μέσο οι ορντινάντσες των αγγλοαμερικάνων κατεδάφισαν τις αναλύσεις της Εταιρείας Επιστήμης Ανοικοδόμησης,(ΕΠ-ΑΝ), απέτρεψαν τη δημιουργία βαριάς βιομηχανίας στην Ελλάδα και καλλιέργησαν το κλίμα διχασμού που τα πλοκάμια του συνεχίζουν να απλώνονται πάνω από την Ελλάδα.

συνεχίζεται

 

   προηγούμενο | επόμενο

 

Παναγιώτης Καλογιάννης Μάρτης 2017

 

 

   Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.