..

Ελληνική κρατική (ΑΝ)αποτελεσματικότητα


-Πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται η διεκπεραίωση μιας υπόθεσης στο ελληνικό δημόσιο, όταν μια αντίστοιχη υπόθεση στη Σουηδία δεν ξεπερνάει ένα εκ των προτέρων γνωστό, και μέγιστο χρονικό διάστημα ενός περίπου μήνα;
- Εξαρτάται, γιατί στις δημόσιες υπηρεσίες της Σουηδίας προέχει η εξυπηρέτηση του πολίτη στο ελάχιστο δυνατό χρονικό διάστημα, ενώ στην Ελλάδα κυριαρχεί –μιλάω εκ πείρας– η ταλαιπωρία του πολίτη. Κατά καιρούς, Έλληνες πρωθυπουργοί έχουν αναφερθεί στην διαφθορά της ελληνικής κοινωνίας. Αποκρύπτουν, όμως, ότι λόγω των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στη διαμόρφωση των οποίων οι ίδιοι συνέβαλαν, δεν λειτουργούν οι θεσμοί με αποτέλεσμα να μην εφαρμόζονται οι νόμοι, και να προκύπτει μια ευρεία διαφθορά που οι ίδιοι λιπαίνουν και φροντίζουν να διατηρείται.

Η οδύσσεια μιας απλής υπόθεσης συμπληρώνει 50 χρόνια.

   Το 1967 η Χουντική, τότε, κυβέρνηση προέβη σε αναγκαστική απαλλοτρίωση, και μιας δικής μου έκτασης για την ίδρυση ενός καινούργιου οικισμού. Μέρος της έκτασης δεν χρησιμοποιήθηκε για τους λόγους που έγινε η απαλλοτρίωση, και σύμφωνα με την νομοθεσία η απαλλοτριωθείσα έκταση δίνεται στον προηγούμενο ιδιοκτήτη, αφού καταβληθεί το χρηματικό ποσό της αποζημίωσης προσαρμοσμένο τιμαριθμικά.

Στο λαβύρινθο της γραφειοκρατίας.

   Αμέσως με το πέσιμο της δικτατορίας ζήτησα, όπως και άλλοι με το ίδιο ακριβώς πρόβλημα, την επιστροφή της αχρησιμοποίητης έκτασης. Μερικοί καπάτσοι (έκφραση που χρησιμοποιείται στα νεοελληνικά για να προσδιορίσει, λανθασμένα, τον έξυπνο) «βρήκαν την άκρη», και «Ὤ θαύματος καινοῦ,πάντων τῶν πάλαι θαυμάτων!» δικαιώθηκαν σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα.

   Εγώ, θεωρώντας ότι ο υπουργός ή ο βουλευτής είναι για να παράγουν πολιτική και όχι να λειτουργούν σαν υπάλληλοι, έμεινα μακριά τους. Δεν κατέφυγα ούτε στη μέθοδο του «ζαχαρώματος» που μετονομάστηκε σε «λάδωμα», για να εκσυγχρονιστεί εξελισσόμενο γλωσσικά σε «γρηγορόσημο», κοινώς «φακελάκι», αντιμετωπίζοντας τη «Λερναία Ύδρα» της φοβερής Ελληνικής γραφειοκρατίας, για την οποία πολλές σελίδες μπορούν να γραφούν αποκαλύπτοντας την συνειδητή, από την εκάστοτε κυβέρνηση, αναποτελεσματικότητα της Δημόσιας Διοίκησης. (Μια μικρή αλλαγή υπήρξε στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ).

   Παραδόξως, το 2014, μια ευσυνείδητη υπάλληλος έχοντας επαγγελματική υπερηφάνεια και τιμώντας τον όρκο της, προχώρησε, μετ’ εμποδίων, την υπόθεση και την ολοκλήρωσε λίγα χρόνια αργότερα υπάλληλος άλλου υπουργείου, έχοντας, και αυτή προφανώς, τις ίδιες αξίες με την προηγούμενη. Πολλές υπηρεσίες και υπουργεία μπλέκονται στην υπόθεση επιβεβαιώνοντας την παροιμία: «Όπου λαλούν πολλά κοκόρια, αργεί να ξημερώσει».

Χαρμόσυνη είδηση.

   Τον Αύγουστο του 2020, ενημερώθηκα ότι ο Υφυπουργός Οικονομικών, Κος Βεσυρόπουλος Απόστολος, υπέγραψε την άρση απαλλοτρίωσης η οποία θα ολοκληρώνονταν αφού προηγουμένως κατέθετα στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων χρηματικό ποσό το οποίο είναι 70!! φορές μεγαλύτερο από την αποζημίωση που πλήρωσε η Χούντα. Αυτό γιατί το 1981 ο νόμος άλλαξε και πρέπει να πληρώσεις την περιουσία σου με την τρέχουσα αντικειμενική αξία, και όχι με την τιμή αποζημίωσης προσαρμοσμένη τιμαριθμικά, όπως ίσχυε μέχρι τότε. Γιατί, το 1981, διάφοροι χαρτογιακάδες γνωμάτευσαν και όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις αποδέχτηκαν διατηρώντας και τροποποιώντας τον σχετικό νόμο, ότι θα αγοράζεις στην αντικειμενική της αξία την κλεμμένη από το κράτος περιουσία σου.

Πόσος είναι ο απαιτούμενος χρόνος για να υπογράψουν δυο υπουργοί;

   Αμέσως, μετά την κατάθεση των χρημάτων, δυο υπουργοί έπρεπε να συνυπογράψουν τον φάκελο. Πέρασαν μήνες χωρίς να έρχεται η χαρούμενη είδηση. Ύστερα από συνεχή τηλεφωνήματα ο χαμένος/εξαφανισμένος φάκελος εντοπίστηκε σε ένα υπουργείο ... ανυπόγραφος.
   Αφού υπογράφτηκε, στάλθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών για συνυπογραφή. Αλλά, αν θεωρείς ότι υπογράφτηκε, πλανάσαι πλάνην οικτρά.
   Και ο καιρός περνούσε, αλλά η διεκπεραίωση της υπόθεσης δεν προχωρούσε. Κάνοντας, ξανά, τον Ηρακλή Πουαρώ, και αφού πόνεσε το δάχτυλό μου να τηλεφωνώ στο Υπουργείο Οικονομικών, αγαλλίασε η ψυχή μου όταν εντόπισα το γραφείο στο οποίο βρίσκεται ο φάκελος.

Όταν ο μήνας γίνεται βδομάδα.

   Σε κινηματογραφική κωμωδία του 1965, η Άννα Φόνσου εργάζεται ως εισπράκτορας οφειλών, αλλά το μόνο που ακούει από τους οφειλέτες είναι: «Περάστε την πρώτη του μηνός». Εγώ άκουγα την στερεότυπη απάντηση : «τηλεφωνήστε την άλλη βδομάδα». Κωμωδία ή τραγωδία, κρίνετο εσύ.

   Κοντεύουν να συμπληρωθούν δυο μήνες που ο φάκελος σκονίζεται  στο γραφείο του κ. Υπουργού, και ο κ. Βεσυρόπουλος Απόστολος δεν βρίσκει πέντε δευτερόλεπτα, πέντε μόνο δευτερόλεπτα για να τερματίσει μια 50χρονη ταλαιπωρία. Να τερματιστεί μια υπόθεση, την οποία, παρ’ όλο που ο ίδιος υπέγραψε το τέλος της πριν ενάμιση χρόνο πρέπει τώρα να συνυπογράψει για να ξανα τερματιστεί η πολύχρονη ταλαιπωρία. Μια υπόθεση, για την οποία, αν και τα χρήματα κατατέθηκαν στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων πριν από έντεκα μήνες, δυο υπουργοί μεταξύ των αρίστων, όπως διαβάζω, δεν κατάφεραν να υπογράψουν ακόμα!!!.

   Είναι γνωστά τα επιτεύγματα που είχε η μικρή Σουηδία τόσο στην οικονομία, όσο και στο μοντέρνο κοινωνικό κράτος που είχε οικοδομήσει. Πρωταγωνιστής στα επιτεύγματα αυτά ήταν ο Gunnar Sträng, ο μακροβιότερος υπουργός οικονομικών στη Σουηδία (1955-1976), ο οποίος δεν είχε τρία πτυχία από αμερικάνικα πανεπιστήμια, ούτε εκπόνησε διδακτορική διατριβή. Δεν είχε, καν, φοιτήσει σε πανεπιστήμιο. Είχε όμως στόχους. Και τους πέτυχε!

    Η κυβέρνηση των αρίστων, όπως επαίρεται ο πρωθυπουργός για ποιους είναι άριστη; Σίγουρα όχι για τους πολλούς, για τους απλούς πολίτες αν κρίνω από την ταλαιπωρία μου, και τον τρόπο που αντιμετωπίζεται ο πολίτης.

   Προβαίνοντας σε μια πρόχειρη σύγκριση ανάμεσα στην Ελληνική και τη Σουηδική γραφειοκρατία, στη Σουηδία αισθάνεσαι υποχρεωμένος ύστερα από την επαφή σου με οποιαδήποτε υπηρεσία, ενώ με ελληνική υπηρεσία, κατά κανόνα, νιώθεις τουλάχιστον απογοήτευση.

 

   Παναγιώτης Καλογιάννης, Νοέμβρης 2021

 

    <προηγούμενο | επόμενο >

 

   Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.