...

Νίκος Νικηφορίδης

Ήθελε λέει ειρήνη και τον εκτέλεσαν!!!

Όταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, και οι ιδέες του σοσιαλισμού είχαν αγγίξει τις καρδιές πολλών ανθρώπων που «δεν είχαν να χάσουν παρά μόνο τις αλυσίδες», οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ανησυχούσαν. Πολιτική ανάσχεσης έπρεπε να τεθεί άμεσα σε εφαρμογή.
   Για το σκοπό αυτό, ένας νέος πόλεμος, ο ψυχρός πόλεμος, ξεκίνησε από τους αγγλοαμερικάνους. Τη στιγμή που το αίμα των 50 εκατομμυρίων νεκρών άχνιζε ακόμα, και οι τρομερές καταστροφές, πολιτιστικές, υλικές, οικονομικές δεν είχαν μετρηθεί οι λαοί βρέθηκαν ξανά μπροστά στο μεγάλο ερώτημα: Πόλεμος ή Ειρήνη

Νικηφορίδης Μακρόνησος

Στη Μακρόνησο (Ο Νικηφορίδης είναι δεξιά). Φωτογραφία από το διαδύκτιο

    Διαβλέποντας τον κίνδυνο ενός νέου πολέμου άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, άνθρωποι της επιστήμης, εκπρόσωποι γυναικείων, και θρησκευτικών οργανώσεων, βετεράνοι του πολέμου συναντήθηκαν για πρώτη φορά στις 15 Μαρτίου το 1950 στη Στοκχόλμη, για να συζητήσουν ένα και μοναδικό θέμα. Τη σταθεροποίηση και την υπεράσπιση της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο. Πρόεδρος της συνάντησης ήταν ο διάσημος πυρηνικός επιστήμονας Joglio Curie και αιχμή της Έκκλησης ήταν το αίτημα της «απόλυτης απαγόρευσης του ατομικού όπλου της φοβερής μαζικής εξόντωσης». Αποτέλεσμα της συνάντησης αυτής ήταν η συγκρότηση της πρώτης Διεθνούς Επιτροπής Ειρήνης, και η περίφημη «ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟΚΧΟΛΜΗΣ». Με την ονομασία αυτή έμεινε στην ιστορία, και αποφασίστηκε να σταλεί σ’ όλες τις χώρες για συγκέντρωση υπογραφών, υπέρ της Ειρήνης. Οι συζητήσεις για Ειρήνη, η συγκέντρωση υπογραφών ήταν ελεύθερη σε όλες τις χώρες εκτός από την Ελλάδα, όπου οι νικητές του Εμφύλιου συνέχιζαν τον πόλεμο εξάλειψης κάθε ΕΑΜικού, ή φιλειρηνικού στοιχείου. Ακούγεται σήμερα παράλογο, αλλά στον αγώνα για την ειρήνη το ειρηνιστικό κίνημα της Ελλάδας διώχτηκε, κυνηγήθηκε με μανία και έδωσε ένα διαλεχτό παλληκάρι. Τον νεολαίο κομμουνιστή Νίκο Νικηφορίδη.
   Το 1950 τα καμένα χωριά στα ελληνικά κορφοβούνια κάπνιζαν ακόμα. Τα χωράφια δεν πρόφτασαν να καρπίσουν. Οι κούνιες μικρών παιδιών ήταν ασυντρόφευτες, γιατί έλειπε ο ζεστός κόρφος της μάννας και το προστατευτικό χέρι του πατέρα. Άλλοι βρίσκονταν πεταγμένοι στα ξερονήσια–χωρίς καμιά κρατική μέριμνα– όπου τους θέριζε η πείνα και οι αρρώστιες, άλλοι πίσω απ’ τα σίδερα της φυλακής, άλλοι μακριά σε άλλες πατρίδες, άλλοι σκοτωμένοι ή εκτελεσμένοι απ’ το κράτος του δωσιλογισμού. Ο χαφιεδισμός εξελίχθηκε σε κρατικό δόγμα. Οι δωσίλογοι επιβραβεύονταν για τις υπηρεσίες που πρόσφεραν στους κατακτητές και η πλειοψηφία τους ελληνικού λαού είχε τεθεί υπό διωγμό.
   Παρ’ όλο που η συγκέντρωση υπογραφών κάτω απ’ το κείμενο της Έκκλησης της Στοκχόλμης για την ειρήνη, στην Ελλάδα ήταν υπό διωγμό, συγκεντρώθηκαν χιλιάδες υπογραφές οι περισσότερες με ψευδώνυμα. Αυτό βέβαια ήταν επιτρεπτό γιατί τα γεγονότα του Εμφυλίου πολέμου ήταν νωπά και ο διωγμός του ΕΑΜικού κινήματος συνεχίζονταν. Ήταν πολύ επικίνδυνη ακόμα και η «επαφή» με εκείνον που κυκλοφορούσε την Έκκληση.
    Τη διακίνηση της Έκκλησης της Στοκχόλμης στην Ελλάδα προωθούσαν οι «παράνομες» οργανώσεις κυρίως η Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων (ΕΠΟΝ). Σημαντική ήταν και η συμβολή της Ενιαίας Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας (ΕΔΝΕ), νεολαία της ΕΔΑ, –η οποία «καλεί τους Νέους της Πατρίδας μας σε ένα Κοινό Δημοκρατικό Μέτωπο Νέων που θα αγωνισθεί με ενθουσιασμό για τα ιδανικά της Νέας Γενιάς, την Ειρήνη, Δημοκρατία, Αμνηστία, τον Εκπολιτισμό και την Πρόοδο της Νεολαίας»– με το δημοσιογραφικό της όργανο Φρουροί της Ειρήνης. Στα τέλη του 1950 με εντολή του παράνομου κομματικού κέντρου στάλθηκε στη Θεσσαλονίκη ο 22χρονος Μακρονησιώτης Νίκος Νικηφορίδης, με αποστολή να οργανώσει φιλειρηνική κίνηση, το «Φιλειρηνικό Μέτωπο Νέων», και να συγκεντρώσει υπογραφές για την Έκκληση.

Μακρόνησος Νικηφορίδης

Ο Νικηφορίδης στη Μακρόνησο με συνεξόριστούς του. (όρθιος στο κέντρο). Φωτογραφία από το διαδύκτιο

      Ο Νίκος Νικηφορίδης ήταν μόλις 13 χρονών όταν οι ναζήδες κατέλαβαν την Ελλάδα. Αετόπουλο από μικρός, ΕΠΟΝίτης στο Παγκράτι από το 1944, και σε ηλικία 16 μόλις χρονών εξόριστος στην Ικαριά πριν μεταφερθεί στον «Νέο Παρθενώνα», στο κολαστήριο της Μακρονήσου, γιατί είχε το "θράσος" να πολεμήσει τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ. Γνώρισε πρόσωπα που αργότερα «διέπρεψαν» με την κατοπινή τους δράση. Τον «αόρατο δικτάτορα» Δημήτρη Ιωαννίδη από τον οποίο βασανίστηκε σκληρά στη Μακρόνησο για να «ανανήψει». Τον αξιωματικό χωροφυλακής Βαρδουλάκη, γνωστό αργότερα για τη συμμετοχή του στη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

      Δεν κιότεψε ούτε στιγμή. Πήρε παραμάσχαλα τη «Διακήρυξη της Στοκχόλμης», και  στις 5 Νοεμβρίου ανέβηκε στη Θεσσαλονίκη, για να συνεχιστεί κι εκεί η συγκέντρωση των υπογραφών για την ειρήνη.

       Πολύ λίγα πρόφτασε να κάνει. Τα λυσσασμένα μαντρόσκυλα της αμερικανοκρατίας τον συνέλαβαν γρήγορα και ακολουθώντας το πνεύμα της εποχής του φόρτωσαν δραστηριότητες για να τον οδηγήσουν στο εκτελεστικό απόσπασμα. «Πρόκειται για υπερσπάνια περίπτωση στην παγκόσμια δικονομία όπου κατηγορούμενος για ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΔΙΑΔΟΣΗΣ ΙΔΕΩΝ καταδικάζεται στην εσχάτη των ποινών. Είναι χαρακτηριστικό πως στο ανακοινωθέν για την εκτέλεσή του ο Νικηφορίδης αναφέρεται ως επικεφαλής της "τρομοκρατικής κομμουνιστικής οργανώσεως" Δημοκρατικό Φιλειρηνικό Μέτωπο των Νέων!!!».Καταδικάστηκε από έκτακτο στρατοδικείο σε θάνατο και έπεσε κάτω από τα βόλια του μοναρχοφασιστικού κράτους στις 5 Μαρτίου του 1951.

       Δεν μπόρεσαν. Οι δολοφόνοι του απέτυχαν να εκτελέσουν τις προσπάθειες διάδοσης του φιλειρηνικού κινήματος στην Ελλάδα. Στις 15 Μαΐου του 1955 συνδικαλιστές και οικονομικοί παράγοντες, προσωπικότητες του πολιτικού, επιστημονικού και πνευματικού κόσμου υπέγραψαν έκκληση για την ειρήνη. Ζητούσαν τον περιορισμό των εξοπλισμών, την απαγόρευση των όπλων μαζικής καταστροφής. Καταδίκαζαν τον πόλεμο σαν μέσο επίλυσης των διεθνών διαφορών, ζητούσαν τον περιορισμό των εξοπλισμών, και την απαγόρευση των όπλων μαζικής καταστροφής. Ζητούσαν την αποκατάσταση σταθερών σχέσεων φιλίας και αμοιβαίας συνεργασίας ανάμεσα σ’ όλες τις χώρες.
    Ανάμεσα σ’ αυτούς που υπέγραψαν  είναι ο ναύαρχος ε.α. Ιω. Γιανικώστας, ο ακαδημαϊκός Κ. Βέης, οι καθηγητές πανεπιστημίου Χ. Θεοδωρίδης, Γ. Ιμβριώτης, οι λογοτέχνες Άγις Θέρος, Κ. Βάρναλης, Μ. Αυγέρης, ο ηθοποιός Λ. Κωνσταντάρας, ο συνδικαλιστής Γ. Αράπης, οι πρώην υπουργοί Α. Ζάκκας, Π. Αργυρόπουλος, Εμμ. Κοθρής, Δ. Παπασπύρου, ο Ηλ. Τσιριμώκος. Με πρωτοβουλία της ΕΔΑ έγινε προσπάθεια ανάπτυξης του φιλειρηνικού κινήματος με κορύφωση τις Μαραθώνιες Πορείες Ειρήνης. Το φιλειρηνικό αυτό κίνημα έδωσε ακόμα ένα νεκρό, τον βουλευτή της ΕΔΑ Γρηγόρη Λαμπράκη.

 

 

Παναγιώτης Καλογιάννης, Φλεβάρης 2017.

 

   Επιστροφή στην αρχή της σελίδας.